Sądzę, że odpowiedzialności nie uczą w szkołach. Tam uczą tylko o tym, że każdy błąd może prowadzić do poniesienia konsekwencji – nie odrobiłeś pracy domowej...? Jedynka, siadaj. Nie można tutaj mówić o odpowiedzialności, ponieważ dzieci w pewnym wieku, są po prostu nieokrzesane, że się tak wyrażę. Nie rozumieją tego, że konsekwencje prowadzą właśnie do odpowiedzialności. Że jeśli nie będą się uczyć, nie osiągną w życiu wyższego etapu. Nikt tak naprawdę nie podjął się takiego trudu, by uczyć odpowiedzialności młodych ludzi w szkołach, bo szczerze powiedziawszy odpowiedzialność jest czymś, co przychodzi z wiekiem. Kiedy uprawiasz seks bez zabezpieczenia i musisz pogodzić to z rzeczywistością, wychowując dzieci, pilnować by dorastały w odpowiednich warunkach i wyszły na ludzi. Kiedy kupujesz dom i bierzesz na niego pożyczkę i musisz potem spłacać ją co miesiąc, aby nie mieć problemów z bankiem i komornikami. Kiedy zakładasz rodzinę, musisz dbać o to, by niczego jej nie zabrakło, więc musisz pracować. Kiedy znajdujesz pracę musisz pogodzić się z tym, że jeśli nie będziesz pracować wylecisz na zbity pysk, bo nikt nie chcę płacić za nic.
Odpowiedzialność przejawia się także w codziennych obowiązkach, kiedy musisz pozmywać naczynia, żeby móc ugotować obiad, by każdy z domowników mógł coś zjeść.
Odpowiedzialności uczymy się wtedy, kiedy rodzice kupują nam domowego zwierzaka i musimy go karmić, czyścić klatkę lub akwarium, albo musimy wyjść z nim na spacer, by nie narobił na dywan. Kiedy wkładają do naszego pokoju kwiatka i musimy go podlewać regularnie, by nie miał ani za sucho ani za mokro, by miał dostęp do światła słonecznego, albo by przesunąć go w zacienione miejsce. Kiedy rodzice przeznaczają nam obowiązki domowe, jak choćby nastawienie prania i powieszenia go, by można było chodzić w czystych ubraniach.
Sądzę, że odpowiedzialność leży po stronie rodziców, by nauczyć jej swoje dzieci, by pokazać im, że ich praca przynosi korzyść nie tylko im samym, ale także i każdemu z domowników. I myślę też, że bardzo pomaga w tym powiedzenie konkretnie domownikom za co będą odpowiedzialni, bo jeśli nikt wcześniej nie pokazał im tego, co powinni zrobić to skąd mają wiedzieć co powinno się zrobić, by zrobiono to dobrze? Pomaga w tym również pokazanie komuś, np. dlaczego robienie prania jest ważne, albo dlaczego ważne jest pilnowanie nieszczęsnego terminu wywożenia śmieci. Oczywiście takie rzeczy wiem osobiście, ponieważ mam już swoje lata i rozumiem konsekwencje z braku zrobienia czegoś.
Powinno się do tego podchodzić z cierpliwością i z pokorą, jeśli chcemy, by ktoś miałby coś zrobić, a nie od razu wrzeszczeć i wyzywać od najgorszych, znęcając się psychicznie, idealnie podkreślając to, że jest się idiotą i osobą głupią.
Jestem osobą wrażliwą i potrzebującą konkretnych wskazówek, bo tak naprawdę nie jestem w stanie myśleć o wszystkim, jeśli na co dzień się tym nie interesowałam. Może to nie świadczy o mnie dobrze, lecz naprawdę jestem osobą nierozgarniętą i mam problemy z pamięcią. Nieraz zapominam, co kto mówił do mnie pięć minut temu. I zdarza mi się to naprawdę bardzo często, więc myślenie o obowiązkach, które jasno nie zostały mi przedstawione wylatują mi z głowy. Czasami sobie przypomnę o pewnych sprawach, więc staram się to robić. Jednak zazwyczaj wylatuję mi to z głowy i przez to jestem odbierana za leniwą osobę, nie myślącą o pracy innych ludzi. Nie przeczę, że jestem leniwa, tylko czasami naprawdę chcę coś zrobić, ale o tym zapominam i zawodzę. A właściwie zdarza się to bardzo często.
Zrobiłam sobie kilka testów psychologicznych. Wyszło z nich, że: cierpię na somatyzację, natręctwa (skala ta mierzy myśli i zachowania charakterystyczne dla zespołu
obsesyjno-kompulsywnego), nadwrażliwość interpersonalną, silną depresję, psychotyczność (skala obejmuje zarówno zachowania typowo psychotyczne, jak i
charakterystyczne dla rzekomego procesu psychotycznego. Cztery pozycje
zawierają osiowe objawy schizofrenii wymieniane przez Schneidera: omamy
słuchowe, transmitowanie myśli, kontrolowanie myśli z zewnątrz i
nasyłanie myśli, jak również mniej znaczące psychotyczne zachowania,
będące wskaźnikami schizoidalnego stylu życia – link do pojęcia charakter schizoidalny)
, lęk (niepokój, nerwowość, napięcie, a także somatyczne objawy lęku, jak
kołatanie lub przyśpieszone bicie serca. Poszczególne punkty odnoszą się
do uogólnionego lęku, ataków paniki oraz jeden dotyczy uczucia
dysocjacji – link do pojęcia zaburzenia dysocjacyjne.
), wynik przy skali wrogości okazał się bardzo wysoki, mam skłonności do fobii (szczególnie tych społecznych), myślenia paranoidalnego, a ponadto mam wysoką skłonność do alkoholizmu i zalecane jest mi najszybsze skonsultowanie się z psychoterapeutą. W testach tych wykazano właśnie, że problemy z pamięcią wiążą się właśnie z tych problemów, które wymieniłam powyżej. Zaczynam się zastanawiać, czy chodzenie do psychologa nie byłby dobrym pomysłem...
Można zakpić z diagnostyki z internetu, ale jeśli przeczytałam na tej stronie wszystko to, co do mnie pasuję, to czy można się choć odrobinę zastanowić nad tym, czy rzeczywiście nie powinno się skorzystać z jakieś pomocy specjalisty...?
Sądzę, że zaszkodzić jeszcze bardziej nie może mi już nikt.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz