Odrobina fantazji - sobota rano

    Jest ósma.

Promienie Słońca bezczelnie zaglądają do sypialni przez ciemnofioletowe zasłony. Leniwie otwieram oczy i ze zaspanym wzrokiem spoglądam w lewo. 

Dopiero ósma – oznajmia zegarek przy łóżku. Ósma w sobotę rano. Uśmiecham się leniwie, przeciągając nogi i ręce. 

Odwracam się na prawy bok. Wita mnie jego spojrzenie.

– Dzień dobry, kochanie. – Mówi. Widzę, że też dopiero się obudził. Odwzajemniam jego ciepły uśmiech i kładę dłoń na jego policzku.

– Dzień dobry, kochanie. – Odpowiadam i całuję go w czoło, by za chwilę wtulić się w niego i leżeć tak jeszcze przez pół godziny. Niekoniecznie w bezruchu...

Ach, te leniwe poranki. 

Jak ja je uwielbiam...

    Wstaję z łóżka, zakładając szlafrok. Idę do kuchni, nastawiam wodę do czajnika. Sprawdzam godzinę. Niby szczęśliwi czasu nie liczą, ale tylko ci co żyją w luksusach i niczym się nie muszą przejmować nie potrzebują zegarków. 

Prawie dziesiąta. W łóżku jednak się przeciągnęło z pół godziny do półtorej, a nawet i dłużej. Prycham rozbawiona i idę pod poranny sobotni prysznic. 

    Ciepła woda otula moje ciało. 

Ach, te bezstresowe prysznice. 

Nie musisz lecieć pod prysznic, by za siedem minut z niego wybiec, by nie spóźnić się do pracy.

I tak mija kolejne pół godziny, nim wychodzę z łazienki, opatulona w ręcznik, choć mówiliśmy, że będziemy oszczędzać wodę, po tym kiedy na rachunku przyszło o sześćdziesiąt złotych więcej niż przypuszczaliśmy. (Nie nasza wina, że lubimy wspólne prysznice...)

    W kuchni zastaję go przed blatem kuchennym, jak kroi warzywa na sałatkę. W tle leci jego muzyka.

Mój wspaniały – myślę, ale za chwilę odkrywam prawdziwą zbrodnię. Nie zrobił mi kawy. Krzyżuję ręcę na piersiach, udając oburzenie.

– A cóż to za niespodzianka...? – Mówię, a ten odwraca się z nożem w ręce i z łobuzerskim uśmiechem odpowiada:

– Mówisz o tym? – Wskazuje na nóź. – Wczoraj ty robiłaś śniadanie, więc ja dzisiaj zrobię.

– Wiesz, że nie o to mi chodzi... – Mruknęłam, poprawiając turban z ręcznika na głowie. 

– Aaa...! – Udał, że dopiero teraz zrozumiał. – Chodzi ci o kawę?

Pokiwałam powoli głową.

– Cóż... – Odłożył nóż i podszedł do mnie powolnym krokiem, by za chwilę mnie objąć w pasie. – Kawa się skończyła, bo ostatnio nie dopisaliśmy jej do listy zakupów, kochanie. 

– Och... – Westchnęłam, opierając się o jego ramię. – I co teraz ja pocznę...?

– Zjemy śniadanie i wybierzemy się na miasto. Pójdziemy na twoją ulubioną kawę, a potem na zakupy, co ty na to? 

Jak ja go kocham!

– Pogodzę się z taką ewentualnością. – Odpowiadam z szerokim uśmiechem, a potem namiętnie go całuję. 

Ach, te sobotnie śniadania...