Olać to!

 

 

Szukaj pracy! Szukaj pracy! Nie siedź w domu! Rób coś!

Zrezygnuj z tej pracy! Zwolnij się!

Ech...

Bliskich naprawdę ciężko zadowolić. Ale doceniam to, serio. Ta niczym nie potwierdzona troska o mnie jest naprawdę pocieszająca. 

No cóż. Muszę zrezygnować z tej pracy, ponieważ nie jest ona dla mnie dobra. Wykańcza mnie. Hah, uświadomiłam sobie jedną rzecz. Jeśli podobną presję ma mój tata w pracy, nie dziwię się, że jest strasznym nerwusem. A jeśli miał tak od samego początku i ta złość i frustracja siedziała w nim przez tyle lat, że teraz widać tego skutki, to ja podziękuję za takie życie. Odbiera mi to radość z życia. Ciągle jestem napakowana po uszy stresem i nerwami i rozpaczą, że dziś to ze mnie wylazło. 

Poprzez łzy, jak to przystało na mnie.

Bezsilność

Zmęczone dłonie i nogi. Zmęczony umysł i serce. Zmęczona ja. Odebrałam sama sobie radość z życia. Stałam się nudziarą na dwieście procent, ach i oczywiście na miłość nie mam ochoty. I nie mam ochoty pisać o moim dzisiejszym dniu i o moich uczuciach, jednak chciałabym z kimś porozmawiać. Tak po prostu. 

Denerwuję mnie praca.
Denerwuję mnie brak czasu.
Denerwuję mnie on.
Denerwuję mnie wszystko.

Kurwa.

Idę spać. 

Pierdole.

Czas pędzi nieubłaganie

Czas leci tak szybko, że poprzedni wpis wydawał mi się mieć miejsce jeszcze wczoraj. A już minął prawie tydzień. Och, ile razy w życiu  nam przychodzi rezygnować ze świadomości. To naprawdę daję głębokie przemyślenia nad tym, czy robimy to, co nas uszczęśliwia i czy w ogóle tego chcemy. A ja nie chcę poddać się rutynie. A niestety powoli mnie to dogania. A właściwie biegnie szybciej niż ja sama. Nic dziwnego, że czas biegnie zupełnie inaczej, odkąd nie robiłam... właściwie niczego. 

Majestatycznie słucham muzyki w nieswoich słuchawkach i myślę o dniu, w którym będę mogła spełniać najskrytsze marzenia.  

Czas pokażę, czy się odnajdę na drogach, którymi nie chciałam podążać. 

 

"Odmienny stan świadomości"

Zmagam się z dotychczasowym brakiem energii, właściwie także i życia. To już ósmy dzień pod rząd, kiedy byłam w pracy i zastanawia mnie to, jak długo jeszcze pociągnę psychicznie, bo o stan fizyczny na razie nie narzekam. Brakuję mi tylko wigoru i pary, ponieważ moja koncentracja sięga dna, nie mówiąc już o produktywności, która u mnie wynosi jakieś... 45 procent.

Zaczęłam obserwować ludzi na ulicy, kiedy tak wracam lub idę do pracy. Ludzi zmęczonych rzeczywistością tak samo jak ja, wchłoniętych przez monotoniczną rutynę, która zżera ludzkość od środka. Paranoicznie boję się tego stanu, myśląc o tym, że pewnego dnia moje życie zatrzyma się w miejscu i każdy następny dzień będzie taki sam. To nawet zabawne bo przecież nie dawno zaczęłam pracować, więc nie powinnam narzekać, a jednak mój stan psychiczny potrzebuję po prostu wyczyścić tą frustrację, która siedzi głęboko we mnie. Jakże bym chciała obudzić się ze świadomością, że kolejny dzień przyniesie mi coś wspaniałego. W gruncie rzeczy to tylko ode mnie zależy, czy takowy dzień będzie inny od wszystkich, lecz teraz nawet patrząc na drogę przez szybę nie posiadam spokojnych myśli, pełnych mojej niezwykłej wyobraźni. Teraz jedynie leczę się muzyką i czuję się tak, jakbym żyła w zupełnie innym świecie, niż wszyscy.

I tak mija dzień za dniem, zastanawiając się nad tym, kiedy w końcu krzyknę, że ludzie to skurwysyny i mam ich serdecznie dość. Może właśnie dlatego zaczęłam palić.

Nie wiem co dzieję się na świecie, co słychać u moich znajomych, jak długo jeszcze będę pracować w jednym miejscu i kiedy w końcu nabiorę ochoty na ułożenie sobie życia. Och, Sz. ... Nawet nie ma pojęcia, że założenie rodziny to jedno z moich marzeń. Nie wie, ile myśli przemknęło mi nad wyobrażeniem sobie mojego własnego ślubu i ile pragnień wylewało się ze mnie, kiedy w głowie miałam ustalony scenariusz wspaniałego życia mojej własnej rodziny, która jest tak idealna, że trudno w to uwierzyć. Sz. jednak na zakładanie rodziny jest zbyt niecierpliwy, tak mi się wydaję oraz boi się samotności tak mocno, jak ja boję się przez całe moje życie. Samotność to dziwka.

Potrzeba samorealizacji jest teraz najsilniejsza. Zagłusza potrzeby sercowe, pragnienia założenia rodziny, bycia z kimś, kto cię kocha. Boli mnie serce.

Żegnam się, wypełniona frustracją po same uszy, bo wstać muszę o czwartej.

Może sen przyjdzie. Może mnie odwiedzisz. Czwarta nad ranem...

Potok myśli po raz kolejny

Wprowadziłam wszystkich w błąd, bo sama wprowadziłam siebie w nieporozumienie, a tak naprawdę wystarczyło przeczytać umowę i wszystko jest w porządku. O co mi chodzi? A o to, iż myślałam, że dostałam słabą wypłatę i na dodatek oszukaną, bo mało coś z tej wypłaty było, a okazało się jednak, że pracowałam nie tydzień, ale dwa tygodnie za darmo... Pocieszający jest fakt, że za godzinę wyszło całkiem nieźle, jak na pierwszą pracę i mój pesymistyczny dzień nabrał nieco kolorów.
 Boże jak ta kobieta z pracy mnie denerwuję. Tak mi dupę obrabia, taka jest... niewyrozumiała, bez wyczucia, w ogóle zero w niej empatii, wiecie, zamiast człowieka dopingować, to jeszcze bardziej go dołuje. Druga pani E. jest naprawdę bardzo dobrą osobą. Oczywiście jako kierowniczka musi pilnować porządku, ale i tak mniej się rządzi od tej pierwszej. Paranoja...

Byłam na ślubie A.! I było wspaniale! Były łzy wzruszenia, było radośnie, była wódka, tańce, dobre jedzenie, chwile czasami dramatyczne (mamusiu, jak mnie nogi bolały!), ale także i komiczne.

Och, okay... bo właśnie miałam się rozpisać na temat ślubu, kiedy to zaginiony w akcji Sz. , pseudonim Sz. do mnie napisał. I nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że zaczyna się bardzo do mnie przymilać. To na pewien sposób jest... przerażające. A jednocześnie miłe, że nadal się ze mną kontaktuję, bo właśnie miałam sobie tutaj ponarzekać na samotność, która dzisiaj cholernie mnie przybijała, zwłaszcza wtedy, gdy siedziałam sama w domu...

No i znów czar prysł. Straciłam wątek. Idę spać.
Na koniec trochę chwalenia się...

 

Ględzenie - Zmęczenie

Przeżyłam. Choć nadal umieram, ale jeszcze się trzymam. Co tu dużo mówić... czerwony alarm się odezwał wczoraj wieczorem i dzisiaj rano zdychałam z bólu i osłabienia. Ale żyję. I zaczęłam myśleć pozytywnie. Wyobrażałam sobie cyferki na moim koncie bankowym i to jest naprawdę pocieszająca myśl, choć nigdy nie przypuszczałam, że będę czuła taką ekscytację. Właściwie to czekałam na taki moment już od dłuższego czasu, więc już wariuję.

Znowu zaczynam odczuwać efekty uboczne samotności i powiem szczerze, że naprawdę przydałby się mi ktoś, kto mnie będzie wspierać. Choć mam osoby, które mnie wspierają od dawna, a mianowicie rodzinę, ale to nie to samo, nie oszukujmy się. 

A i dupa, miałam natchnienie, żeby o czymś napisać i już je straciłam.
Na koniec się tylko jeszcze pochwalę:

 Dobranoc.

Kryzys

Dopadła mnie niemoc, nieróbstwo, lenistwo. Zmęczona już jestem rzeczywistością. Nie mogą już pojąć dlaczego podjęłam się tego wyzwania. I znów się nasłuchałam, że robię za darmo, że praca ta nie jest dobrą pracą. I znów się osuwam i nadal tak twierdzę, że dłużej nie wytrzymam.

Przytłaczają mnie pewne szczegóły w moim życiu. Dobijają mnie egzaminy. I to, że muszę iść w ten weekend do szkoły, co oznacza, że nie będę mogła się wyluzować na urodzinach taty. Wszystko teraz robię w przyśpieszonym tempie i nie wyrabiam na zakrętach. No i wciąż ta praca i praca. Nie mogę spokojnie pracować z myślą, że niebawem zostawią mnie samą na sklepie, albo że znów przeniosą mnie w inne miejsce i tak będę latać w tę i nazad. Dobija mnie to. Ryczeć mi się chcę!

A tyle planów było odnośnie urodzin taty. Tyle wspaniałych pomysłów, żeby zrobić mu niespodziankę, by jego urodziny były chwilą wartą zapamiętania. A ja, wracając do domu, jestem tak cholernie dobita, że nie mam ochoty nawet wstać z łóżka. Nie mam siły myśleć o tym. Nie cieszy mnie nawet ta wspaniała pogoda i ludzie, którzy mnie otaczają. Mam prawdopodobnie kryzys i jeśli będzie on trwał do niedzieli, to będę musiała zrezygnować z jednej rzeczy bo naprawdę to się źle skończy.

Nie mogę już.