Queen of Evil

Ktoś szarpię mnie od środka, próbując opisać swoimi słowami mój stan rzeczy. Ale nie mogę pozwolić teraz na pozbawienie kontroli przez panią Z. (czyt. Zołzę), która ciągle się wyrywa i błaga o większą swobodę. 

Pani Z. to ta druga ja. Ukryta głęboko wewnątrz. Ona reprezentuje moje wady takie jak wścibskość, zazdrość, egoizm czy wyniosłość. Działa bez zastanowienia, byle by tylko mieć ubaw. Objawia się także w złości, kokieterii, ironii, szaleństwie i lubieżności. W tym ostanim coraz częściej...
Do tej pory wiedzial o niej tylko E. i bezczelnie się z nią drażni, tak jak ona lubi najbardziej. Teraz ujawniłam jej tożsamość tutaj, choć nieco tego unikałam, pozostawiając jej istnienie tylko jemu, lecz nie potrafię dłużej jej ukrywać, bo ciągle do głowy przychodzą mi myśli z wczorajszego dnia, o czym pisać nie będę. Mogę tylko wspomnieć, że po raz pierwszy poczułam się tak niesamowicie. Jego delikatność i czułość sprawia, że czuję się naprawdę wyjątkowo. Reszta słów i wspomnień zostaje dla mnie i dla niego...
A chciałam wspomnieć o świętach...
Tak, o świętach. I o nowej pracy, bo właściwie rzadko teraz piszę o swoim codziennym życiu, a przecież tyle się dzieje. I wszystko łączy się w całość. Wkońu, możnaby rzec. Czekałam na takie dni. Choć widmo problemów gdzieś tam się odzywa w tle, jak zawsze, bo nie może być tak łatwo, ale i tak jest rewelacyjnie.
Spędzone z E. świąt było czymś, co dawało mi szczęście. Zawsze o tym marzyłam, aby mój ukochany był ze mną na święta i to właśnie się stało. I z każdym kolejnym dniem zakochuję się w nim coraz mocniej. Może właśnie przez to nie potrafię oderwać się od niego, kiedy tylko się spotykamy.
W nowej pracy brakuje mi tej atmosfery. Tej koleżeńskiej otoczki. Tego czegoś, co składa nasz oddział w jeden team, który jest zgranym zespołem. Nie mówię, że są dla mnie źli, albo nie mili, tylko nie czuję tego, że tworzymy drużynę. Nie wszyscy mówią do mnie "cześć", bo traktują mnie jak obcą osobę. Wiadomo, jestem nowa. Jednak kiedy przyjęłam się do almy, już w pierwszy dzień czułam się dobrze w tamtym towarzystwie. Zostałam potraktowana, jakbyśmy się już znali. Tutaj mi tego brakuje...Przez to nie mam nawet jak otworzyć się na innych ludzi i tego właśnie nie lubię. Na szczęście pracuje ze mną E. i staje się to znośne, tak, że nie zwracam na to za bardzo uwagi. Czuję się tak, jakbyśmy byli otoczeni tajemniczością. Nie wiedzą o nas, kim jesteśmy i jaka więź nas łączy. No dobra, zapewne się domyślili, że jesteśmy parą. Ale nie wiedzą wszystkiego...
I takim oto sposobem muszę zakończyć tą notkę, gdyż siostrzenica zaczyna mi dokuczać, a ja muszę lecieć, gdyż mój ukochany właśnie do mnie jedzie...
Miłego wieczoru...

List do S.

Cześć,
Zastanawiałeś się kiedyś nad tym, jak ona przeżyła wasze rozstanie? Albo czy kiedykolwiek wspomniała o tobie i o tym, jak spieprzyłeś jej psychikę, przez swoją bezczelność i egoizm? Ile kilogramów schudła przez szarpanie jej nerwami przez twoją arogancję? Sądzę, że taki typ faceta, jak ty, w zupełności nie ma o niczym pojęcia, bo nie jesteś w stanie wykrzesić z siebie choć odrobiny empatii i zrozumienia, które tak bardzo ona potrzebowała i potrzebuje nadal.  A potem taki egoistyczny narcyz, jak ty, dziwi się, dlaczego tak wspaniała kobieta od niego odchodzi.
A nie, przepraszam. Dla ciebie ona nie była wspaniała. Dla ciebie była tylko dziewczyną. Nikim więcej. Im więcej od niej wymagałeś, tym mniejszy stawał się jej uśmiech i blask w oczach. Utraciła poczucie atrakcyjności. Jej samoocena legła w gruzach, przez to, że ze wspaniałej kobiety chciałeś wykreować swój własny ideał dziewczyny, a ideały... nie istnieją. Bo ona nie jest perfekcyjna w każdym detalu. Jak każdy z nas ma wady i zalety. Ale mimo tych pęknieć w jej nieskazitelności, nie narzucam jej na siłę moich wyobrażeń, co do jej wyglądu, czy zachowania, czy cholera wie jeszcze czego, bo zasadniczo ich nie posiadam. Nie śmiał bym nawet, gdyż podoba mi się ona w całej swojej okazałości. Dlatego właśnie zwróciłem na nią uwagę.
To niewolnictwo. Narzucać komuś tak kruchemu swoją wolę. Dla ciebie może to normalne, udawać kogoś, kim się nie jest, ale wymaganie od kogoś takich rzeczy jest brutalne. Utracić swoją osobowość w imię "miłości", która z tego co słyszałem, jest cholernie ślepa, tak jak to mówią w książkach, czy filmach? Brzmi jak niezły dramat romantyczny, ale w rzeczywistości to bardzo przejebana sprawa...
Miałem się nie rozpisywać. Chciałem tylko zjebać cię za to, co jej zrobiłeś, pochwalić się, jak dumny paw, ze swojego ogona, że potrafię o nią zadbać i sprawić by była szczęśliwa, co tobie wcale nie wychodziło oraz podziękować ci za to, że okazałeś się być dupkiem. Pomimo tego, że miałem takie zamiary, nie chcę zniżać się do Twego poziomu i tylko ci podziękuję.
Dziękuję za to, że sprowadziłeś ją do almy. Że zaczęła tam pracować.  Być może los sprawił, iż dzięki tobie, jej i moje drogi w końcu się spotkały. Przez ten czas, w którym byliście razem, tylko to zrobiłeś dobrze.
Zastanawiam się właśnie co bym zrobił, gdybym podczas spaceru z nią na mieście spotkał ciebie samego lub w towarzystwie kolejnej kobiety, której nie szanujesz. Mam ochotę szczerze przywalić ci w twarz za to jak ją potraktowałeś i co ona przez ciebie przeszła, byś ty mógł poczuć sie lepiej jej kosztem. Szczerze w to wątpie, czy dałbym radę się powstrzymać przed tym impulsem, pod którego wpływem zapewne bym działał na sam twój widok. Jesteś dla mnie jak płachta na byka. Z drugiej strony, nie chce by twoja osoba sprawiła, że ja jako człowiek szanujący innych i ich zdrowie okalecza innych, nawet takich prostaków jak ty. Próbowałbym zachować się z klasą i zapewne skierowałbym w twoją stronę jakieś sarkastyczne docinki...
"Witaj S., pamiętasz mnie? Widziałeś mnie kilka razy w almie. Obok mnie stoi prawdziwa dama, z którą teraz jestem i to dzięki tobie. Poznajesz? Tak... to twoja była. Na szczęscie była. Na moje i jej szczęście. Coś ci nie wyszło. Przez twoje egoistyczne podejście i największe starania unieszczęśliwienia jej sprawiłeś, że teraz oboje jesteśmy ze sobą szczęśliwi. Sprawiłeś, że być może dzięki tobie będę z nią już do końca życia, bo tak mi podpowiada moja intuicja. Ona jest największym szczęściem w moim życiu. Czasami się zastanawiam jakim cudem jest tak wspaniała, pomimo tego, że tak bardzo starałeś się ją zepsuć. Widocznie to przez jej wewnętrzną siłę, która pozwoliła jej się uwolnić od takiego typka jak ty. Dlatego z całego serca ci dziękuje, za to, że nieświadomie połączyłeś nasze osobne drogi, by te z dwóch obcych stały  się naszą wspólną."
Po tej przemowie przytuliłbym cię, powiedział jeszcze szeptem do ucha "dziękuje" i odszedł z moją kobietą jak najdalej od ciebie, z myślą, by już nigdy więcej nasza droga z twoją nigdy więcej się nie skrzyżowała.
Ten list to moje pożegnanie z tobą i zamknięcie rozdziału przez nią. Możesz być pewien, że o nią zadbam, jak prawdziwy mężczyzna.
Żegnaj.
E.

By odnależć spokój

Dorosłe życie kopie mnie ciągle po nerach... Już niby wszystko zaczyna się układać po mojej myśli, a tu jednak ciągle czuję w sobie taki... niedosyt. Bo ciągle człowiek chcę więcej i więcej! A przecież, zamiast narzekać, mogłabym robić to, co zaczęłam teraz, a nie dwoić swoje myśli i troić, tylko po to, by się zadręczać i biec za tłumem jak ta głupia owca. Mam nową pracę! Wspaniałego chłopaka! I znowu puste konto w banku... Priorytety człowieka sukcesu to zdrowie, szczęście i miłość, a nie kasa, kasa, kasa! Przez wykreowany system, gdzie światem i ludźmi rządzi piniondz, w podświadomości czuję się źlę, kiedy portfel znów zaczyna mnie zasmucać. Nic dziwnego, przecież ciągle wszyscy kładą nacisk na to, abym miała tych parę groszy na swoje utrzymanie, albo sama to robię, jak inni odpuszczają, bo mam już plany do lutego, gdzie potrzebuje funduszy (!), a moje marzenia o wyprowadzce wprost kopią mnie... gorzej niż dorosłe życie...

