Ta co tańczy

Porwali ją za rękę na środku parkietu. Powiedzieli jej, żeby się niczym nie przejmowała

i zatańczyła tak, jak jej serce podpowiada.

A ona zatańczyła najlepiej od nich wszystkich, bo była jak najbardziej sobą. 

Zmieniła zasady panujące w klubie i puszczali piosenki według jej gustu,

bo każdemu podobała się wybrana przez nią muzyka.

Przez to, że każdy wiedział, że ona przeżywa te godziny w klubie, jakby były to jej ostatnie chwile w życiu.

Poza parkietem i jego murami nikt nie wie, kim właściwie jest, lecz wiedzą, że na pewno wróci.

Zawsze się pojawiała, kiedy była bardzo szczęśliwa, albo bardzo smutna.

Nigdy nic nie piła, nigdy nie brała.

Stała się najbardziej znaną osobą.

Ale tylko w ścianach klubu, bo nikt nie odważył się do niej podejść na ulicy.

Nie raz słyszała, jak wzbudzała podziw, czasem zazdrość.

Traktowali ją z szacunkiem i nie narzucali się jej, a ona kochała ich towarzystwo, dlatego wracała.

Zamykała za sobą drzwi i nie była tą samą osoba, którą jest na co dzień.

Nikt z jej znajomych nie wie, co robi w wolnych chwilach i dokąd idzie, bo nigdy im tego nie powiedziała.

Nie chciała by wiedzieli, bo to była jej ucieczka. Nikt nie mógł wiedzieć.

I ona to uwielbiała całym sercem. 

I przysięgła, że kiedyś ich tam zabierze, bo ich również bardzo kocha.

Chciałaby by wiedzieli, gdzie znalazła swoje miejsce.

Tak naprawdę nigdy nie poszła do żadnego klubu,

nigdy nie zatańczyła przy kimś, tak jak tańczy w samotności, 

jakby to były jej ostatnie godziny życia.

Nie jest nigdzie znana, nie wzbudza szacunku.

Tylko dodaje linki z muzyką na swoim koncie na facebooku.

Użalanie

Może to nie wydaje się być tylko zwykłą pustą szklanką po szczęściu. 

Może to pusta szklanka czekająca na nowe szczęście? 

Czasem naprawdę myślę o tym, że kiedy pójdę na studia moje życie będzie się układało, tak, jak bym chciała. I dochodząc tak do faktów, ja nigdy nie będę szczęśliwa, bo źle korzystam z Sekretu. Chcę poczuć szczęście od teraz, a tymczasem myślę o nim w czasie przyszłym. Moje myśli są okrutne dla mnie samej. Sama się kaleczę. Naprawdę nie wiem, jakie kroki podjąć, by zmienić swoje nastawienie, by inaczej na to patrzeć i zmienić swoje życie. (Naprawdę chcę iść na studia!)

Moje rady nie są z górnej półki, bo tak naprawdę sama potrzebuję pomocy i to mnie nieco zaczyna rozpraszać i denerwować. Potrzebuję z kimś porozmawiać. Z kimś kto przeciśnie mnie przez filtr i pokaże mi w czym tkwi problem. Zdaję sobie sprawę, że siedzi we mnie wiele rzeczy, które są głęboko zakorzenione we mnie, a ja nie potrafię do nich dotrzeć i polać Randapem. Czując tą niemoc tracę tą odrobinę szczęścia, na którą pracowałam od kilku dni, a zamiast niej pojawiają się pytania, na które nie znam odpowiedzi. To naprawdę jest do kitu.

I zdając sobie sprawę z tego, że postanowiłam nie wyżalać się na blogu i umieszczać tutaj tylko pozytywne rzeczy, dochodzę do wniosku, że po prostu się nie da z moją głową i ciągle zmieniającym się humorem.

Do diabła z tym.

