Ktoś szarpię mnie od środka, próbując opisać swoimi słowami mój stan rzeczy. Ale nie mogę pozwolić teraz na pozbawienie kontroli przez panią Z. (czyt. Zołzę), która ciągle się wyrywa i błaga o większą swobodę.
Pani Z. to ta druga ja. Ukryta głęboko wewnątrz. Ona reprezentuje moje wady takie jak wścibskość, zazdrość, egoizm czy wyniosłość. Działa bez zastanowienia, byle by tylko mieć ubaw. Objawia się także w złości, kokieterii, ironii, szaleństwie i lubieżności. W tym ostanim coraz częściej...
Do tej pory wiedzial o niej tylko E. i bezczelnie się z nią drażni, tak jak ona lubi najbardziej. Teraz ujawniłam jej tożsamość tutaj, choć nieco tego unikałam, pozostawiając jej istnienie tylko jemu, lecz nie potrafię dłużej jej ukrywać, bo ciągle do głowy przychodzą mi myśli z wczorajszego dnia, o czym pisać nie będę. Mogę tylko wspomnieć, że po raz pierwszy poczułam się tak niesamowicie. Jego delikatność i czułość sprawia, że czuję się naprawdę wyjątkowo. Reszta słów i wspomnień zostaje dla mnie i dla niego...
A chciałam wspomnieć o świętach...
Tak, o świętach. I o nowej pracy, bo właściwie rzadko teraz piszę o swoim codziennym życiu, a przecież tyle się dzieje. I wszystko łączy się w całość. Wkońu, możnaby rzec. Czekałam na takie dni. Choć widmo problemów gdzieś tam się odzywa w tle, jak zawsze, bo nie może być tak łatwo, ale i tak jest rewelacyjnie.
Spędzone z E. świąt było czymś, co dawało mi szczęście. Zawsze o tym marzyłam, aby mój ukochany był ze mną na święta i to właśnie się stało. I z każdym kolejnym dniem zakochuję się w nim coraz mocniej. Może właśnie przez to nie potrafię oderwać się od niego, kiedy tylko się spotykamy.
W nowej pracy brakuje mi tej atmosfery. Tej koleżeńskiej otoczki. Tego czegoś, co składa nasz oddział w jeden team, który jest zgranym zespołem. Nie mówię, że są dla mnie źli, albo nie mili, tylko nie czuję tego, że tworzymy drużynę. Nie wszyscy mówią do mnie "cześć", bo traktują mnie jak obcą osobę. Wiadomo, jestem nowa. Jednak kiedy przyjęłam się do almy, już w pierwszy dzień czułam się dobrze w tamtym towarzystwie. Zostałam potraktowana, jakbyśmy się już znali. Tutaj mi tego brakuje...Przez to nie mam nawet jak otworzyć się na innych ludzi i tego właśnie nie lubię. Na szczęście pracuje ze mną E. i staje się to znośne, tak, że nie zwracam na to za bardzo uwagi. Czuję się tak, jakbyśmy byli otoczeni tajemniczością. Nie wiedzą o nas, kim jesteśmy i jaka więź nas łączy. No dobra, zapewne się domyślili, że jesteśmy parą. Ale nie wiedzą wszystkiego...
I takim oto sposobem muszę zakończyć tą notkę, gdyż siostrzenica zaczyna mi dokuczać, a ja muszę lecieć, gdyż mój ukochany właśnie do mnie jedzie...
Miłego wieczoru...
Do tej pory wiedzial o niej tylko E. i bezczelnie się z nią drażni, tak jak ona lubi najbardziej. Teraz ujawniłam jej tożsamość tutaj, choć nieco tego unikałam, pozostawiając jej istnienie tylko jemu, lecz nie potrafię dłużej jej ukrywać, bo ciągle do głowy przychodzą mi myśli z wczorajszego dnia, o czym pisać nie będę. Mogę tylko wspomnieć, że po raz pierwszy poczułam się tak niesamowicie. Jego delikatność i czułość sprawia, że czuję się naprawdę wyjątkowo. Reszta słów i wspomnień zostaje dla mnie i dla niego...
A chciałam wspomnieć o świętach...
Tak, o świętach. I o nowej pracy, bo właściwie rzadko teraz piszę o swoim codziennym życiu, a przecież tyle się dzieje. I wszystko łączy się w całość. Wkońu, możnaby rzec. Czekałam na takie dni. Choć widmo problemów gdzieś tam się odzywa w tle, jak zawsze, bo nie może być tak łatwo, ale i tak jest rewelacyjnie.
Spędzone z E. świąt było czymś, co dawało mi szczęście. Zawsze o tym marzyłam, aby mój ukochany był ze mną na święta i to właśnie się stało. I z każdym kolejnym dniem zakochuję się w nim coraz mocniej. Może właśnie przez to nie potrafię oderwać się od niego, kiedy tylko się spotykamy.
W nowej pracy brakuje mi tej atmosfery. Tej koleżeńskiej otoczki. Tego czegoś, co składa nasz oddział w jeden team, który jest zgranym zespołem. Nie mówię, że są dla mnie źli, albo nie mili, tylko nie czuję tego, że tworzymy drużynę. Nie wszyscy mówią do mnie "cześć", bo traktują mnie jak obcą osobę. Wiadomo, jestem nowa. Jednak kiedy przyjęłam się do almy, już w pierwszy dzień czułam się dobrze w tamtym towarzystwie. Zostałam potraktowana, jakbyśmy się już znali. Tutaj mi tego brakuje...Przez to nie mam nawet jak otworzyć się na innych ludzi i tego właśnie nie lubię. Na szczęście pracuje ze mną E. i staje się to znośne, tak, że nie zwracam na to za bardzo uwagi. Czuję się tak, jakbyśmy byli otoczeni tajemniczością. Nie wiedzą o nas, kim jesteśmy i jaka więź nas łączy. No dobra, zapewne się domyślili, że jesteśmy parą. Ale nie wiedzą wszystkiego...
I takim oto sposobem muszę zakończyć tą notkę, gdyż siostrzenica zaczyna mi dokuczać, a ja muszę lecieć, gdyż mój ukochany właśnie do mnie jedzie...
Miłego wieczoru...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz