Prawda o nas samych

Wszystko idzie w swoim rytmie, tylko szkoda, że mój rytm jest bardzo uszkodzony. I to nie tak, żebym się skarżyła. Po prostu chciałabym, by w końcu moje życie się ustabilizowało. Czy to nie dziwne, że dziewczyna w moim wieku chcę w końcu żyć w spokoju? 

Nie, chyba każdy wolałby znać swoją przyszłość, kreować ją teraźniejszością. Prawda jednak nie trzyma się rzeczywistości. Niestety. Wszyscy młodzi udają, że ciągnie ich do wolności, a przecież wolność nie oznacza braku funduszy i planu na przyszłość. Ohh... znów zaczynam wracać do tematu pracy. Gdybym rzeczywiście nie miała wyjścia, bo różnie w życiu bywa, na pewno zgłosiłabym się do pierwszej lepszej pracy, bo ona rzeczywiście istnieje. Ja tylko za bardzo się przeceniam. 

Poprawka – Nie doceniam swoich umiejętności. 

Tak. W tym tkwi prawda.  Ja po prostu się boję. 

Frustracja

Frustracja wyrażona słowami:

Kurwa.

Koniec.

Romantyzmu brak

Jestem zmęczona rzeczywistością i codziennością. I choć bycie na zajęciach jest bardzo... nudne, to i tak się cieszyłam, że mogę wyrwać się z domu. Ponownie. A właściwie nie o taką codzienność mi chodziło, bowiem myślałam tu raczej o dniach w tygodniu, kiedy siedzę w domu i albo gotuję obiad, albo sprzątam, albo pomagam tacie albo nic nie robię, a pod koniec dnia zupełnie nic mi się nie chcę. A powinnam się pouczyć. Zostały mi dwa tygodnie do matury. Świetnie, co? I pomyśleć jeszcze przydałoby się o końcowych egzaminach semestralnych, które są w dniu ślubu A. A ja muszę być na tym ślubie. Zostanę przecież świadkiem. Ale właściwie to teraz nie myślę o tym, tylko o tym, że nie mam ochoty na rzeczywistość. 

Mam ochotę na romantyczną przygodę. Tak, chciałabym się zatracić w chwili szczęścia i zapomnienia o całym świecie. Chciałabym poczuć ściskający żołądek przez przyjemne nerwy, poczuć czyjąś bliskość, pośmiać się, wzruszyć. Ile dałabym za wyjątkową chwilę, przesiąkniętą sympatią i romantyzmem.

Co się stało z galanterią? Czy ona istnieje tylko w filmach z lat osiemdziesiątych? Chcę żeby John Cusack stał z magnetofonem pod moim oknem. A Patrick Dempsey woził mnie na kosiarce. Chcę, żeby Jake z Szesnastu Świeczek czekał na mnie pod kościołem, a Jack Nelson wykonywał triumfalny gest radości, bo jestem jego. Chciałabym żeby choć raz moje życie było jak taki film. Do tego z fajną piosenką, bez szczególnego powodu.

Właśnie tak. O to mi właśnie chodziło. Ech...

Odpowiedzialność

Sądzę, że odpowiedzialności nie uczą w szkołach. Tam uczą tylko o tym, że każdy błąd może prowadzić do poniesienia konsekwencji – nie odrobiłeś pracy domowej...? Jedynka, siadaj. Nie można tutaj mówić o odpowiedzialności, ponieważ dzieci w pewnym wieku, są po prostu nieokrzesane, że się tak wyrażę. Nie rozumieją tego, że konsekwencje prowadzą właśnie do odpowiedzialności. Że jeśli nie będą się uczyć, nie osiągną w życiu wyższego etapu. Nikt tak naprawdę nie podjął się takiego trudu, by uczyć odpowiedzialności młodych ludzi w szkołach, bo szczerze powiedziawszy odpowiedzialność jest czymś, co przychodzi z wiekiem. Kiedy uprawiasz seks bez zabezpieczenia i musisz pogodzić to z rzeczywistością, wychowując dzieci, pilnować by dorastały w odpowiednich warunkach i wyszły na ludzi. Kiedy kupujesz dom i bierzesz na niego pożyczkę i musisz potem spłacać ją co miesiąc, aby nie mieć problemów z bankiem i komornikami. Kiedy zakładasz rodzinę, musisz dbać o to, by niczego jej nie zabrakło, więc musisz pracować. Kiedy znajdujesz pracę musisz pogodzić się z tym, że jeśli nie będziesz pracować wylecisz na zbity pysk, bo nikt nie chcę płacić za nic. 

Odpowiedzialność przejawia się także w codziennych obowiązkach, kiedy musisz pozmywać naczynia, żeby móc ugotować obiad, by każdy z domowników mógł coś zjeść.

Odpowiedzialności uczymy się wtedy, kiedy rodzice kupują nam domowego zwierzaka i musimy go karmić, czyścić klatkę lub akwarium, albo musimy wyjść z nim na spacer, by nie narobił na dywan. Kiedy wkładają do naszego pokoju kwiatka i musimy go podlewać regularnie, by nie miał ani za sucho ani za mokro, by miał dostęp do światła słonecznego, albo by przesunąć go w zacienione miejsce. Kiedy rodzice przeznaczają nam obowiązki domowe, jak choćby nastawienie prania i powieszenia go, by można było chodzić w czystych ubraniach. 

Sądzę, że odpowiedzialność leży po stronie rodziców, by nauczyć jej swoje dzieci, by pokazać im, że ich praca przynosi korzyść nie tylko im samym, ale także i każdemu z domowników. I myślę też, że bardzo pomaga w tym powiedzenie konkretnie domownikom za co będą odpowiedzialni, bo jeśli nikt wcześniej nie pokazał im tego, co powinni zrobić to skąd mają wiedzieć co powinno się zrobić, by zrobiono to dobrze? Pomaga w tym również pokazanie komuś, np. dlaczego robienie prania jest ważne, albo dlaczego ważne jest pilnowanie nieszczęsnego terminu wywożenia śmieci. Oczywiście takie rzeczy wiem osobiście, ponieważ mam już swoje lata i rozumiem konsekwencje z braku zrobienia czegoś.

Powinno się do tego podchodzić z cierpliwością i z pokorą, jeśli chcemy, by ktoś miałby coś zrobić, a nie od razu wrzeszczeć i wyzywać od najgorszych, znęcając się psychicznie, idealnie podkreślając to, że jest się idiotą i osobą głupią.

Jestem osobą wrażliwą i potrzebującą konkretnych wskazówek, bo tak naprawdę nie jestem w stanie myśleć o wszystkim, jeśli na co dzień się tym nie interesowałam. Może to nie świadczy o mnie dobrze, lecz naprawdę jestem osobą nierozgarniętą i mam problemy z pamięcią. Nieraz zapominam, co kto mówił do mnie pięć minut temu. I zdarza mi się to naprawdę bardzo często, więc myślenie o obowiązkach, które jasno nie zostały mi przedstawione wylatują mi z głowy. Czasami sobie przypomnę o pewnych sprawach, więc staram się to robić. Jednak zazwyczaj wylatuję mi to z głowy i przez to jestem odbierana za leniwą osobę, nie myślącą o pracy innych ludzi. Nie przeczę, że jestem leniwa, tylko czasami naprawdę chcę coś zrobić, ale o tym zapominam i zawodzę. A właściwie zdarza się to bardzo często.  

Zrobiłam sobie kilka testów psychologicznych. Wyszło z nich, że: cierpię na somatyzację, natręctwa (skala ta mierzy myśli i zachowania charakterystyczne dla zespołu obsesyjno-kompulsywnego), nadwrażliwość interpersonalną, silną depresję, psychotyczność (skala obejmuje zarówno zachowania typowo psychotyczne, jak i charakterystyczne dla rzekomego procesu psychotycznego. Cztery pozycje zawierają osiowe objawy schizofrenii wymieniane przez Schneidera: omamy słuchowe, transmitowanie myśli, kontrolowanie myśli z zewnątrz i nasyłanie myśli, jak również mniej znaczące psychotyczne zachowania, będące wskaźnikami schizoidalnego stylu życia – link do pojęcia charakter schizoidalny) ,  lęk (niepokój, nerwowość, napięcie, a także somatyczne objawy lęku, jak kołatanie lub przyśpieszone bicie serca. Poszczególne punkty odnoszą się do uogólnionego lęku, ataków paniki oraz jeden dotyczy uczucia dysocjacji  – link do pojęcia zaburzenia dysocjacyjne. ), wynik przy skali wrogości okazał się bardzo wysoki, mam skłonności do fobii (szczególnie tych społecznych), myślenia paranoidalnego, a ponadto mam wysoką skłonność do alkoholizmu i zalecane jest mi najszybsze skonsultowanie się z psychoterapeutą.  W testach tych wykazano właśnie, że problemy z pamięcią wiążą się właśnie z tych problemów, które wymieniłam powyżej. Zaczynam się zastanawiać, czy chodzenie do psychologa nie byłby dobrym pomysłem...

Można zakpić z diagnostyki z internetu, ale jeśli przeczytałam na tej stronie wszystko to, co do mnie pasuję, to czy można się choć odrobinę zastanowić nad tym, czy rzeczywiście nie powinno się skorzystać z jakieś pomocy specjalisty...?

Sądzę, że zaszkodzić jeszcze bardziej nie może mi już nikt.

Blame fuckin me!

Mówienie szybko i z sensem nie jest moją najmocniejszą stroną. Ot taka, wada. A najgorzej jest już, jak zaczynam krzyczeć na kogoś, bo inaczej nie potrafi słuchać. Wydaję mi się jednak, że nie jestem stworzona do złości i gniewu, bo kiedy tylko poczuję w sobie gniew łzy same napływają mi do oczu. No i proszę, dzieję się to nawet w tej chwili kiedy piszę to zadnie.

