Popołudniowa chwila

Wstała gwałtownie i podeszła do okna, potem wyjrzała przez balkon. Bose stopy dotknęły nagrzanego od Słońca betonu, a jej serce gwałtownie zabiło, przechodząc w męczące ją od dawna kołatania.

Gdzie to jest?

Mogłaby przysiąc, że coś jej umknęło. Zaschło jej w gardle, czując jeszcze zapach chloru, którego nie zdążyła jeszcze z siebie zmyć, kiedy to po obiedzie bawiła się w basenie ze swoją trzyletnią siostrzenicą. Pozwoliła sobie nacieszyć się jeszcze popołudniowym ciepłym powietrzem, który rozwiał jej brązowe włosy. Przymknęła na chwilę oczy, potem spojrzała na niebo, które tak bardzo kochała, gdyż pomimo tego, iż jest codzienne inne, jest czymś co zna. Zwykła wtedy myśleć: "niezależne gdzie jestem, jesteśmy pod tym samym niebem". W takich chwilach najbardziej samotność daje się jej we znaki.

Poprawiła fioletowe okulary na nosie, wracając do pokoju. Usiadła na swoim łóżku, podnosząc z ziemi książkę, którą najwyraźniej zrzuciła.Zerknęła na szklankę z zimnym napojem, zauważając, że kawałki lodu nie zdążyły się jeszcze stopić, zatem nie spała zbyt długo. Musiała na chwilę zamknąć oczy. Znalazła stronę, na której skończyła czytać wkładając między nią zakładkę, po czym odłożyła obok książkę, przyciągając do czoła kolana. 

Gdzie to jest?

Zadała w myślach pytanie, lecz lada chwila zrozumiała, że to był po prostu sen. Nie mniej jednak miała wrażenie, że coś jej umknęło. Coś zgubiła lub kogoś. Nie miała pojęcia nawet co jej się śniło, ale przez melancholię, jaką odczuwała czuła się z tym faktem coraz gorzej. Wstała, postanawiając, że to gdzieś zapiszę, by pozbyć się z głowy bezsmakowych myśli. Znów weszła na balkon. Syrena pociągu zawyła w jej uszach, kiedy ten przejechał po torowisku, niedaleko jej domu. Niezależnie od głośnego dźwięku, będąc gdzie indziej tęskni za tym wyciem. Tak, to jest teraz jej dom. Zacisnęła zęby, powstrzymując łzy. Nie, pomyślała, nie będę znów o to płakać. Przecież minęło już tyle czasu, mimo to ciągle czuje się obca w tym mieście. 

Tęskniła za nimi. Za chwilami, kiedy mieszkała w Krakowie, choć to, co teraz posiadała było dokładnie tym, o czym od dawna myślała. Nagle mruczący silnik motoru rozlał się po całym jej ciele. Widziała go tylko na jedną sekundę, kiedy przemknął przez ulicę w stronę jej ukochanego miasta. Chwilę potem zamruczały kolejne silniki, a jej oczom ukazała się grupa harley'owców. Uśmiechnęła się lekko. Nie myślała już o niczym innym, prócz o tym, że będzie miała prawo jazdy kategorii A.