Pozostaje mi jedynie myśleć, że podejmuję dobre decyzje.
Bo przecież AŻ tak złą osobą to chyba nie jestem.
Choć w gruncie rzeczy miłoby było (byłoby miło w chuj!) spędzić sylwestra z R. to i tak doszłam do wniosku (nie sama oczywiście, bo to dla mnie za trudne) że te sylwestra spędzę z rodziną.
Tak... Tak... Wiem jak to brzmi. Już wiele się nasłuchałam na ten temat. Ale nie obchodzi mnie to tak szczerze powiedziawszy. Skoro mi to sprawia przyjemność to dlaczego ktoś miałby się o to czepiać? Poniekąd jeszcze jest kwestia mojej prawdomówności i chorej hipokryzji. Zaczęłam się już nieco do niej przyzwyczajać, choć naprawdę nie lubię zawodzić innych (a ciągle to robię – mea culpa).
Czy rzeczywiście wymagam od siebie zbyt wiele?
Niekoniecznie, ale przez to kiedy nie daję sobie rady, popadam we frustracje. Często zdarza mi się mieć wyrzuty sumienia o to, że nie zrobiłam czegoś tak, jak chciałam, żeby było. No fakt – jestem popierdolona.
A chuj mnie to!
Taka już jestem. Zaakceptowałam siebie. No może nie w całości, ale ciągle robie postępy. Tyle że ciągle jestem samolubna i nieraz myślę tylko o tym, żeby mi było jak najlepiej (choć zawsze przekładałam swoje dobro na sam koniec, by pomóc innym. Od jakiegoś czasu nie zwracam na to uwagi i to prawdopodobnie może odbić się na relacji między mną, a ludźmi, których znam). Nadal z mojej podświadomości często wylatuje my, a pozostaje jedynie ja.
I tak naprawdę to najbardziej mnie boli.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz