Porwali ją za rękę na środku parkietu. Powiedzieli jej, żeby się niczym nie przejmowała
i zatańczyła tak, jak jej serce podpowiada.
A ona zatańczyła najlepiej od nich wszystkich, bo była jak najbardziej sobą.
Zmieniła zasady panujące w klubie i puszczali piosenki według jej gustu,
bo każdemu podobała się wybrana przez nią muzyka.
Przez to, że każdy wiedział, że ona przeżywa te godziny w klubie, jakby były to jej ostatnie chwile w życiu.
Poza parkietem i jego murami nikt nie wie, kim właściwie jest, lecz wiedzą, że na pewno wróci.
Zawsze się pojawiała, kiedy była bardzo szczęśliwa, albo bardzo smutna.
Nigdy nic nie piła, nigdy nie brała.
Stała się najbardziej znaną osobą.
Ale tylko w ścianach klubu, bo nikt nie odważył się do niej podejść na ulicy.
Nie raz słyszała, jak wzbudzała podziw, czasem zazdrość.
Traktowali ją z szacunkiem i nie narzucali się jej, a ona kochała ich towarzystwo, dlatego wracała.
Zamykała za sobą drzwi i nie była tą samą osoba, którą jest na co dzień.
Nikt z jej znajomych nie wie, co robi w wolnych chwilach i dokąd idzie, bo nigdy im tego nie powiedziała.
Nie chciała by wiedzieli, bo to była jej ucieczka. Nikt nie mógł wiedzieć.
I ona to uwielbiała całym sercem.
I przysięgła, że kiedyś ich tam zabierze, bo ich również bardzo kocha.
Chciałaby by wiedzieli, gdzie znalazła swoje miejsce.
Tak naprawdę nigdy nie poszła do żadnego klubu,
nigdy nie zatańczyła przy kimś, tak jak tańczy w samotności,
jakby to były jej ostatnie godziny życia.
Nie jest nigdzie znana, nie wzbudza szacunku.
Tylko dodaje linki z muzyką na swoim koncie na facebooku.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz