Dopadła mnie niemoc, nieróbstwo, lenistwo. Zmęczona już jestem rzeczywistością. Nie mogą już pojąć dlaczego podjęłam się tego wyzwania. I znów się nasłuchałam, że robię za darmo, że praca ta nie jest dobrą pracą. I znów się osuwam i nadal tak twierdzę, że dłużej nie wytrzymam.
Przytłaczają mnie pewne szczegóły w moim życiu. Dobijają mnie egzaminy. I to, że muszę iść w ten weekend do szkoły, co oznacza, że nie będę mogła się wyluzować na urodzinach taty. Wszystko teraz robię w przyśpieszonym tempie i nie wyrabiam na zakrętach. No i wciąż ta praca i praca. Nie mogę spokojnie pracować z myślą, że niebawem zostawią mnie samą na sklepie, albo że znów przeniosą mnie w inne miejsce i tak będę latać w tę i nazad. Dobija mnie to. Ryczeć mi się chcę!
A tyle planów było odnośnie urodzin taty. Tyle wspaniałych pomysłów, żeby zrobić mu niespodziankę, by jego urodziny były chwilą wartą zapamiętania. A ja, wracając do domu, jestem tak cholernie dobita, że nie mam ochoty nawet wstać z łóżka. Nie mam siły myśleć o tym. Nie cieszy mnie nawet ta wspaniała pogoda i ludzie, którzy mnie otaczają. Mam prawdopodobnie kryzys i jeśli będzie on trwał do niedzieli, to będę musiała zrezygnować z jednej rzeczy bo naprawdę to się źle skończy.
Nie mogę już.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz