Użalanie

Może to nie wydaje się być tylko zwykłą pustą szklanką po szczęściu. 

Może to pusta szklanka czekająca na nowe szczęście? 

Czasem naprawdę myślę o tym, że kiedy pójdę na studia moje życie będzie się układało, tak, jak bym chciała. I dochodząc tak do faktów, ja nigdy nie będę szczęśliwa, bo źle korzystam z Sekretu. Chcę poczuć szczęście od teraz, a tymczasem myślę o nim w czasie przyszłym. Moje myśli są okrutne dla mnie samej. Sama się kaleczę. Naprawdę nie wiem, jakie kroki podjąć, by zmienić swoje nastawienie, by inaczej na to patrzeć i zmienić swoje życie. (Naprawdę chcę iść na studia!)

Moje rady nie są z górnej półki, bo tak naprawdę sama potrzebuję pomocy i to mnie nieco zaczyna rozpraszać i denerwować. Potrzebuję z kimś porozmawiać. Z kimś kto przeciśnie mnie przez filtr i pokaże mi w czym tkwi problem. Zdaję sobie sprawę, że siedzi we mnie wiele rzeczy, które są głęboko zakorzenione we mnie, a ja nie potrafię do nich dotrzeć i polać Randapem. Czując tą niemoc tracę tą odrobinę szczęścia, na którą pracowałam od kilku dni, a zamiast niej pojawiają się pytania, na które nie znam odpowiedzi. To naprawdę jest do kitu.

I zdając sobie sprawę z tego, że postanowiłam nie wyżalać się na blogu i umieszczać tutaj tylko pozytywne rzeczy, dochodzę do wniosku, że po prostu się nie da z moją głową i ciągle zmieniającym się humorem.

Do diabła z tym.

Być może rzeczywiście posłużę się metodą z tej książeczki, którą widziałam w księgarni razem z moim przyjacielem: Fuck it! i będę wszystko olewała, by było mi ze wszystkim wygodnie. Ale jeśli ktoś liczy się z drugim człowiekiem, taka zasada jest, za przeproszeniem gówno warta. Można w ten sposób kogoś zranić, a dla mnie ranienie kogoś bliskiego jest niczym gwoźdź do trumny.
Na to wychodzi, ze znów zasnę do składanki Charliego i przeleję łzami każdą z tych piosenek, bo czuję się okropnie.