Settle down

Och, muszę przyznać, że wiele, bardzo wiele zazdroszczę córce mojej kuzynki. Oczywiście cieszę się jej szczęściem, jak zawsze zresztą, ale chyba jednak przyszło mi być zazdrosną o nią i o jej szczęście przez część mojego życia. Być może nigdy z tego nie wyrosnę. Choć nie wiem, czy można tak o tym mówić. W każdym razie czuję wewnątrz nieustającą gorycz, która zamiast motywować, dołuję mnie jeszcze bardziej. Aj, chciałabym żebym w końcu się ustatkowała. 

Czy ja to wystukałam publicznie...?

No dobra! Marzę o mężu, który będzie dla mnie oparciem i będzie mnie kochał i chciałabym mieć wspaniałe wesele i wspaniały dom, wspaniałe dzieci i wspaniałą przyszłość. Wspaniałą przyszłość...

Mam wrażenie, że wszystko i wszyscy wystawiają mnie na próbę wytrzymałości siły woli. Mam dość ciągłego czekania, wahania, strachu i jeszcze raz czekania. Chciałabym, żeby w końcu mnie oświeciło, co zrobić ze swoim życiem. Szkoda, że to nie takie proste.

Nie wiem, czy dzieci potrafią ujawniać w człowieku swoją agresję, ale moja siostrzenica potrafi idealnie podejść mnie podstępem. Najpierw doprowadza mnie do granic wytrzymałości, a potem, kiedy jestem już czerwona od gniewu wybucha gromkim śmiechem. I to mnie rozbraja. Teraz jednak przyszła do mojego pokoju, zjadła moją kolację i nudziła mnie o coś, a potem wybiegła z rykiem, bo powiedziałam jej, że zrobię to później. Rany.... Mimo to, dzięki niej, nie załamałam się jeszcze dobitnie. Bo bywało ze mną gorzej. A ta, nawet o niczym nie wiedząc, przychodziła i mnie całowała i przytulała, mówiąc, że mnie lubi. To takie... podbudowujące. Tak, cenię właśnie takie chwilę.

I mówiąc szczerze jest mi smutno i bierze mnie na płacz. Taka tam... świąteczna aura, aura Portera, muzyki i dziwnych wiadomości od D.
Niech Cię szlag, D.