"Oh you know you had it coming my friend"

Zawsze starałam się przeskakiwać te kłody, które los rzuca mi pod nogi. Albo te dołki, które sama sobie nieustannie wykopuję. Czasami jednak nie wiem dlaczego to robię i katuję sama siebie myślami. Zbędnymi myślami. Truję swoje serce żalem i smutkiem, a przecież mogę tego uniknąć i zamiast się dołować, mogę myśleć o szczęściu, jakie czuję na samą myśl o E.
Dzisiaj jednak czuję smutek.
Coś w rodzaju żałoby, która rozsiewa się po całym ciele. To nie tak, że jakoś bardzo przejęłam się tym, że wykopali mnie na zbity pysk z pracy, informując mnie i całą resztę załogi przez kilka słów zapisanych na stronie internetowej. To nie jest jakoś bardzo dołujące, że zostałam bez pracy. Dołuję mnie tylko i wyłącznie fakt, że tak chamsko zostaliśmy potraktowani przez naszych pracodawców i ukrywać ich nazwisk nie będę na tym blogu, bo byli to: Rokosz, Sobczyk i Mazgaj. Jak można być takim bezczelnym człowiekiem, by w ten sam dzień zamknąć internetowy sklep, nie informując nawet kierownika, czy dyrektora sklepu, a o samym fakcie dowiedzieć się zupełnie przypadkowo...?
Drugim powodem jest to, że pracując w almie24 wiele przeżyłam. Poznałam nowych ludzi. Stworzyliśmy zgrany zespół, choć czasami nie zawsze było kolorowo. Nie zapomnę tego, kiedy na przerwie zajmowaliśmy cały pokój śniadań i inni pracownicy nie mieli gdzie zjeść drugiego śniadania. Kiedy śmialiśmy się z rozmów z klientami, kiedy ich wymagania były za bardzo wygórowane. Kiedy nasz kierownik opowiadał przeróżne śmieszne historie związanymi z pracą i częstował nas słodyczami, które miały trafiać do klientów, ale tak się nie działo... Kiedy kierowcy krzyczeli na mnie: DO LODÓWKI! choć powinno mnie to urazić za brak szacunku do mojej osoby (nie będzie szczegółów dla nie rozumujących o co chodzi). I w końcu to, że kiedy miałam zły humor, a przychodziłam do pracy od razu pojawiał mi się uśmiech na ustach. Bo idąc przez cały sklep, widząc uśmiechy w moją stronę, słysząc CZEŚĆ! poczułam się, jakbym była małą cząstką czegoś... jakieś... społeczności, zespołu. Odebrali mi to żywcem i nie miałam nawet czasu na to, aby to przetrawić.
Oczywiśnie nie mogę nie wspomnieć o tym, że już nie będę jeździć z E. rano pociągiem w to samo miejsce. Nie będę już leciała szybko drukować zamówienia, żeby tylko się zdążyć jeszcze namówić (zapalić)  z nim przed zaczęciem pracy. Nie zobaczę jego zadziornego spojrzenia i uśmiechu zza lady, kiedy przechodziłam z wózkiem zakupowym  obok. Nie usłyszę Movements dwa regały dalej od stoiska z serami. Nie pójdziemy razem na przerwę. Nie będę mogła znów się zaśmiać, kiedy zapominał portfela i szybko po niego leciał. Nie będę już ponownie się namawiać po jedzeniu. Nie będę mogła już usłyszeć rozmów z innymi pracownikami przy jego ramieniu...
Tego mi jest żal. Jak już mówiłam. Taka... mini żałoba. Choć to przeklęte chujowe trio nie zasługuję na jakiekolwiek łzy, tylko siarczyste CHUJ WAM W DUPY,NICPONIE PIERDOLENI!
Ubolewam nad tym, czego oczywiście nikt nie potrafi zrozumieć, prócz E.
Po raz kolejny ktoś niszczy fragment mojego świata i po raz kolejny czuję się bezsilna w tej kwestii...
W każdym razie... starałam się o tym nie myśleć, ale przyszedł mi sms, od byłego już kierownika i poczułam... pustkę.
Bezsilność i pustka...
Oto mój powód katowania swojego serca i umysł.
A jeszcze niedawno pisałam do E., że nic nie dzieję się przypadkiem i wierzę w to, że to przyczyni się do czegoś niesamowitego w naszym życiu. I nadal właściwie tak myślę.
Musiałam jedynie pozbyć się tych smutnych myśli.

Hollow

To wszystko jakaś paranoja...