Mój tata niestety jest człowiekiem, dla którego istnieje zbiorowa odpowiedzialność, lecz nie wlicza do niej swojej osoby. Cokolwiek złego się stanie, zgania to na innych a nie na siebie. Nawet wtedy, kiedy on w całości jest winien. Szuka tylko pretekstu, by nie wyszło na niego. Złością, krzykiem i przeklinaniem, stara się definitywnie wrzucić do naszych mózgów, że to my jesteśmy winni, niemądrzy, a wręcz idiotami. Być może właśnie dlatego, kiedy jestem zła, albo ktoś na mnie podnosi głos moje oczy same zaczynają łzawić. Tak. Jestem słabym człowiekiem przez swojego ojca.

Choć muszę przyznać, że zaczynam robić postępy. 

W dniu dzisiejszym, kiedy to WSZYSCY  mówili, że jutro wywożą u nas śmieci i WSZYSCY pomyśleli o tym, żeby te śmieci wynieść za bramę, podniosłam głos, a właściwie to wrzeszczałam na mojego ojca, ponieważ zwalił na mnie winę, że to ja nie popatrzyłam dobrze, kiedy te śmieci rzeczywiście są wywożone. Zabawne, nie? Wrzeszczeć o głupie śmieci. A dlaczego? Bo musiał wyjść na jebane pole. Och, bogowie. Nie było ofiar wśród ludzi, ale za to ja cała się trzęsę z nerwów. 

Oczywiście zaczął drzeć się o to, że w ogóle nie myślę, że zero we mnie odpowiedzialności. Jaka tu w tym odpowiedzialność, na litość! 

Wszyscy siedzieli przy stole w Wielkanocne śniadanie. Padło pytanie kiedy śmieci? 

– Chyba siódmego.

– Nie wiem, nie widzę.

– Tak, siódmego są.

– Patrzyłaś czy na naszej ulicy?

– Chyba nie, ale na internecie można zobaczyć.

Koniec rozmowy.

Hipokryta.

Chcę mi się płakać, bo zaczynam go przypominać. Lany poniedziałek zamienił się w łzawy poniedziałek. Na szczęście mi już przeszło.

Wrzeszczałam na niego, a ten jakby trochę zgłupiał, że się mu postawiłam. I to kolejny raz, bo kiedy wrzeszczałam na całe gardło patrzył na mnie i... słuchał. Mimo to, że odnajduję w sobie siłę, by się mu postawić, to i tak wracam do siebie kuląc się w sobie ze strachu i złości i smutku. 

Nie pozwolę na to, by mój przyszły mąż, ani moje dzieci traktowali mnie jak on.
Nigdy.

Settle down

Och, muszę przyznać, że wiele, bardzo wiele zazdroszczę córce mojej kuzynki. Oczywiście cieszę się jej szczęściem, jak zawsze zresztą, ale chyba jednak przyszło mi być zazdrosną o nią i o jej szczęście przez część mojego życia. Być może nigdy z tego nie wyrosnę. Choć nie wiem, czy można tak o tym mówić. W każdym razie czuję wewnątrz nieustającą gorycz, która zamiast motywować, dołuję mnie jeszcze bardziej. Aj, chciałabym żebym w końcu się ustatkowała. 

Czy ja to wystukałam publicznie...?

No dobra! Marzę o mężu, który będzie dla mnie oparciem i będzie mnie kochał i chciałabym mieć wspaniałe wesele i wspaniały dom, wspaniałe dzieci i wspaniałą przyszłość. Wspaniałą przyszłość...

Mam wrażenie, że wszystko i wszyscy wystawiają mnie na próbę wytrzymałości siły woli. Mam dość ciągłego czekania, wahania, strachu i jeszcze raz czekania. Chciałabym, żeby w końcu mnie oświeciło, co zrobić ze swoim życiem. Szkoda, że to nie takie proste.

Nie wiem, czy dzieci potrafią ujawniać w człowieku swoją agresję, ale moja siostrzenica potrafi idealnie podejść mnie podstępem. Najpierw doprowadza mnie do granic wytrzymałości, a potem, kiedy jestem już czerwona od gniewu wybucha gromkim śmiechem. I to mnie rozbraja. Teraz jednak przyszła do mojego pokoju, zjadła moją kolację i nudziła mnie o coś, a potem wybiegła z rykiem, bo powiedziałam jej, że zrobię to później. Rany.... Mimo to, dzięki niej, nie załamałam się jeszcze dobitnie. Bo bywało ze mną gorzej. A ta, nawet o niczym nie wiedząc, przychodziła i mnie całowała i przytulała, mówiąc, że mnie lubi. To takie... podbudowujące. Tak, cenię właśnie takie chwilę.

I mówiąc szczerze jest mi smutno i bierze mnie na płacz. Taka tam... świąteczna aura, aura Portera, muzyki i dziwnych wiadomości od D.
Niech Cię szlag, D.