Blame fuckin me!

Mówienie szybko i z sensem nie jest moją najmocniejszą stroną. Ot taka, wada. A najgorzej jest już, jak zaczynam krzyczeć na kogoś, bo inaczej nie potrafi słuchać. Wydaję mi się jednak, że nie jestem stworzona do złości i gniewu, bo kiedy tylko poczuję w sobie gniew łzy same napływają mi do oczu. No i proszę, dzieję się to nawet w tej chwili kiedy piszę to zadnie.

Mój tata niestety jest człowiekiem, dla którego istnieje zbiorowa odpowiedzialność, lecz nie wlicza do niej swojej osoby. Cokolwiek złego się stanie, zgania to na innych a nie na siebie. Nawet wtedy, kiedy on w całości jest winien. Szuka tylko pretekstu, by nie wyszło na niego. Złością, krzykiem i przeklinaniem, stara się definitywnie wrzucić do naszych mózgów, że to my jesteśmy winni, niemądrzy, a wręcz idiotami. Być może właśnie dlatego, kiedy jestem zła, albo ktoś na mnie podnosi głos moje oczy same zaczynają łzawić. Tak. Jestem słabym człowiekiem przez swojego ojca.

Choć muszę przyznać, że zaczynam robić postępy. 

W dniu dzisiejszym, kiedy to WSZYSCY  mówili, że jutro wywożą u nas śmieci i WSZYSCY pomyśleli o tym, żeby te śmieci wynieść za bramę, podniosłam głos, a właściwie to wrzeszczałam na mojego ojca, ponieważ zwalił na mnie winę, że to ja nie popatrzyłam dobrze, kiedy te śmieci rzeczywiście są wywożone. Zabawne, nie? Wrzeszczeć o głupie śmieci. A dlaczego? Bo musiał wyjść na jebane pole. Och, bogowie. Nie było ofiar wśród ludzi, ale za to ja cała się trzęsę z nerwów. 

Oczywiście zaczął drzeć się o to, że w ogóle nie myślę, że zero we mnie odpowiedzialności. Jaka tu w tym odpowiedzialność, na litość! 

Wszyscy siedzieli przy stole w Wielkanocne śniadanie. Padło pytanie kiedy śmieci? 

– Chyba siódmego.

– Nie wiem, nie widzę.

– Tak, siódmego są.

– Patrzyłaś czy na naszej ulicy?

– Chyba nie, ale na internecie można zobaczyć.

Koniec rozmowy.

Hipokryta.

Chcę mi się płakać, bo zaczynam go przypominać. Lany poniedziałek zamienił się w łzawy poniedziałek. Na szczęście mi już przeszło.

Wrzeszczałam na niego, a ten jakby trochę zgłupiał, że się mu postawiłam. I to kolejny raz, bo kiedy wrzeszczałam na całe gardło patrzył na mnie i... słuchał. Mimo to, że odnajduję w sobie siłę, by się mu postawić, to i tak wracam do siebie kuląc się w sobie ze strachu i złości i smutku. 

Nie pozwolę na to, by mój przyszły mąż, ani moje dzieci traktowali mnie jak on.
Nigdy.