Niby pierdoła, a jednak założenie konta bankowego podniosło mnie na duchu, po pierwszym dniu pracy. Bo w podświadomości zaczynam akceptować stan rzeczy, który ma miejsce. Widzę najbliższą przyszłość w jasnych barwach, choć zaczynam popadać w stan depresyjny przez hormony. (Jebać krwawą marry!) Nie mniej jednak, staram się poukładać swoje życie, tak jak robi to dojrzała kobieta, a nie dziewczyna z depresją głębszą, niż czarna dziura. Myślę pozytywnie, biorę się w garść i zamykam stare rozdziały. Nowy rok (muahahaha, ileż to razy to mówiłam! Ileż to razy inni o tym mówili, pisali etc. Żenujące i poniżające...) chcę zacząć już w innym stylu. Myśleć przyszłościowo i odpowiedzialnie. (Brzmi jak list motywacyjny - chcę u państwa pracować, bo mam ambitne plany na przyszłość i potrzebuje hajsu, czaicie?! ) Czuję, że te zmiany już zaczynają wpływać na moją psychikę, bo zaczynam odpędzać od siebie demotywujące myśli i zyskuję chęci do działania. Swoją drogą zmiany te są zdecydowanie spowodowane dzięki E. Może nie do końca przez niego samego, a przez chęci, które wprost mi każą doprowadzić do porządku swoje życie. Kiedyś nawet mówiłam o tym, że nienawidzę budować czegoś na ruinach, tylko na solidnych fundamentach. Niby odstąpiłam od tej reguły, kiedy zaczęłam być z E. bo przecież nim zaczęliśmy się spotykać byłam w totalnej rozsypce. Lecz po pewnym czasie ruiny zniknęły. Zostały wywiezione. Tylko fundamentów brakowało. Z przepływem czasu wszystko zaczynało się klarować i byłam (nadal jestem) pewna, że to teraz są naprawdę solidne fundamenty i nawet jeśli przyjdzie trzęsienie ziemi, to nadal ten dom będzie stał na swoim miejsu...

To właśnie sprawiło, że chcę zmienić swoje nastawienie i być bardziej otwarta na szczęście. Dawać z siebie jak najwięcej. Nie zadręczać się pierdołami, nie dołować jednym gorszym dniem. Być bardziej opanowana i stanowcza. To sprawiło, że chcę być stabilniejsza emocjonalnie oraz silniejsza w niektórych momentach. Chcę stać się lepszą wersją mnie. V. która nie zazdrości, zna swoją wartość i robi to, co sprawia jej satysfakcję oraz przyjemność. V. która zdaje sobię sprawę z konsekwencji swojego działania i z podniesionym czołem  przyjmuję je do siebie, kiedy dokonuje błędnego wyboru. I wreszcze V. która jest gotowa na powaźny związek i staje się jego podporą, umacnia więź, nie jest samolubna oraz utrapieniem. 

I wiem... wiem, że on nigdy by tak o mnie nie pomyślał. Nie powiedziałby do mnie - jesteś utrapieniem. On rozumie moją delikatność i wrażliwość. Nigdy nie rzuca tekstów typu - ogarnij się, kobieto! Tylko stara się mnie wesprzeć, jak tylko potrafi. Dlatego chcę z tym skończyć. Wiadomo, nie zrobię tego w jeden dzień, bo przecież nie od razu Rzym zbudowano, ale będę robić co w mojej mocy, by zerwać z tymi wadami. 

Dlaczego?

By odnaleźć spokój.
Plus.... dla niego chcę stać się lepszym człowiekiem.

Ileż w tym motywacji! No, no... jestem z siebie wręcz dumna.

Miało być

Miała być długa notka, z wyczerpującą treścią i myślą. Z odrobiną ironi i sarkazmu. Z nutą nadziei, ale także gramem obaw i lęków. Koloryzowana jesienno-zimowym okresem i świętami, które się z tym łączą. O Warszawie, w której było tak cudownie, bo przecież o niej nie wspominałam, a minęło już trochę czasu. Wizja na przyszłość także tutał miała mieć miejse. Całość zakończyłaby się smętnym pierdoleniem o mojej melancholicznej natury i delikatności, a wszystko byłoby przesiąknięte zapachem E. (W sumie to jest taki płyn do prania przecież... ale to nie jest lokowanie produktów, czy tam ukryta reklama. Tu chodzi o E... mojego lubego. )

Jednak tak się składa, że jedyną rzeczą, na jaką mam ochotę (i z tą ewentualnością muszę niestety się pogodzić) to położenie się do łóżka z słuchawkami na uszach i czekaniem na to, aby ON odpisał mi na sms'a - czy wrócił już do domu.

Miało być oczyszczająco, miałam wyrzucić z siebie myśli, które wirują odkąd wsiadł do pociągu. 

Ale nie będzie.