Suszona śliwka

Nie rozumiem. Nie rozumiem skąd u mnie ta... pustka. Ta beznadziejność, która gdzieś tam krąży nad moją głową. Żołądek mi się ściska i kurczy, jak suszona śliwka.  I nie potrafię powstrzymać łez. Czy naprawdę aż tak muszę wszystko komplikować i utrudniać sobie i jemu życie? Bez sensu. 

Znów czuję to poczucie winy. Wcześniej było to spowodowane tym, że zaczęłam być zła i wyrzywać się na E. a teraz poczucie winy rośnie do poziomu expert przez to, że nie potrafię tego opanować i czuję się beznadziejnie. Jakieś... 0,5% samopoczucia. 

Wciągnęłam go do mojego świata, z szelmowskim uśmiechem na ustach. Do tego popieprzonego świata, jakby miał mało swoich problemów. Jakby nie miał nic innego do roboty, niż naprawianie mnie, bo wiecznie trzeba coś we mnia naprawiać. I nawet nie próbowałam tego analizować, tylko po prostu wrzuciłam go do tego wiru, kotłujących się moich wad. Na pewno się o to nie prosił. Na pewno nie chciał być z zakompleksioną, melancholijną, beznadziejną, zepsutą dziewczyną. 

A jednak został. 

I swoją dobrocią i zrozumieniem znów zwala mnie z nóg i zabiera powietrze z płuc, choć sam nazwał mnie egoistką i właściwie to miał z tym w sumie rację. To nie tak, że chciałam, by traktował mnie jako najważniejsza z piramidy potrzeb. Ale myślałam o swoich planach, a nie o jego samopoczuciu. Wkurzona byłam nie na niego, lecz na to, że znów mi coś nie wyszło, nie licząc się z nim, a przecież nasz związek to ON i JA.

Kolejny powód do płaczu - chcę dla niego jak najlepiej. 

Zrobię wszystko, by był ze mną szczęśliwy. By mnie kochał i potrzebował. By się nie martwił niczym. Chcę zabierać jego zmartwienia i ból. Przywracać mu uśmiech na usta. Chwytać rękę w autobusie. Chcę być z nim i dla niego. Dlaczego zatem robię z siebie taką sukę, która wybucha, jak bomba, nawet jeśli to jest bezpodstawne i bezsensowne...?

Miał tutaj być. 

A przeze mnie go nie będzie. 

 Za bardzo przyzwyczaiłam się do jego obecności. Bo zawsze był obok. A teraz popadam w jakiś pierdolony obłęd. Niby rozum podpowiada mi, że tak będzie najlepiej. Ogarnę myśli na spokojnie (co i tak zakończy się całonocnym płaczem...), zasługujemy na chwilę przerwy. Lecz serce pragnie go z całej siły przytulić. Przeprosić raz jeszcze, pocałować. Serce nie chcę być tej nocy same. Serce zaczyna się kurczyć jak żołądek, prosząc o ratunek przed samotnością tej nocy. 

Ostatni raz błagał tak o ratunek jakieś... 6 miesięcy temu...

Znowu usycham...