Drogi Charlie.

Polecam w tle puścić piosenkę:  The Smiths - Asleep

17 czerwca 2013
Drogi przyjacielu!

Piszę do Ciebie bo wiem, że potrafisz słuchać i starasz się zrozumieć i nie wytykasz niczego palcami, choć oceniać każdy potrafi. Wiem też, że nie potraktujesz tego jako żart, ani żadną kpinę. Dla Ciebie uczucia kogoś drugiego są czymś ważnym, a ja pragnę tylko wiedzieć, że na świecie jest ktoś, kto umie słuchać i rozumie innych. Chce wiedzieć, że tacy ludzie istnieją. Dlatego postanowiłam do Ciebie napisać, gdyż znając Twoją historię, Twoje uczucia, które opisywałeś w każdym liście poczułam nieskończoność. Nie mam pojęcia dlaczego to tak nagle zaczęło być dla mnie ważne, dlaczego zaczęłam inaczej myśleć, ale sądzę, że każdy kolejny list od Ciebie stał się moją inspiracją. Światełkiem w tunelu. Mimo to, że nie dałam nic od siebie otrzymałam bardzo wiele i nie potrafię tego pojąć. 

Nie raz czuję to samo co Ty - udaję, że nic się nie stało i próbuję normalnie żyć i nikt nie wie, co ze mną się dzieje, bo tak idealnie to ukrywam. Teraz przestaję własnie to robić. Teraz próbuję niczego nie ukrywać, by nie budzić się w środku nocy i płakać. Teraz jest dobrze, ponieważ czuję się potrzebna i akceptowana, choć czasem zdarza mi się myśleć naprawdę paskudne rzeczy, kiedy siedzę w swoim ogródku i nie mam z kim porozmawiać, bo nikogo nie interesuję to co mam do powiedzenia. 

Milczę, kiedy nawet moja własna rodzina się ze mnie nabija i nie mam im tego za złe, wiesz? Traktuję to jako radę, bo to pozwala mi się wzmocnić i się naprawić. Od tego jest rodzina, tak mi się przynajmniej wydaję. I może czasem potrafi to naprawdę denerwować i doprowadzać do łez, kocham swoją rodzinę, za to, że po prostu jest.

Kiedyś zwykłego dnia dowiedziałam się, że mój wujek leży w szpitalu. Myślałam, że to nic poważnego, wszyscy myśleli, że za niedługo go wypiszą. Kilka tygodni później dostaliśmy telefon, że wujek zmarł. Siedzieliśmy wtedy w kuchni wraz z naszą ciocią i rozmawialiśmy i się śmialiśmy. Gdy usłyszeliśmy tą złą wiadomość nikt się nie śmiał. Wszyscy płakali.

Nie mam pojęcia dlaczego właśnie o tym pisze. Może dlatego, że nikt nigdy nie spytał się mnie, jak się czuję i jak ja odebrałam śmierć wujka, choć nikt w rodzinie nie pytał się o to nikogo. A ja nigdy o tym z nikim nie rozmawiałam, a czułam się naprawdę okropnie.

Twoja ciocia - Helen, mówiłeś, że ją bardzo kochałeś. Teraz rozumiesz, dlaczego do Ciebie piszę? Rozumiesz tą stratę, to że nigdy nie usłyszysz jej głosu, nigdy jej nie zobaczysz. Nie będę dalej drążyła tego temat, gdyż robi mi się coraz bardziej smutno, a nie taki miałam zamiar.

Mój rok szkolny również się kończy. Nie jestem piątkowym uczniem, jak Ty, jednak i tak jestem z siebie dumna, że przechodzę z klasy do klasy. Nie jestem do końca pewna, czy moi rodzice to rozumieją. Nie za bardzo lubię swoją szkołę, jednak staram się uczęszczać w życiu mojej klasy. Dziś spotkałam się ze znajomymi ze szkoły i nie tylko. Spotkaliśmy się by robić zdjęcia. Tylko z trzech jestem zadowolona. Jedno z nich Ci przesłałam.

Zdjęcie zrobione przez autorkę bloga. Kopiowanie i powielanie bez zgody zakazane.

Na środku znajduję się rower leżącej obok pani, który zwrócił moją uwagę, przez to że moi przyjaciele lubią rowery. Cieszę się, że gdy widzę jakiś rower przypominam sobie o nich i że wtedy nie czuję się samotna. Nie czuję, że mieszkam daleko od nich.

Nie zawsze bywa w naszej paczce kolorowo, wiesz zapewne co mam na myśli. Tylko że to zazwyczaj ta trójka ma jakieś problemy między sobą, a ja nie za bardzo wiem, jak im pomóc je rozwiązać. Bo widzisz to naprawdę ciekawa historia z rodu brazylijskich telenowel, kiedy to najlepszy przyjaciel zakochuję się w obiekcie twoich westchnień, a ta osoba to odwzajemnia. To nie fair w stosunku do nich, wspominając o tym w liście do Ciebie i czuję się z tym podle, jednak naprawdę cholernie było mi przykro, kiedy nie mogłam nic na to poradzić, słuchając jednej i drugiej strony. Teraz jest dobrze. Mam taką nadzieję. Ciągle wspominam naszą wyprawę na nocny seans filmowy i nie mogę doczekać się następnej. W końcu zbliżają się wakacje, mój koniec roku szkolnego, bo oni skończyli szkołę już w maju. Rozumiesz - matury. Nie wliczając jednego z naszej paczki, który twierdzi, że praca jest ważniejsza. No cóż, będzie zdawał maturę wraz ze mną i moją siostrą, która zresztą jest starsza ode mnie o trzy lata i skończyła w tym roku zaoczne liceum. Do matury nie przystąpiła, ale zrobi to w przyszłym roku. 

Swoją drogą nieco się martwię o swoją maturę, bo naprawdę chciałabym pójść na studia.

Ale mam jeszcze rok. Postanowiłam się nie martwić przez wakacje. 

Chciałabym Cię spotkać i z Tobą porozmawiać, bo uważam, że moglibyśmy o naszym życiu rozmawiać bez końca, ale z wielkim żalem muszę stwierdzić Charlie, że jesteś tylko bohaterem książki, którą czytam. 

Twoja przyjaciółka

Inspirowane książką Stephen'a Chbosky'ego, The Perks of Being a Wallflower

Dziękuję mojej kuzynce, za to, że pożyczyła mi najlepszą książkę, która pozwoliła mi zaprzyjaźnić się z głównym bohaterem, poczuć z nim więź i pozwolić na chwilę refleksji.