Być może rzeczywiście posłużę się metodą z tej książeczki, którą widziałam w księgarni razem z moim przyjacielem: Fuck it! i będę wszystko olewała, by było mi ze wszystkim wygodnie. Ale jeśli ktoś liczy się z drugim człowiekiem, taka zasada jest, za przeproszeniem gówno warta. Można w ten sposób kogoś zranić, a dla mnie ranienie kogoś bliskiego jest niczym gwoźdź do trumny.
Na to wychodzi, ze znów zasnę do składanki Charliego i przeleję łzami każdą z tych piosenek, bo czuję się okropnie.

Tylko na jeden dzień

Możemy być bohaterami, tylko przez jeden dzień.

David Bowie 

Zmieniamy się z każdym dniem. Sprawdzamy swoją wytrzymałość każdego dnia. Chowamy w sobie swoje uczucia i emocje. Nie potrafimy mówić otwarcie. Nie potrafimy płakać otwarcie. Zamykamy się, bo wiemy, że nic to nie da, że nikt nie chce słuchać. Zapominamy o wczorajszym szczęściu. Zapominamy o zwycięstwach, bo czujemy się przegrani. I taką właśnie pustkę, a jednocześnie chaotyczność uparcie trzymamy w garści. A tymczasem wystarczy jedna rozmowa z kimś kto zechce wysłuchać i spyta:

Jak się czujesz?

Jesteśmy niczym i nic nam nie pomoże.
Może kłamiemy, wtedy lepiej nic nie mów.
Ale możemy być bezpieczniejsi,
na tylko jeden dzień

Drogi Charlie.

Polecam w tle puścić piosenkę:  The Smiths - Asleep

17 czerwca 2013
Drogi przyjacielu!

Piszę do Ciebie bo wiem, że potrafisz słuchać i starasz się zrozumieć i nie wytykasz niczego palcami, choć oceniać każdy potrafi. Wiem też, że nie potraktujesz tego jako żart, ani żadną kpinę. Dla Ciebie uczucia kogoś drugiego są czymś ważnym, a ja pragnę tylko wiedzieć, że na świecie jest ktoś, kto umie słuchać i rozumie innych. Chce wiedzieć, że tacy ludzie istnieją. Dlatego postanowiłam do Ciebie napisać, gdyż znając Twoją historię, Twoje uczucia, które opisywałeś w każdym liście poczułam nieskończoność. Nie mam pojęcia dlaczego to tak nagle zaczęło być dla mnie ważne, dlaczego zaczęłam inaczej myśleć, ale sądzę, że każdy kolejny list od Ciebie stał się moją inspiracją. Światełkiem w tunelu. Mimo to, że nie dałam nic od siebie otrzymałam bardzo wiele i nie potrafię tego pojąć. 

Nie raz czuję to samo co Ty - udaję, że nic się nie stało i próbuję normalnie żyć i nikt nie wie, co ze mną się dzieje, bo tak idealnie to ukrywam. Teraz przestaję własnie to robić. Teraz próbuję niczego nie ukrywać, by nie budzić się w środku nocy i płakać. Teraz jest dobrze, ponieważ czuję się potrzebna i akceptowana, choć czasem zdarza mi się myśleć naprawdę paskudne rzeczy, kiedy siedzę w swoim ogródku i nie mam z kim porozmawiać, bo nikogo nie interesuję to co mam do powiedzenia. 

Milczę, kiedy nawet moja własna rodzina się ze mnie nabija i nie mam im tego za złe, wiesz? Traktuję to jako radę, bo to pozwala mi się wzmocnić i się naprawić. Od tego jest rodzina, tak mi się przynajmniej wydaję. I może czasem potrafi to naprawdę denerwować i doprowadzać do łez, kocham swoją rodzinę, za to, że po prostu jest.

Kiedyś zwykłego dnia dowiedziałam się, że mój wujek leży w szpitalu. Myślałam, że to nic poważnego, wszyscy myśleli, że za niedługo go wypiszą. Kilka tygodni później dostaliśmy telefon, że wujek zmarł. Siedzieliśmy wtedy w kuchni wraz z naszą ciocią i rozmawialiśmy i się śmialiśmy. Gdy usłyszeliśmy tą złą wiadomość nikt się nie śmiał. Wszyscy płakali.

Nie mam pojęcia dlaczego właśnie o tym pisze. Może dlatego, że nikt nigdy nie spytał się mnie, jak się czuję i jak ja odebrałam śmierć wujka, choć nikt w rodzinie nie pytał się o to nikogo. A ja nigdy o tym z nikim nie rozmawiałam, a czułam się naprawdę okropnie.

Twoja ciocia - Helen, mówiłeś, że ją bardzo kochałeś. Teraz rozumiesz, dlaczego do Ciebie piszę? Rozumiesz tą stratę, to że nigdy nie usłyszysz jej głosu, nigdy jej nie zobaczysz. Nie będę dalej drążyła tego temat, gdyż robi mi się coraz bardziej smutno, a nie taki miałam zamiar.

Mój rok szkolny również się kończy. Nie jestem piątkowym uczniem, jak Ty, jednak i tak jestem z siebie dumna, że przechodzę z klasy do klasy. Nie jestem do końca pewna, czy moi rodzice to rozumieją. Nie za bardzo lubię swoją szkołę, jednak staram się uczęszczać w życiu mojej klasy. Dziś spotkałam się ze znajomymi ze szkoły i nie tylko. Spotkaliśmy się by robić zdjęcia. Tylko z trzech jestem zadowolona. Jedno z nich Ci przesłałam.

Zdjęcie zrobione przez autorkę bloga. Kopiowanie i powielanie bez zgody zakazane.

Na środku znajduję się rower leżącej obok pani, który zwrócił moją uwagę, przez to że moi przyjaciele lubią rowery. Cieszę się, że gdy widzę jakiś rower przypominam sobie o nich i że wtedy nie czuję się samotna. Nie czuję, że mieszkam daleko od nich.

Nie zawsze bywa w naszej paczce kolorowo, wiesz zapewne co mam na myśli. Tylko że to zazwyczaj ta trójka ma jakieś problemy między sobą, a ja nie za bardzo wiem, jak im pomóc je rozwiązać. Bo widzisz to naprawdę ciekawa historia z rodu brazylijskich telenowel, kiedy to najlepszy przyjaciel zakochuję się w obiekcie twoich westchnień, a ta osoba to odwzajemnia. To nie fair w stosunku do nich, wspominając o tym w liście do Ciebie i czuję się z tym podle, jednak naprawdę cholernie było mi przykro, kiedy nie mogłam nic na to poradzić, słuchając jednej i drugiej strony. Teraz jest dobrze. Mam taką nadzieję. Ciągle wspominam naszą wyprawę na nocny seans filmowy i nie mogę doczekać się następnej. W końcu zbliżają się wakacje, mój koniec roku szkolnego, bo oni skończyli szkołę już w maju. Rozumiesz - matury. Nie wliczając jednego z naszej paczki, który twierdzi, że praca jest ważniejsza. No cóż, będzie zdawał maturę wraz ze mną i moją siostrą, która zresztą jest starsza ode mnie o trzy lata i skończyła w tym roku zaoczne liceum. Do matury nie przystąpiła, ale zrobi to w przyszłym roku. 

Swoją drogą nieco się martwię o swoją maturę, bo naprawdę chciałabym pójść na studia.

Ale mam jeszcze rok. Postanowiłam się nie martwić przez wakacje. 

Chciałabym Cię spotkać i z Tobą porozmawiać, bo uważam, że moglibyśmy o naszym życiu rozmawiać bez końca, ale z wielkim żalem muszę stwierdzić Charlie, że jesteś tylko bohaterem książki, którą czytam. 

Twoja przyjaciółka

Inspirowane książką Stephen'a Chbosky'ego, The Perks of Being a Wallflower

Dziękuję mojej kuzynce, za to, że pożyczyła mi najlepszą książkę, która pozwoliła mi zaprzyjaźnić się z głównym bohaterem, poczuć z nim więź i pozwolić na chwilę refleksji.

Motywacja

Na kursie kreatywności kazano nam pisać pierwsze skojarzenia do słowa KREATYWNOŚĆ i zrobić z tego burzę mózgu. Razem z moją kuzynką, z którą chodzę do klasy wypisaliśmy najwięcej rzeczy, a pomysł ten na burzę mózgu spodobała mi się, że postanowiłam ją wdrążyć w swoje życie, by rozwiązać tą metodą problemy - przynajmniej te najmniejsze.

Siedząc tak kilka dni temu, starając się uczyć, by poprawić oceny, traciłam wszelkie siły do tego, aby cokolwiek zrobić. Spojrzałam na notesik mojej szkoły, na której widnieje jej logo - gryf stojący na otwartej księdze. (To dziwne w jakich momentach nachodzą cię różne myśli o różnych rzeczach.) Wzięłam jedną karteczkę z takim logiem i napisałam wszystkie rzeczy, które przyszły mi pierwsze do głowy związane z motywacją. I ku mojemu zdziwieniu to pomogło. 

(Mapa myśli robiona w programie XMind, którego można pobrać  tutaj:

http://www.xmind.net/)

Zaczęłam pisać słowa, które z początku nie miały najmniejszego sensu. Dopiero później zdałam sobie sprawę z tego, że każda ta rzecz to coś, co pragnęłabym osiągnąć. 

Wystarczyło kawałek kartki, by zmienić swój tok myślenia. Z negatywnego, na ten zdecydowanie pozytywny. To dodało mi motywacji. Powiedziałam sobie, że to logo na górze karteczki, która teraz wisi na moim biurku, posłuży mi jako pieczątka, jakby to był jakiś ważny dokument, aby nie zapominać o obietnicy złożonej samej sobie - o tym aby się nie poddawać.

Myślenie

Plan na dobre samopoczucie jest zmienny. Zależy to od osoby, od jej osobowości, stylu życia, charakteru. Nie mniej jednak każdy, choć inny pragnie tego samego - szczęścia. Zauważalnym dla nas jest to, iż gdy jesteśmy naładowani pozytywną energią nasz dzień staje się bardziej przyjemniejszy i przynoszący sukcesy. Dzieje się tak dlatego, że mysląc pozytywnie dajemy wszystkim do zrozumienia, że nawet porażka nie jest dla nas czymś, czego nie możemy naprawić.Przede wszystkim dajemy do zrozumienia nam samym, że jesteśmy w stanie wszystko osiągnąć.

Nie ma idealnej rady, jeśli nie wierzy się w jej skuteczność.

Tak naprawdę jesteśmy sami odpowiedzialni za to, co spotka nas w życiu. A wszystko przez nasze myśli. I może to wydawać się oburzające, przez to, że nigdy nie widzimy winy, która leży po naszej stronie. Zapewniam, że tak jest. Mniej więcej dlatego powstał ten blog, aby pokazać jak wielką moc ma myślenie. Ale wszystko po kolei...

Zapoznanie

Może jakaś przedmowa...?

Jestem V. czyli Weronika. Cóż więcej mogę o sobie powiedzieć... Nie będę pisała teraz czym się interesuję, co lubię i innych pierdół. Czytając moje wpisy sami dowiecie się o mnie więcej niż bym napisała teraz. Dodam tylko, że mam 19 lat, tak dla pewności. 

Zdradzę wam, dlaczego założyłam bloga. Strasznie się gubię w swoich myślach. Chciałabym je uporządkować i podzielić nie nimi. 

Szukam inspiracji, dobrej rady. Dążę do szczęścia, poprzez metody, które zapewne się tutaj znajdą.

To początek, więc piszę tylko co tylko mi przyjdzie do głowy, by zachęcić kogokolwiek do śledzenia mojego życia. Ale z takim wstępem... rany ^^

Byłabym wdzięczna, gdyby ktoś jednak tu zawitał. Postaram się tak nie zanudzać.

Witam na moim blogu i życzę Wam szczęścia.

Mam nadzieję, że jakoś w tym pomogę.