Szukaj pracy! Szukaj pracy! Nie siedź w domu! Rób coś!
Zrezygnuj z tej pracy! Zwolnij się!
Ech...
Bliskich naprawdę ciężko zadowolić. Ale doceniam to, serio. Ta niczym nie potwierdzona troska o mnie jest naprawdę pocieszająca.
No cóż. Muszę zrezygnować z tej pracy, ponieważ nie jest ona dla mnie dobra. Wykańcza mnie. Hah, uświadomiłam sobie jedną rzecz. Jeśli podobną presję ma mój tata w pracy, nie dziwię się, że jest strasznym nerwusem. A jeśli miał tak od samego początku i ta złość i frustracja siedziała w nim przez tyle lat, że teraz widać tego skutki, to ja podziękuję za takie życie. Odbiera mi to radość z życia. Ciągle jestem napakowana po uszy stresem i nerwami i rozpaczą, że dziś to ze mnie wylazło.
Poprzez łzy, jak to przystało na mnie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz