Agonia

Wszystko to, co robiłam, to był jeden wielki błąd. Wszystko na czym mi zależało, przesypywało się przez moje palce. Nie zauważałam tego, co tak naprawdę się dzieje, bo byłam zaślepiona największym narkotykiem, jakim jest miłość. Tak bardzo się staram nie zawodzić innych, ciągle o tym mówię, a zawiodłam najbardziej ważną dla mnie osobę. Mam wyrzuty sumienia, nie chciałam, by teraz czuł się tak przeze mnie, bo ja powinnam być dla niego wsparciem, a nie kolejnym nożem wbitym w plecy.

Tylko jednej rzeczy jestem pewna. Jestem pewna, że nie wytrzymam długo w samotności, bo za bardzo go kocham i za nim tęsknie. Reszta jest dla mnie tak odległa, przez co czuję ogromną pustkę. Nie mogę na niczym skupić swoich myśli. Na niczym. Tak jakby wszystko było zamazane. Nawet nie potrafię myśleć o nim, jakby ktoś wymazał mi wspomnienia.
Wobec tego nie wszystko było błędem. Moje motto, to "niczego nie żałuj", ale jeśli chodzi o R. to nie potrafię nie żałować tego, że zmieniam zdanie jak skarpetki. Najwyższy czas zostać schematową dziewczyną? Bzdura. W tym momencie zrozumiałam, że nie potrafię być kimś innym, a prócz tego zrozumiałam, jak cholernie mi zależy na nim. Bycie z R. nie było zdecydowanie błędem.

A co jeśli on myśli zupełnie inaczej...?

Czuję się do dupy.

Chciałabym to naprawić, ale czy nie jest za późno? Nawet pisanie do niego jest dla mnie totalną katorgą. Poniekąd nie zrobiłam nic, co doliczało się do największej "zbrodni związkowej", w takim razie dlaczego czuję się tak gównianie? 

Bo nie lubię zawodzić (a ciągle to robie).

I zostałam sama, ze swoimi myślami. 

Cały dzień to agonia. 

Wzrok wbity w sufit. 

Drętwienie rąk.

Pustka.

Kurwa, co jest ze mną nie tak?!

Przednoworoczne pierdolenie

Cóż...
Pozostaje mi jedynie myśleć, że podejmuję dobre decyzje.
Bo przecież AŻ tak złą osobą to chyba nie jestem.

Choć w gruncie rzeczy miłoby było (byłoby miło w chuj!) spędzić sylwestra z R. to i tak doszłam do wniosku (nie sama oczywiście, bo to dla mnie za trudne) że te sylwestra spędzę z rodziną. 

Tak... Tak... Wiem jak to brzmi. Już wiele się nasłuchałam na ten temat. Ale nie obchodzi mnie to tak szczerze powiedziawszy. Skoro mi to sprawia przyjemność to dlaczego ktoś miałby się o to czepiać? Poniekąd jeszcze jest kwestia mojej prawdomówności i chorej hipokryzji. Zaczęłam się już nieco do niej przyzwyczajać, choć naprawdę nie lubię zawodzić innych (a ciągle to robię – mea culpa).

Czy rzeczywiście wymagam od siebie zbyt wiele?

Niekoniecznie, ale przez to kiedy nie daję sobie rady, popadam we frustracje. Często zdarza mi się mieć wyrzuty sumienia o to, że nie zrobiłam czegoś tak, jak chciałam, żeby było. No fakt – jestem popierdolona. 

A chuj mnie to!

Taka już jestem. Zaakceptowałam siebie. No może nie w całości, ale ciągle robie postępy. Tyle że ciągle jestem samolubna i nieraz myślę tylko o tym, żeby mi było jak najlepiej (choć zawsze przekładałam swoje dobro na sam koniec, by pomóc innym. Od jakiegoś czasu nie zwracam na to uwagi i to prawdopodobnie może odbić się na relacji między mną, a ludźmi, których znam). Nadal z mojej podświadomości często wylatuje my, a pozostaje jedynie ja. 

I tak naprawdę to najbardziej mnie boli. 

Z a   t o   p r z e p r a s z a m.

Błagam, trochę powietrza!

Nie wiem co się dzieje ze światem R. 

Mój przeżywa czystkę.

Na przemian czuję ogromne szaleństwo ze szcześcia i smutku.

To zaczyna być męczące, kiedy nie wiem czy podejmuję słuszne decyzję,

choć nigdy nie żałuję swojego wyboru. 

Nie wiem, dlaczego R. ma ciągle niedobry humor.

Przez tą niepewność czuję się tak, jakby ktoś parł na moją klatkę piersiową,

z ogromną siłą. 

Nie mogę uspokoić oddechu. 

 Kołatania serca.

Kurwa, jak ja go kocham.

Utrapienia?

Wyniszczają mnie takie późne wieczory, kiedy zostaję zupełnie sama ze swoimi myślami i mam ich cholernie dość, przez to, że czuję się dobrze, kiedy nic nie jest w porządku. A to wszystko, że kocham, ale jednocześnie nie potrafię zaakceptować tego, jakie to niesie ze sobą konsekwencje.

Zabawne, że dzisiaj tak wiele przychodzi mi do głowy i potrafię wszystko ogarnąć, prócz tej jednej małej rzeczy. Nie czuję smutku, ale brakuję mi czegoś, by powiedzieć, że jestem w tym momencie szczęśliwa.

Idealne są słowa tej piosenki na mój obecny stan.

 Kid Cudi - Trapped In My Mind

Jeszcze raz i do spania.

Trudno jest być mną

To niczego nie zmienia, to o niczym nie świadczy,
ale wydaję mi się, że przyjdzie nam się kiedyś pożegnać.
Mam wielką nadzieję, że jeśli to się stanie,
nie będziemy zmuszeni pożegnać się na zawsze.
Tylko po prostu spotkamy się za jakiś czas.

Moje plany na przyszłość wybijają się, jak ciśnienie w rurach.
Nic na to nie poradzę. Sama to przyciągam.
A robię wszystko na opak.

Gonitwa w mózgu

Czuję się nieco zagubiona, bo nie potrafię ogranąć (cholera znowu) swoich myśli.
Obiecuję wszystkim, że wezmę się za siebie jak najszybciej.
To nie jest pusta obietnica, bo widzę, jak wiele ludzi martwi się o mnie.
Nie chcę nikogo zawodzić, ale chciałabym mieć choć chwilę na ogarnięcie swojego nastawienia no i tych nieszczęsnych myśli.
Czyżby przez pogodę staję się smętną osobą?
Poprawa Weronika, Ty zawsze taka byłaś.
Niech to szlag, nie wiem co mam zrobić, żeby się ogarnąć.
Chyba wybiorę sie na spacer.

Wow... chyba znów nabrałam ochotę na to, aby zdać maturę z wosu i wybrać się na studia.

Bezdech

Znowu ze snu zbudził mnie bezdech,
przez co bałam się zasnąć.
Moje mięśnie zrobiły się cieższe,
serce chciało wyrwać się z klatki,
a mózg próbował ocucić moje ciało.

Sparaliżowana, próbuję odnaleźć czyjąś dłoń,
by pomogła, by tylko trzymała mnie,
abym wiedziała, że nadal żyję.

Zaciskające się palce na prześcieradle.
otwarte usta.
Agonia, uczucie końca.
Bałam się.
Dlatego się obudziłam.

Kochany stan nietrzeźwych myśli

Myślisz o przyszłości?
O tym, co stanie się,
kiedy otworzysz swoje oczy,
budząc się ze snu?

Czy tracisz powietrze z płuc,
kiedy przeraża cię perspektywa
dnia jutrzejszego,
gdy nie wiesz jak żyć,
jak pozbierać myśli?

Dobija cię dogłębna analiza swoich czynów
i sensu wszystkiego co dzieje się wokół?

Patrzę na to z boku,

nie chcąc uronić choćby łzy,

bo mimo to, że jestem szczęśliwa,

czuję, jak uchodzi ze mnie życie.

Rozerwany mózg

Przeciążenie umysłu, 

zagubienie w życiu - fakt faktem nic mi się nie chcę, a tu koniec roku się zbliża, 

a matury coraz bliżej (a teraz trwają matury próbne... jutro angielski). 

Mam jednak szczęście, że mam w kimś oparcie.
Choć muszę przyznać, że czuję się niemrawo przez kilka dni, ale to przechodzi.
Muszę skupić się na tym, co sprawia mi radość i będzie dobrze.
Nie mogę myśleć negatywnie.
Nie mogę nikogo zawieść.

R. ma racje. Otaczają mnie teraz ludzie, którzy lubią mnie słuchać, widzą we mnie oparcie, którzy lubią ze mną rozmawiać.  Ludzie, na których można polegać i tego się trzymam. Doceniają to co dla nich robię.
No i mam jego, który jest dla mnie niczym kamień, na którym stoję.

Grunt to rodzinka

Daj spokój, Weronika...

Naprawdę to tak ciężko zrozumieć, że ja widzę co się dzieje wokół mnie i nie akceptuję jakichkolwiek środków odurzających? Ale nie, mój kuzyn wie najlepiej.  

Daj spokój, Weronika, buchnij sobie, to ci przejdzie. Coś ty taka spięta? Wyluzuj.

Cóż... prędzej upiję się do nieprzytomności, niż zajaram.

Swoją drogą zaczęłam sie tak zastanawiać nad sobą i nad tym co ja wyczyniam. Nie uważam, że to coś złego, ale widzę to, jak się zmieniam. Inni ludzie mogliby powiedzieć, że nigdy taka nie byłam, że się zmieniłam na gorsze czy coś w tym stylu, a tak naprawdę ja zawsze taka byłam, tylko nigdy nie miałam odwagi, by być w stu procentach sobą.

Dlatego w wielu kwestiach jestem niezdecydowana, bo mieszają mi się w głowie myśli.

Spędziłam dzień z R. K. i J. 

Coś niesamowitego. I pomimo tego, że było nieco zamulająco, naprawdę się cieszę, że do mnie przyjechali. Szkoda tylko, że M. nie przyjechał. Założę się, że gdyby się jednak zjawił, było by bardziej weselej. Ja jednak zmuszać do niczego nie będę. Będzie jeszcze okazja się spotkać wspólnie.

W każdym razie, uwielbiam już to wspomnienie, kiedy siedzieliśmy na tym peronie po północy, kiedy siedzieliśmy w ogrodzie na mrozie i kiedy kopałam piłkę z R. No i oczywiście ten moment, w którym pilnowaliśmy kiełbasek na grillu. 

Ból po bokach, którego właśnie teraz poczułam po wbijających się łaskoczących mnie palców pana R. też daje się we znaki. Uduszę go kiedyś... Ale chyba, jak będzie spał bo nie mam na tyle siły... (muszę chyba zacząć ćwiczyć biceps) 

Co za wredny łobuz!

I tak go kocham.

Czepiający się o szczęście

O czym to ja...? Ach tak.

To co teraz się dzieję, przechodzi moje wszelkie pojęcie. 

Szaleję, skaczę, kocham, cieszę się.

Ale tu nie chodzi tylko i wyłącznie o to, że przez życie teraz idę trzmając za rękę R. Tu chodzi o to, że on otworzył mi oczy na moje problemy, na to co robiłam źle i co sprawiało mi przykrość. Pomógł mi poradzić sobie z tym, przedstawił mi jasno co było ze mną nie tak. Teraz ja staram się pomagać innym, choć nie wychodzi mi to tak dobrze, jednak sam fakt,   że ktoś zaczyna mi się zwierzać napawa mnie ogromną wdzięcznością.

Tu nie chodzi o to, że mam R. Tu chodzi o to co on dla mnie zrobił. 

Zmienił mnie w innego człowieka. 

Przyznaję, że nie uczę się teraz zbyt dobrze, ale mało kto zauważył, że ja nigdy nie byłam piątkowym uczniem i problemy ze szkołą miałam i mieć będę, niezależnie od tego czy coś mnie rozprasza, czy nie. Teraz wszyscy zrzucają winę na coś, co sprawia, że jestem szczęśliwa. Co za obłęd...

Dlatego zaczyna mnie to irytować, bo jak nikogo nie obchodziło to co ze mną się dzieję, tak teraz ludzie zaczęli zwracać uwagę na to jak się uczę. 

Niezależnie od tego, wiem, że nie jestem sama i to jest po prostu kosmos, padaka na stojaka, inny wymiar, rozjebany mózg!

Choć te szare kolory, które staramy się kolorować jak najładniej potrafimy, pchają się z powrotem do naszych myśli i serc, a nasze codzienne życie daje się we znaki, jesteśmy ze sobą, wspieramy się nawzajem i to pozwala nam się nie poddawać.

Stoimy na deszczu pod tęczowym parasolem.

Nowe dzieje

Wprawdzie nie mam najmniejszego pojęcia, jak to będzie w przyszłości i czy jakakolwiek przyszłość dla nas czeka, ale śmiało mogę stwierdzić, że dzięki sobie stajemy się innymi ludźmi, ludźmi 

z lepszymi perspektywami, żyjącymi z uśmiechem na twarzy, choć nie jest zawsze kolorowo. 

To społeczeństwo jest naprawdę szare.  

Spójrz na tych wszystkich ludzi. Czy oni są szczęśliwi?

Rzeczywiście, nie są.

Żyjmy w tym samym mieście, jednak mamy osobne miejsca, do których należymy, co nie jest dla nas przeszkodą. To nasza historia, którą piszemy poprzez nasze uczucia i to jest najpiękniejsze. 

Nie zdawałam sobie sprawę z tego, że będę tak mówić.

Zapomnienie

Ostatnie słowa, nim położę się spać,
nim zacznę myśleć o czułym dotyku.
Ostatnie słowa, nim rozłączę kabel od laptopa
i ułożę wygodnie poduszkę.
Nim założę słuchawki na uszy, by puścić ten kawałek,
który mi w jakiś sposób go przypomina.

I zatracę się, po raz setny.
Tak po prostu.
Bo tego pragnę.
Zapomnienia.

Niby nic wielkiego,
lecz właśnie tym sposobem
zdradzam siebie samą.
I słusznie.

Chora tęsknota

Płonące niebo zachodzącego słońca, a ja czuję jego obecność, którą mnie otacza, przytulając do siebie. Jego przepełniona szaleńczą radością furia, kiedy powiedziałam mu, co czuję. Cudowny dzień, choć przynoszący i złe wieści. Chowam głowę w jego ramionach. Nie wierzę w to co się dzieję, odrzucam wszystkie myśli, które nie są związane z nim. Do cholery, muszę się ogarnąć, bo jak tak dalej pójdzie skończę marnie. Lecz teraz przepełnia mnie moja cholerna tęsknota, choć jeszcze niedawno się z nim widziałam. Zabawne, że właśnie w takim momencie mam wirującą wizję nas w swoich ramionach, chorzy z miłości w całkiem nie przyzwoitych sytuacjach. Chcę do niego.

Miłość jak narkotyk

Chciałabym mu powiedzieć, ale dostaję jakieś wewnętrznej blokady, zasycha mi w gardle, nie mogę wyrzucić z siebie żadnych słów, serce dudni, jak oszalałe. A tak bardzo chcę szepnąć mu to do ucha, powiedzieć to mu prosto w twarz z uśmiechem na twarzy i jak najbardziej szczerze.

Powiedzieć mu co czuję...

Prawdopodobnie mam problem z mówieniem o tym otwarcie, co czuję.

To wspaniałe uczucie trzymać go za rękę, czuć jego obecność, jego zapach.

Jego usta na mojej szyi, pieszczotliwy dotyk, głaskanie po włosach.

Obydwoje teraz jesteśmy totalnymi ćpunami.

Ćpiemy miłość.

Jesteśmy razem

17 października...
Odnalazłam swoje szaleństwo.
Gdy o nim pomyślę szeroko się uśmiecham.
Nie mogę się na niczym skupić.
Ciągle mam w głowie jego słowa.
Choć boję się wypowiedzieć to na głos...
Czuję chyba to samo.
Obłęd.

Uwielbiam go.

Krwawa ma natura

Tak teraz doszłam do wniosku, jaką jestem szczęściarą. Posiadam wspaniałych przyjaciół, którzy mi ufają. Poznaje nowych ludzi, choć nie robię nic szczególnego. Otworzyłam tylko drzwi do swojego serca i wpuściłam to całe szczęście.

No ale cóż... znów olałam szkołę.

Nie jestem z siebie dumna, ale bardzo się cieszę, bo zapowiada się świetny dzień.

Nawet pomimo tego, że dostałam okres...

Wspaniały dzień

Szczegóły? Szczegóły są dla mnie.

 Mogę napisać tylko tyle, że moja dzisiejsza kawa nie smakuje tak dobrze, jak wczoraj.

A piosenka Arctic Monkeys nie daję mi spokoju i od kiedy wstałam z łóżka tylko ją słyszę
w głowie.

Do I wanna know?

Mieliśmy sobie nieco poważniej porozmawiać, ale razem stwierdziliśmy, że tak po prostu się nie da, bo kiedy się widzimy to jest zupełnie inaczej. 

If this feeling flows both ways?

Poniekąd cieszę się, że nie spieszymy się z jakąkolwiek decyzją.

Sad to see you go.

Was sorta hoping that you’d stay.

Jestem cholernie mu wdzięczna za to, że uszanował moje zdanie na temat pójścia do jego kumpli. 

I ogromnie się cieszę z wczorajszego dnia. 

Baby we both know,

That the nights were mainly made
For saying things that you can’t say tomorrow day.

Znów go zagadałam wieczorem, przecież był tak cholernie zmęczony już pod koniec dnia. 

Zupełnie o tym zapomniałam. Moje zmęczenie uległo redukcji, ale później nie wiem kiedy zasnęłam.

Tekst i piosenka: 

Arctic Monkeys - Do I Wanna Know

Wada wrodzona

Ma czelność mówić nam prosto w twarz, że nie jesteśmy wdzięczni i nie doceniamy tego co posiadamy. Ma czelność mi to wmawiać i wulgarnie odpowiadać, jeśli próbuję powidzieć mu, że to nie prawda, że nie siedzi teraz w mojej głowie i nie wie, o czym właśnie myśle.
Ma czelność zwracać nam uwagę, jak się zachowujemy podczas kiedy dołuje nas słowami, że nic w życiu nie osiągniemy, bo jesteśmy beznadziejni.
A co on robi?
Wytyka nas wszyskich palcami, krytykuje wszystko co robimy, ma gdzieś to, że podstawiamy mu jedzenie pod nos i że nie wszystko jest tylko dla niego.
Jak można tak dołować swoją własną córkę...?

Bezczelny hipokryta.
Już wiem po kim to mam, tyle że nie jestem taka jak on. Doceniam to, jak ktoś dla mnie coś zrobi. Doceniam każdą pracę, którą ktoś wkłada w ten dom. Jestem jeszcze gówniarą, która się leni przez całe dnie, ale zdecydowanie mam uczucia.
Jak można tak nie doceniać tego, co ktoś dla ciebie robi?
Przykro mi. Tak cholernie mi przykro.

Sprawa dziecięcych związków

Ma cholerną rację. Myśląc o tym teraz, czuję ogromny smutek. To że jest młodszy mi nie przeszkadza, ale wstąpimy razem w coś nowego, w coś z czym nie będziemy wiedzieli jak sobie poradzić. Nie powinnam była działać tak pochopnie, przez co obaj nie potrafimy teraz 

z tego zrezygnować. Nie powinniśmy zachowywać się tak dziecinnie jak dzieci z gimnazjum. 

A ja, uświadomiona przez niego (jak zwykle) zdaję sobie sprawę z przyszłości, jaka nas czeka. Nie mogę przecież od niego wiele wymagać. Nie mogę być samolubna. Nie chcę, żeby przeze mnie czuł ten dyskomfort psychiczny, z tego powodu, że ja prawdopodobnie zacznę pracować, a on będzie siedział jeszcze w szkole. Teraz mogę mówić, że mi to nie przeszkadza, że jakoś to będzie. No właśnie, jak będzie? 

Powinien znaleźć sobie dziewczynę w takim samym wieku co on, albo młodszą. Jesteśmy zupełnie z innych światów, choć są rzeczy, które nas łączą. Nie wiem jakie są jego pragnienia, wiem tylko tyle, że martwi się o to i myśli nad tym ciągle. To jest pierwszy sygnał, że robimy źle.

W każdym bądż razie za bardzo się lubimy, żeby zostać tylko przyjaciółmi. Co nam zaszkodzi spróbować? Tylko że jeśli przyjdzie nam się rozstać, będzie boleć. A ja nie chcę by on na tym ucierpiał. Chcę dać mu szczęście i zrobię wszystko, by tak było. No może prawie wszystko.

 

Dopuszczające myśli

To naprawdę przykre, kiedy nie mam pojęcia co powiedzieć. Tak bardzo jest mi żal U. Nie potrafię jej pomóc, choć bym bardzo chciała, bo naprawdę ją lubię. Pieprzony Sz. Uważałam go za kogoś innego, a tymczasem okazał się egoistą...

Opuszczam się w naucę, nie chodzę na pierwsze lekcje. Nie jestem z siebie zadowolna z tego powodu. Ale nie olewam szkoły i nie mówię, że nie chce mi się uczyć. Tracę po prostu głowę, nie myśle racjonalnie. Ja i dopuszczający z angielskiego?! Za słówka?! To jest po prostu koszmar...

Nie powiem nikomu, że przeżywam wewnętrzną wojnę z samą sobą, bo jeszcze ktoś pomyśli, że znów mam problemy sama ze sobą. Tyle, że teraz jest inaczej, Nie mogę doczekać się jego powrotu... Nie potrafię się skupić na niczym innym. Wariuję z radości, bo chciałabym obejrzeć z nim film, tak po przyjacielsku, nie krępując się jego obecnością, śmiać się wraz z nim i obrzucać się popcornem, jak to na tych filmach bywa. A R. ostrzegał mnie przez friendzone, za którą nie przepada. Wobec tego wybrałam inną opcję. No i wiszę mu masaż pleców i całusa... Padaka.

Balowo

Marzy mi się wspaniała studniówka.

Chciałabym na niej czuć się wyjątkowo. Chciałabym wejść do środka tej całej sali, z maską balową na twarzy, pięknej sukience, przy boku najwspanialszego chłopaka, który byłby taki wspaniały, że również założyłby maskę. Ściągnęlibyśmy tym samym uwagę wszystkich zebranych i zatańczylibyśmy na parkiecie jak to w tych filmowych balach tańczą.

Coś w tym rodzaju... 

 ONE REPUBLIC

Furia radości

Rozwiałam wszelkie wątpliwości i wiem, że być może one powrócą, lecz teraz nie myślę o tym zbytnio przesadnie. Czuję się wspaniale pomimo drapiącego gardła. Zresztą podoba mi się teraz mój głos i chciałabym, żeby taki został ^^

 Dzisiejszy dzień był wspaniały. Czuję się cudownie. Jestem szczęśliwa i mam wszystko to, czego chciałam. No może prócz jednego.

 

Intrygi

Co może mi się przytrafić dobrego w najbliższym czasie, podczas kiedy on jest gdzieś tam daleko w obcym kraju? Dochodzę do wniosku, że o niczym innym nie myślę, tylko o naszym następnym spotkaniu. Zastanawiam się, jak się on zachowa, jaki będzie miał wyraz twarzy, kiedy się w końcu zobaczymy i o czym też będzie ze mną rozmawiał. 
Ta cała intryga, w której się znajdujemy tak bardzo mnie nakręca, że nie mogę nawet zasnąć. Mam różnojakie myśli, a moja ostatnia to taka, czy nie upiec jakieś ciasto żeby go poczęstować w sobotę. Totalnie mi odbiło, choć i tak prawdopodobnie będę musiała to zrobić. W końcu w sobotę będę miała gości, a upieczenie ciasta na pewno wyląduję w moje ręce. Koniec z tym! 

Daj mi powód, by zwariować.

kolejna noc

 Tom Odell - Another Love

I co? Zamiast spać, żeby o 6 być wypoczętym przed trzema lotami do Bługarii, On pisze jak zwykle ze mną. I jak tu go nie lubić...? 

Zdecydowanie wielu ludzi w szkole go zna. Dlatego przez to zaczynam być obserwowana przez innych. Przyznam się, że sprawia mi to przyjemność, a zarazem peszy. A jemu ciągle dogryzają z mojego powodu. Hah! No ale teraz może kozaczyć, że wyrwał czwartoklasistkę... I wtedy jak z nim o tym rozmawiałam przyszła mi do głowy pewna sytuacja, że jak będziemy się witać na szkolnych korytarzach całusem w policzek to dopiero inni będą o nas gadać. Mam pewne wątpliwości, czy aby przypadkiem nie będę postrzegana w złym świetle. 

Nagle poczułam taką dziwną potrzebę zaopiekowania się nim. To nie tak, że czuję się przy nim wznioślej, bo jestem starsza. Ciągle mu to tłumaczę, że nie zależy mi na tym, żeby go obrażać  z tego powodu, a on już chyba ma tego dość. Pisze, że nie muszę się przecież tłumaczyć, mogę nawet po nim jeździć. Chciałabym pacnąć go w głowę, kiedy znów gdzieś pije piwo na ławce, wytrącić z jego ręki papierosa, szturchnąć go, kiedy za dużo przeklina. Ale też całować za każdy komplement i mówić o nim w samych superlatywach, tulić do siebie, kiedy tylko będzie chciał...
Mam zwidy, moje oczy ledwo co patrzą. 
Ale i tak nadal z nim piszę, bo go bardzo lubię. I mam ochotę go teraz przytulić.

Kolejna kawa z nim

Nie mogę skupić się na niczym innym! Tylko jedno mam w głowie. R.

Nadal czuję jego zapach. Być może przeszedł on na mnie. Świruję głęboko w sobie, bo cholernie mnie to cieszy. Szkoda tylko, że w sobotę wyjeżdża do Bługarii (tańczyć krakowiaka ^^). Boże co ja zrobię przez ten czas. Chyba kiedy wróci rzuczę mu się na szyję. Już za nim tęsknie.

Powiedział, że podoba mu się moja talia! Padam na twarz, przypominając sobie te słowa. Do diaska, nie mam pojęcia co siedzi teraz w jego głowie, na dodatek jeśli pocałowałam go w szyję, co było bardziej wymuszone, bo ubzdurał sobie coś, o czym rozmawialiśmy przez jedną naszą nocną pogawędkę. Uduszę... ale obiecałam rewanż, choć nie mam pojęcia jak to zrobię. Muszę chyba zapisywać sobie nasze rozmowy. 

Wystawił jakiegoś swojego kolegę, z którym się umówił, bo spędził ze mną czas do siódmej. To nie  w porządku z jego strony, ale i tak jestem mile zaskoczona, że odprowadził mnie na przystanek. 

I ten sms przed fakultetami: Mam nadzieję, że nie spierdoliłaś :p

Nie miałam najmniejszego zamiaru.

I jeszcze ten tłumek jego kolegów przed szkołą, którzy się na mnie gapili. 

Nie czułam się fajnie - nawet mnie nie przedstawił!

I to, że ktoś z nich uważał, że jeżdżę na wózku i że nie mam nóg... cóż...

A no i jeszcze jego komentarz na temat tego, że pozwalam mu palić:

Powinnaś tu zostać, żeby mi było głupio, że cię tu samą zostawię.

Następnym razem, drogi R. powiem, że mi to przeszkadza.
Kabriolet z hydrauliką? Ok. Złote łańcuchy na szyi? Ok. Murzyński rap? Ok. Tylko po co mi do diabła ten karabin w ręce?! Gangsta, no tak... Głupia ja.
Spytał, czy teraz ja mogę przejąć inicjatywę, jeśli chodzi o nasze spotkania. Od teraz on nie będzie się narzucać i poczeka na to, aż ja zaproponuję spotkanie. Nie dziwię się, skoro mówił mi, że jak ciągle odmawiałam, to wyobrażał sobie mnie z piłą w brzuchu... Nie mam pojęcia czy mówi to na żarty czy na serio... Ale to chyba miało związek z tą piwnicą i kocykiem, za którego (podobno!) jestem w stanie zrobić wszystko...
My to jednak jesteśmy siebie warci. Oczywiście nie było to na serio. Takie już mamy poczucie humoru.

No i trochę (no dobra, dość często) przynudzałam, ale tylko dlatego, że blokował mi się umysł, choć naprawdę się wysilałam, by z nim rozmawiać bez żadnych takich zawieszeń. Ciężko jest mi reagować na jego słowa, które wprawiają mnie w zakłopotanie. 

Ach te jego serce z listy kalorii z KFC...

Dobranoc, idę spać ze swoimi szaleńczymi myślami o tym, że jesteśmy tak bardzo różni, a jednak tak bardzo podobni.

Jesteś dla mnie stworzona...

Sumienie i niezdecydowanie

Song (link):                  

 Youth - Daughter

                                    

Chciałam coś dzisiaj zdziałać, posprzątać pokój, czy zrobić jakieś zadanie, coś narysować, ale nie czułam się zbyt dobrze, choć miałam na to wszystko chęci. Rzecz w tym, że kiedy nic dzisiaj nie robiłam, myślałam tylko i wyłącznie o czwartku i o naszym przyszłym spotkaniu. 

R. napisał, że widzi więcej moich zalet niż wad, a jeśli tak nie jest, to chce je widzieć, 

bo coś dla niego znaczę. Jak dla mnie wydaje się to zupełnie nieralne, niczym serial dla zakochanych w komediach romantycznych nastolatek: Dziewczyna w czwartej klasie szkoły średniej, osamotniona, mająca problemy w domu i ze samą sobą, gubiąca plany na przyszłość w książkach i historiach fantastycznych. Chłopak z drugiej klasy tej samej szkoły, mający problem z używkami, mieszkający z matką starający się nie wyróżniać z tłumu, żyjący w rzeczywistości. I tak oto mijali się na szkolnym korytarzu przez caluśki rok, patrząc sobie w oczy i lekko się do siebie uśmiechając. Powiedzieli by ludzie, że zupełnie do siebie nie pasują. W końcu zaczęli ze sobą rozmawiać. On odprowadzał ją na przystanek, kiedy tylko kończyli o tej samej godzinie.  Ona cieszyła się, jak tylko go zobaczyła. Postanowiili się przed sobą otworzyć i okazało się, że wiele ich łączy, choć ona podchodziła do tego sceptycznie. Ale zrozumiała to później, kiedy go nie widząc choć na ułamek sekundy w szkole wpada w przygnębienie. I tak dalej, i tak dalej...

Chciałam, by mówił mi otwarcie o tym co o mnie uważa, bo chcę by był ze mną szczery, 

a nie pozwalał mi obrastać w piórka, mówiąc o mnie w samych superlatywach. Nie lubię żyć w kłamstwie, o czym go poinformowałam. Nie jestem już dzieckiem. Mam dość ułudy 

i braku świadomości. Zaczynam otwierać się na świat i na nowe doświadczenia.

Ale chwileczkę... co będzie, kiedy okażę się, że poczujemy coś silniejszego do siebie? 

No tak, mam obawy, myślę naprzód i jestem naiwna. Ale naprawdę wspaniale się czuję, kiedy mam taką świadomość, że jest ktoś, kto patrzy na mnie tak, jak On.

 Nie chcę się z niczym śpieszyć. Nie chciałabym byśmy byli szkolną parą.

A może bym chciała...?

Cholerna ze mnie hipokrytka - okłamuję samą siebie, choć bardzo, ale to bardzo tego nie chcę. Nie chcę także okłamywać i ranić moich bliskich. 

Mam takie wrażenie, że ja po prostu waham się pomiędzy jednym a drugim, bo nigdy nie zadawałam sobie pytań, czego tak naprawdę chcę. Nikt nie zadawał mi takich pytań. Dlatego nie jestem zdecydowana. I chyba mam gorączkę.
Źyję z wieloma twarzami, a tylko On widzi tą właściwą. Moją twarz Wodnika.
Przebiegły Skorpion.

Nie ja

Właśnie byłam w zupełnie innym świecie. Zamknęłam oczy słuchając  
Kings of Leon - Closer i czułam jak moje ciało rozpływa się.

Myślałam znów o nim. Wyobrażałam sobie naszą przyszłość.

Jak byliśmy razem na studniówce. Jak tańczymy, oddani zupełnie tej chwili.
Coś powiedział.

Nie zrozumiałam, ale uśmiechnął się do mine, głaskając mnie po głowie.

Fioletowa sukienka, czarny garnitur, złoty zegarek i fioletowy krawat...

Nie brak nam inności.

Jesteśmy pijani sobą.

Domysły

Co ci zależy, spróbuj!
Łatwo powiedzieć facetowi, który ma młodszą od siebie dziewczynę. Ja mam nieco inną sytuację.
Martwią mnie słowa Sz. Mówi, że U. do niego nie pasuję, że jak skończy szkołe to chyba z nią zerwię. Przykro mi i jestem zła na niego, że nie potrafi wyciągnąć od siebie czegoś więcej. A może się boi...?

Dziwne... Mam pewną niepokojącą myśl. Myśl o tym, że to wszystko sobie ubzdurałam. Dopisałam sobie słowo: lubię cię do każdej jego wypowiedzi, w której wspomina o mnie. Domyślałam się, że zależy mu na kontakcie ze mną, a może na czymś więcej. Łyknęłam każdy jego komplement, jak wygłodniały sęp. Jeśli to okażę się nieprawdą, to na miły Bóg, co ja pocznę ze sobą...?

Jeśli natomiast moje domysły są słusznę, jeśli mój umysł jeszcze nie zwariował, a serce nie wybiło rytmu miłości, to postaram się tym razem. Postaram się być człowiekiem, a nie wiedźmą.

On

Kolejna noc przegadana, kolejne myśli dodane do kategorii: zauroczenie.
Nie przypuszczałam, że widzi we mnie tyle wspaniałych rzeczy.
Pisał, że kiedy pomyśli o  moich ciemnych oczach przepełnionych dobrocią, czuje się zły i gnuśny.
Widzę jego nieśmiałość, jak spina się na szkolnym korytarzu, kiedy przechodzi obok mnie.
Widzę ile ma problemów ze sobą i że próbuję z tym walczyć.
 Słysząc jego głos, widząc jego uśmiech, wspaniale się czuję.
Tak... wyjątkowo.

Sny na jawie

Jest cisza, zero odgłosów,
prócz nierównych oddechów nie słychać niczego.
Szczere uśmiechy,
prawda w iskrzących się oczach.
Jesteśmy tutaj,
gdzie przywiało nas przeznaczenie,
choć nie bardzo w nie wierzę,
ale czuję je na mojej szyi,
kiedy składasz na niej swe usta.

Zabieram część ciebie,
oddaję cześć siebie
i jesteśmy razem.

Nie wierzę w to co się dzieję,
przecieram zaspane oczy.
Widzę majaczący w ciemności ekran
i wiem, że śniłam na jawie,
a ty mnie właśnie obudziłeś swoją wiadomością.
"I jak, choroba rozbiera?"

Nocne pogaduchy

Zadając mi takie pytania, prowokujesz mnie do pisania tego, czego nie chce pisać.

Tak, ma z tym rację, że zadawanie pytań przez neta jest czymś złym. Powstaje wtedy wiele nieporozumień i domysłów, które pogarszają sytuację. Ja natomiast przeczuwam, że on również myśli o mnie w innym kontekście, niż koleżanka ze szkoły. Widzę to w zdaniach, które skleja przekazując mi je. Czeszy mnie to, a jednocześnie przeraża...

Nie chcę się zbytnio angażować, nie chcę być z nim, kiedy jesteśmy w tej samej szkole. Mam wiele dziwnych pytań do niego, które nie chcę zadawać, by go do siebie nie zrazić.

Pomijając to, siedziałam do 3 nad ranem przy laptopie z piekącymi oczami, pisząc z nim cały czas. Cholerny "wrodzony magnetyzm" i jego poczucie własnej wartości. 

I kto by pomyślał, że taki gówniarz zawróci mi w głowie...

Ogólnie to jestem przeziębiona i on również jest przeziębiony. Ciekawe jak się czuję teraz? Moje ciało czuje się fatalnie, za to umysł i serce jest wniebowzięte.

Znajomość jak pralka

Nasza znajomość została określona mianem pralki.

Początek znajomości to było pranie wstępne. Nie wiedzieliśmy zbytnio wiele o sobie, dlatego stwierdziłam, że to jakoś samo wyjdzie w praniu. Teraz natomiast pranie wstępne się skończyło...

Nie żebym znała się na pralce, ale teraz chyba przyszedł czas na pranie zasadnicze. Teraz powinniśmy wyprać swoje wszystkie brudy zanim przejdziemy do płukania.

 

Hipokryzja

M. ma rację. Jestem hipokrytką. Działam pod wpływem impulsu i mam wiele niedokończonych spraw. Mówię wiele do ludzi, a potem ich zawodzę. Nie czuję się z tym najlepiej.

Nie jestem ogarnięta, ale jeśli chodzi o R. to potrafię jakoś myśleć o tym trzeźwo, choć mam ochotę upić się i naćpać chwilami razem spędzonymi z nim. To do mnie nie podobne.

Nie powiedziałam wszyskiego M. rozmawiając z nią. Nie powiedziałam jej, że zawodzę ludzi. Nie myślałam w sumie nad tym. Dowiedziałam się jednak, że jestem skrytą osobą i żyję w świecie wątpliwości, które mieszają mi w głowie. Powinnam pytać ludzi o to o czym myślą.

Znów czuję zmęczenie, choć nie robiłam nic konkretnego.

Chciałabym nie mieć problemów z dojazdem gdziekolwiek. Chciałabym mieć prawo jazdy, swój samochód. Wtedy mogłabym robić co chce, jeździłabym gdzie chce. Nic by mnie nie ograniczało. Byłabym wolna. 

Chyba zaczynam przypominać moją mamę, choć nie śpię popołudniami.

"Chodź ze mną, choć nic nie mogę ci obiecać."

Weź moją dłoń, uwierz mi, odrzuć swój strach
Chodź ze mną gdzieś, nawet na drugą stronę lustra
Uwierz mi, widziałem tamten świat, jest piękny
To nasze przeznaczenie choć obaj jesteśmy ślepi
Raz w życiu rzucić wszystko 
Chodźmy do światła by wygrać lepszą przyszłość (...)

 To nie tak, że chcę zrezygnować ze wszystkiego. Chcę się po prostu wycofać, żeby nie robić nikomu kłopotów później. Znam siebie, wiem, że bedę chciała mieć teraz więcej wolnego czasu. Nie chcę tym nikogo urazić. Jeśli tak się stanie, to będzie mi przykro, ale nic na to nie poradzę. Jestem naprawdę uparta, jeśli chodzi o to. Szkoda, że takiej upartości brakuję mi w odpowiednich momentach.

W meduzę naszych pożądań, by stać się kamieniem
Nie boisz się, przecież życie jest sennym marzeniem
Idź śmiało naprzód, po co strach masz, naprzód na wróg
By owoc z drzewa urwać, w twarz zaśmiać się światu
Tak donośnie bezczelnie, raz odrzucić kanon, reguły
Lecz świadomie by czystym obudzić się rano
Ten świat nie ma sumienia, ten świat nie chce się zmieniać
On swoje dzieci zjada by karmić swoje pragnienia
Jeśli zapragniesz znowu uciec zawołaj mnie a będę
Ruszymy gdzieś choć sam nie wiem dokąd jeszcze...

Czuję jak zmęczenie mnie ogarnia. Przymykam co chwila oczy, zimno mi w dłonie i stopy.  

W słuchawkach mruczy Eldo śpiewając ulubiony kawałek. 

Zimno.

Melancholia ustąpiła miejca nostalgii, która pozwala mi od czasu do czasu uśmiechnąć się do samej sobie, mając w myślach chwilę, które nie miały jeszcze miejsca.

Myślę o nim, o tym co mogłabym mu powiedzieć, kiedy znów się zobaczymy. 

"Szkoda, że cię tu nie ma" - właśnie napisał...

Cudowne uczucie.

Chodź ze mną, sam nie wiem dokąd jeszcze.

Oczywistość

Słoń & Mikser - Szczerze

Dziwne... że też teraz w głowie mam obraz tańczącej pary, która spontanicznie postanowiła spędzić swój dzień. Obracają się w piruetach i po kolei widzę ich twarze. To R. i ja. Rany!
Zrozumiałam wszystko. Zrozumiałam swój problem. Dlatego nie chcę zawracać głowy M. i innym z nieznanej mi jeszcze grupy. Nie chcę odchodzić tak po prostu, ale wiem, że to słuszna decyzja.

Czułam niepewność, zadręczałam się pytaniami, czułam się zmęczona. Brakowało mi motywacji by podnieść się z łóżka. Chodzenie do szkoły stawało się coraz bardziej przytłaczające. Nic mi się nie chciało. Olałam nawet to, że siostra pomalowała mi część pokoju na mój ulubiony kolor. Zrobiło mi się przykro, że tego nie zauważyłam, co tak naprawdę się dzieje.
JESTEM CHOLERNIE SZCZĘŚLIWA!

 Noah and The Whale - Give a Little Love

To zaskakujące, ale naprawdę tak jest!
Nie jestem w stanie tego teraz nawet wyjaśnić, ale sądzę, że to wszystko co mnie zaczęło dobrego otaczać, sprawiło, że aż zgłupiałam. Zamarłam w bezzastanowieniu, bo było mi trudno wszystko zrozumieć. Nie wypieram się swoich problemów, niczym świr w wariatkowie. Ja naprawdę to czuję.
La, la, la, nie chcę zmieniać tych myśli. Nie chcę martwić się na zapas. Pisałam rzeczy, których nie chcę, a one do mnie wracały. Potrzebuję tylko R. i rozmów z nim, bo gdy z nim nie rozmawiam, mam fatalny dzień...

YOLO całe życie? Poniekąd...  

Frustracja czy niepewność?

Czuję się pod presją. Nie wiem co myśleć, a może raczej nie mam żadnych myśli, które pozwoliły by mi teraz cokolwiek wyjaśnić. Czuję się zmieszana, zaskoczona i zmęczona zarazem. 

Nie pojmuję dlaczego rodzina nie rozumie po co chodzi się do psychologa, albo na grupę wsparcia. Nie rozumiem również tego dlaczego bez zastanowienia podjęłam się decycji uczęstnictwa w tejże oto grupie. Dlaczego to? Dlaczego tamto? Do cholery! Mam mętlik w głowie i ochotę na płacz. Aż łzy same napływają mi do oczu. Żebym jeszcze mogła to zrozumieć...

Przecież ten dzień był naprawdę dobrym dniem. Dowiedziałam się, że jestem osobą, której ktoś ufa i dzieli się ze swoją największą tajemnicą. Wiem, że poznawanie nowych ludzi nie jest niczym złym, a mówienie o sobie może przynieść ulgę. Dlaczego więc czuję taką frustrację? 

Zamierzam być szczęśliwa i do tego dążę. Zamierzam pozbyć się swoich problemów. Powinnam czuć ekscytację a nie taką niepewność i smutek. 

Może podjęłam złą decyzję?

Czy powinnam zrezygnować? Ale przecież nawet niczego nie spróbowałam! A jeśli okażę się, że to naprawdę mi pomoże? Tak jak mówiłam pani M. że to wszystko zależy od tego, czy chcę się zmienić. Chcę to zrobić.

Młodzieżowa grupa wsparcia? Przecież ja unikam takich miejsc jak ognia. Tyle, że teraz było inaczej. Tam czułam się swobodnie, jak u siebie. Czułam się, jakbym znała tych ludzi od zawsze. Może przez to, że M. pokazał mi, że nie ma w tym nic złego.

Zaraz, zaraz.

Właśnie sobie coś uświadomiłam, a właściwie nie sama, a z pomocą R. (ten to zawsze postawi mi jakąś diagnozę... co nie ukrywam jest bardzo pomocne), że być może boję się popełnić kolejny błąd, dlatego czuję frustrację. To jest całkiem prawdopodobne...

Tyle, że nie wiem skąd bierzę się ta depresja. im dłużej o tym myślę, tym bardziej się dołuję.

Czuję się tak, jakbym przez cały dzień spała i dopiero teraz się obudziła, wracając do domu. Jakbym to nie ja podejmowała decyzję o swoim życiu. Teraz to do mnie dotarło, że zobowiązałam się chodzić na te spotkania z moim trenerem, a raczej trenerką.

Pomimo tego zmieszania i po paru głębszych oddechach nagle zdaję sobie sprawę, że wszystko zależy od mojej decyzji. A ja chcę być najlepszą przyjaciółką geja, mieć fajnego chłopaka i poukładać sobie życie, przy okazji poznając nowych ludzi, świetnie się przy tym bawiąc. Chcę posiadać swoją motywację i się jej trzymać. Chcę czerpać z życia to co najlepsze i w końcu poprawnie korzystać z Sekretu. A przede wszystkim chcę pozostać sobą.

Dziękuję za szczerość i za zaufanie.

Małe brednie

Zastanawiam się dlaczego ludzie nie zwracają się do siebie po imieniu. Dlaczego wolą używać przezwisk i ksywek, które czasem potrafią być naprawdę dziwaczne...

- Co, na piśty franty się chodzi?!

- A no się chodzi.

- Jak ma na imię?

- R...

- A ile ma lat?

- (Mniej ode mnie)

- To za młody. To jeszcze gówniaż, nie może być. Takim tylko jedno w głowie.

 Fakt, jest młodszy tato, ale przecież to nie oznacza, że ja jestem głupsza... Trochę wiary w swoją córkę!

Świadomość

Zastanawiam się nad tym, co będzie w przyszłości. Pojmuję pare kwestii dotyczących dorosłego życia i wyborów, jakie przyjdzie mi podejmować niezależnie od sytuacji. Wszyscy traktują maturę, niczym decydującą o dalszym losie decyzję, która musi stwierdzić czy komuś będzie lepiej w późniejszym życiu, czy też będzie gorzej. To śmieszne. Śmieszne jest to, że ludzie im bardziej o tym myślą, tym bardziej ich to przeraża, a jednocześnie przerasta. Moja rada - nie myśleć. Oczywiście nie chodzi mi o olewanie nauki czy tego typu sprawy, ale o to, by nie panikować już na samym początku. Przyznaję wczoraj było mi bardzo ciężko, kiedy ślęczałam nad listą tematów i nie mogłam niczego ogarnąć, bo łzy same cisnęły mi się do oczu i wmawiałam sobie, że jestem beznadziejna i niczego nie osiągnę. Taką histerię łatwo można rozpracować i zrozumieć.

Zabrzmiały mi w myślach Jego słowa, że wcale taka nie jestem, za jaką się uważam i czy wyobrażam to sobie, że jeślibym taka była jak mówię, to czy chciałby On ze mną rozmawiać...? "Nie jesteś głupia" powiedział, i to dodało mi motywacji. Najwyraźniej to sobie wmawiałam tak długo, że zaczęłam w to wierzyć. Uważałam siebie za ofiarę losu,

a tymczasem pragnęłam korzystać z Sekretu, który na moje nieświadome myśli reagował cały czas, a ja przeżywałam przez to frustrację.  Świadomość tego zdecydowanie pomoże mi w podjęciu dobrej decyzji. Zostaje tylko jeszcze jedna sprawa. Czy wierzę, że teraz mi się uda...?

Oczywiście.

Naprawić umysł

 Paluch - Za Wszystko

Brak pozytywnych myśli może odcisnąć się na ludzkiej psychce. Może odbić się echem o każdą wykonywaną codzienną czynność w postaci braku chęci. Zdarza się tak, że najprostrze czynności zamieniają się w najgorszy koszmar i dostaję się ataku histerii. Z takim stanem właśnie nie raz przychodzi mi się zmierzyć. Niezależnie od tego nie tracę pogody ducha, choć czasem naprawdę potrafi być źle. Najwyraźniej do tego przywykłam, lecz mój stan może się pogorszyć, a tego nie chcę. Między innymi przez maturę. Nie mam chęci na to, aby wziąć się do nauki, czy nawet do wyboru tematu do matury. Żeby myśleć pozytywnie, trzeba najpierw uleczyć swój umysł, by mógł dawać ci nieskończenie wiele możliwości wspaniałego życia. 

Naprawdę jestem wdzięczna za ludzi, których spotykam na swojej drodzę. Ludzi, którzy wyciągają do mnie bezinteresownie swoją dłoń, by pomóc mi wstać na nogi. Przykro mi czasem, że nie urzymuę dobrego kontaktu z innymi. Staram nie patrzeć się na to, a zwracać uwagę na ludzi, którzy są blisko i widzę ich na codzień.

Zalążek melancholii

Kali x Paluch - Milion Dróg do Śmierci

Nie mam ochoty na to, żeby zacząć się starać robić coś lepiej. Wiem jednak, że to cholernie nieodpowiedzialnie z mojej strony. Został mi jeszcze ponad tydzień, aby zastanowić się nad tematem do matury, a nie mogę się nawet za to zabrać. Przez to chce mi się ryczeć. Coś dzieje się w mojej głowie i ja nie mam pojęcia co się ze mną dzieje. 

Może najwyższy czas umówić się na wizytę do jakiegoś psychologa...

Kropla przemyśleń

Coś szepta mi ciągle do ucha,
żebym nie rezygnowała ze swoich marzeń,
i żebym nie przejmowała się porażkami,
gdyż mogę wiele razy upadać,
i to zacznie mnie po prostu już nudzić.

Chcenie

Nie znam go. Nie powinnam była okazywać swojego entuzjazmu, kiedy tylko zamienie z nim słowo. Nie powinnam szczeżyć się, jak głupia, kiedy się do mnie uśmiechnie. Nie powinnam się zachowywać jak głupia nastolatka, która świruję z tego powodu, że jakiś fajny chłopak z nią chcę rozmawiać. Wiem, że nie powinnam, a mimo to cieszę się z kontaktu z nim, choć dostałam już ostrzeżenie od swojej siostry. Ale czy to jest powód, dla którego miałabym nie rozmawiać z ludźmi? To niedorzeczne! Przecież rozmowa nie jest czymś złym, prawda? Chciałabym, żebym nie czuła się tak, jak czuję się teraz, bo ta radość, jaką odczuwam może skończyć się przepełnionymi smutkami noce. Zabawne, bo właśnie już czuję się niezbyt przyjemnie, gdyż nie mam pojęcia co o tym myśleć. 
To wszystko przez tą samotność. Zdecydowanie byłam za bardzo samotna i teraz jestem gotowa ucałować wszystkich ludzi, którzy chcą utrzymywać ze mną kontakt. 
Jestem wdzięczna za to, że mnie odprowadza na przystanek, że romawiamy o wszystkim i o niczym, że chcę ze mną rozmawiać. Chciałabym nie myśleć o tym tak, jakby to wszystko miało ze sobą jakieś wymagania. Czy jak już tak się zadaję z jakimś chłopakiem to od razu musi się to skończyc tylko jakimś zobowiązaniem? Naprawdę te stereotypy muszą tak żądzić wszystkimi poglądami? 
To nie tak, że zaczynam coś do niego czuć. Boże, byłabym chora, gdyby tak było. Cieszę się po prostu. Co, nie mogę? Nie mogę być szczęśliwa, bo ktoś na mnie patrzy, ktoś się do mnie uśmiecha i mówi mi: "lubię mówić z tobą"? Do diabła, czy dziewczyny muszą być tak bardzo dociekliwe i niepewne wszystkiego?!

Chciałabym, żeby to nie okazało się moim kolejnym problemem, którego nie mogę rozwiązać. Chciałabym się nie wygłupić ze swoimmi uczuciami... I to "chcenie" przepełnia mnie całą, gdyż już się w tym gubię.

 

 

A wcześniej pisałam, że chciałabym mieć przyjaciela...

Podły popołudniowy i chorobowy humor

Nie ma nic gorszego od przestarzałego oprogramowania Mac'a, nie działającego PC'ta, niemożność oglądania czegokolwiek i grania czegokoliwek, gdyż nie posiada się Flasha, albo HTML5, a bez tego nawet Youtube nie działa, brak chętnych do rozmowy i jedządza od wewnątrz niemoc, która wprawia w melancholiczny stan, że aż głowa zaczyna pulsować z frustracji. Zdecydowanie tego pierwszego zdania nie można przeczytać na głos, na jednym tchu. A żeby tego było mało, od kilku dni mam mdłości, wynikające z panującej w domu grypy żołądkowej. I tak leżę sobie przymulona na swoim łóżku, z Macbookiem na kolanach i żalę się na swoim blogu, jaka to ja biedna jestem. Tylko, że mam świadomość tego, że to przeze mnie samą, gdyż nie okazuję teraz miłości i nie jestem wdzięczna za nic. Jeszcze na dodatek zamnknęłam sobie przez przypadek okno z tym co właśnie nawymyśliłam. Na szczęście wszystko się zapisuję i oszczędziło to moje nerwy. Tak to już jest, jak nie czuję się zbyt dobrze.

Ogólnie rzecz biorąc mam ochotę na popcorn i dobry film, lecz w dobrym towarzystwie.

Szkolny korytarz

Nie jestem pewna, czy moje myśli zmierzają w dobrym kierunku. Nie jestem przygotowana do takiego mętliku w głowie, którego nie mogę ogarnąć. Chcąc niechcąc znalazłam się w sytuacji, która przynosi mi szczęście. To chyba nic złego czuć radość ze spotykania człowieka, który mówi, że dobrze się ze mną rozmawia? Tak, gdzieś głęboko w mojej podświadomości zbierają się różne nieprzyjemne myśli, ale czy wszystko musi być sprowadzane do jednego etapu? Otóź nie i tego się trzymam. Nie mam zamiaru znów podejmować pochopnych decyzji i jestem pewna, że On zrozumie. Tak, tak... jak zwykle chodzi o faceta... A tymczasem z niecierpliwością czekam, kiedy znów będę mogła zobaczyć jego uśmiech.
Ale czy to nie jest przypadkiem myślenie o krok za daleko? Niezależnie od tego, kiedy widzę czyiś uśmiech, skierowany w moją stronę, czuję się o niebo lepiej, niż w mojej małej samotni. A to, że padło na Niego i jeszcze na dodatek chce ze mną spędzać swój wolny czas to już zupełnie coś innego. Może przez to, że poświęca mi trochę swojej uwagi, nie mogę doczekać się naszej kolejnej rozmowy. Mimo to, że jest w młodszej klasie ode mnie.

Pierwszy tydzień

Chcą rządzić mną myśli, które niekoniecznie do pozytywnych należą, jednak skupiając się na tym, co naprawdę jest ważne, nie zwracam uwagi na to, co sprawia mi przykrość. Teraz jestem naładowana pozytywną energią i czuję się z tym dobrze. Wystarczy jedna dobra myśl, jedno dobre słowo, a mój dzień staje się kolejnym miłym przeżyciem. Tak, wiem, że nie będzie łatwo w tym roku, gdyż nawet sama chcę wycisnąć z siebie jak najwięcej, jednak w głębi siebie czuje ekscytacje, która działa na mnie motywująco. Fakt, faktem, że plan lekcji zmywa uśmiech z twarzy, jednak w końcu ruszyłam do przodu i to najbardziej się liczy. Nie stoję w miejscu, daje uśmiech i go otrzymuje. A to odbija się na moim nastroju i zdaję sobie sprawę, że właśnie tego było mi potrzeba.
Martwi mnie to, że niezależnie od tego, jakie motywacja znajdywałam, nie potrafiłam się naprawdę zmobilizować i wziąć za siebie. Czy mogę ufać samej sobie? Jestem pewna, że gdy tylko czegoś naprawdę chcę, mogę to osiągnąć. Często po prostu nie pamiętam o swoich obietnicach. Powinnam kupić więcej żółtych samoprzylepnych karteczek.

Prawo jazdy

Dla innych to naturalna kolej rzeczy dorastania. Inni zostają przymuszeni do podjęcia się próby. Jeszcze inni chcą mieć, bo mogą, ale tylko niektórzy naprawdę tego pragną.  Mowa o prawku. Cóż, nie zazdroszczę innym, że mieli taką okazję, by móc siedzieć za kółkiem. Ja im gratuluję. Nie mniej jednak, widząc jakąkolwiek "elkę" na drodze, w środku ogarnia mnie smutek, że nie przyszła jeszcze na mnie kolej. To nie oznacza jednak, że przestaję wierzyć. Zapominam o tym, że nie mogę się tak zachowywać. Nie mogę mieć złego nastawienia, muszę myśleć pozytywnie, gdyż z taką negatywną myślą nie osiągnę swojego celu. Tłumaczę sobie to tak, że kurs prawa jazdy czeka na mnie, aż zdobędę własnoręcznie na niego pieniądze. Wtedy będę wiedzieć, że jestem w stanie osiągnąć więcej. Czyż to nie cudownie otrzymywać coś, za swoją własną pracę? 

Postanowiłam od dziś posiadać więcej wiary w siebie i nie załamywać się, jeśli coś nie idzie zgodnie z moim planem. Prócz tego oczywiście będę ciężko pracować, by osiągnąć to, o czym zawsze marzyłam. Muszę znaleźć motywację, a tą motywacją jest moja przyszłość, a przede wszystkim moje marzenia.