Ciężar rzeczywistości

Podczas wczorajszej rozmowy z ciocią, kiedy to rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym, uświadomiłam sobie, że dom, w którym mieszkam teraz, kiedyś będzie należał do mnie. Te wszystkie remonty, ocieplenie, malowanie - wszystko to, mój tata robi z myślą o przyszłości.  Z myślą o mnie i mojej siostrze. O rodzinach, które założymy. Czasami się zastanawiam czy jestem wystarczająco wdzięczna za to wszystko.

 Wiele spraw zostało wczoraj poruszonych. A wspomnienie o mieszkaniu wraz Sz. wprawiło mnie w dziwną ekscytację. Nie myślałam o tym, szczerze powiedziawszy, jak o planie na przyszłość, ale teraz ten plan staje się bliższy mojemu sercu. I on staję się bliższy mojemu sercu. Nie mogę mu powiedzieć jeszcze kocham Cię, ale sądzę, że mogę śmiało stwierdzić, że się w nim coraz bardziej zakochuję. To magiczna chwila.
Chcialabym móc wziąć jego krzyż na swoje ramiona. Wydaję się, że tak wiele spraw jest w stanie udźwignąć, jednak każdy człowiek po upływie czasu staję się bezsilny i potrzebuję pomocy. Jeśli tak właśnie wygląda miłość, jeśli kochając kogoś chce się dźwigać ciężary rzeczywistości drugiej osoby, to na pewno tą miłość odczuwam w tej chwili.
Oddalenie się od domu, w którym żyję teraz jest dla mnie nieco przerażające. Nie chcę się z niego wyprowadzić. Nie po tym, jak wszystko to kiedyś będzie należało do mnie. Nie mówiąc już o kredycie, który będę kiedyś spłacać. Mam jednak nadzieję, że nim to nastąpi minie sporo czasu, nie ze wzgledu na pieniądze, a tragedię jaka kiedyś się wydarzy, na co nikt nie ma wpływu. Boję się tej chwili. Choć mam takie wrażenie, że gdy w przyszłości mój świat się zapadnie, nie będę sama. On będzie przy moim boku.
Życie potrafi zaskakiwać.