Te wszystkie schematy, wytarte drogi, wymagania od zepsutego społeczeństwa. Brak oryginalności.
Codziennie, jadąc rano pociągiem, widuję (albo widujemy...) ludzi, którzy  zmagają się ze swoją rzeczywistością. Ledwo zaczął się dzień, a oni wygladają na zmęczonych. Zmęczeni życiem. Rutyną. Wymogiem wstawania wcześnie rano, by stać się niewolnikami wielkich lub małych (whatever) korpo. Na próżno szukać w pociągu o piątej rano uśmiechu od kogokolwiek. Niczym pociąg do Birkenau. Albo "pociąg zombie". Puści...
Tutaj ratują mnie dwie sytuacje: słuchawki na uszach i ulubiona muzyka albo E.
Zawsze mogę liczyć na jego uśmiech. Na jego zalotne spojrzenie i zrozumienie, że nasze wspólne myśli zostały nadal w łóżku, gdzie zasypiamy wtuleni do siebie.
Szumą mi w głowie jego słowa: "Niczym się nie przejmuj." Tak jakby od początku wiedział, że potrzebuję właśnie takich słów. Takiego wsparcia i zrozumienia. Jakby przeczuwał to, że jestem kruchą osobą i zaakceptował to, a co więcej, chciał się mną zaopiekować.

I dlatego czuję w głębi siebie, że nie stanę się jak ci wszyscy ludzie z ponurymi twarzami w pociągu... dzięki niemu. Że pomimo przeciwności losu, mimo depresji z braku jakieś sensownej pracy on stanie obok i powie:

Niczym się nie przejmuj, kochanie. 

Wszystko będzie dobrze.

Chciałabym utonąć...

Jestem kłębkiem nerwów , bezradności, żalu, a mimo to... Mimo to czuję szczęście, które rozlewa się na to moje, przepełnione goryczą serce. Rozlewa się i otula swym ciepłem i spokojem. W nagrodę jeszcze otrzymuję wspaniały... ciepły uśmiech... I to iskrzące sie spojrzenie... To spojrzenie, które mówi wszystko. Nie muszę o nic pytać.

W jego oczach nie tylko widać moje odbicie. Nie widać tylko radości czy pożądania.

Bo w jego oczach widać to uczucie, którym mnie obdarzył. 

Widać w nich miłość.

Nie musi nic mówić. 

Ja to wiem, że nie dane mu było przeżyć czegoś podobnego. Nie mam mu przez to tego za złe, że nie mówi tego wprost. To nie jest ważne. 

Dopóki ma to spojrzenie...

I choć teraz czuję smutek przez mojego tatę i myśl o przeprowadzce jest teraz coraz częstszym czynnikiem mojego zawieszenia i zapomnienia o NIEKTÓRYCH rzeczach, to pociesza mnie myśl, że jeszcze 14 godzin i zobaczę się z E. I będę patrzeć w jego oczy, jakbym chciała w nich utonąć...

Zupa dnia

Naprawdę chciałabym mieć pewność, że po tym okresie biedy z nędzą na półkach sklepowych w mojej pracy przyjdzie czas na powrót do świetności. Tymczasem delikatesy te tracą swój wizerunek i stałych klientów. Bezsensowne zapychanie pracowników plotkani, sprawia, że to coraz bardziej przypomina całkiem sporej wielkości żart, niż jakiekolwiek stawianie na nogi.

Ciągle nasi klienci są zmuszani do beznadziejnych wyborów innych produktów, albo i tego nawet nie możemy zagwarantować, bo towaru jak nie było tak nie ma.

Gdziegdzie można znaleźć na półkach kilka sztuk towaru, które dopiero przyszły wraz z  marną dostawą, ale to nie naprawi reputacji naszego głównego Bossa (Badass!), który i tak zapewne niczym się nie przejmuje...
Dlaczego mnie to tak nurtuje? Przecież to tylko kolejna komercyjna firma, która upada.
Przecież to tylko kolejna umowa zlecenie, znajdę inną pracę i tyle. Z tym, że to tutaj zaczęło rozkwitać moje szczęście. Praca, jaką wykonuje jaknajbardziej mi odpowiada i nie chciałabym z niej rezygnować. Zwłaszcza, że gdzieś tam na końcu sklepu jest E. który obserwuje mnie, jak potykam się o wózek sklepowy przez niewyspanie.
Dlatego ciągle jeszcze mam nadzieję... że zarobię więcej niż poprzednio, a potem jestem rozczarowana. A rozczarowanie popycha mnie do olewania całej sytuacji, choć potem pluje sobie w brodę, dlaczego tak robię.
No i proszę. Tak oto mamy prawdziwą zupę z  żalem, depresją i rozczarowaniem z domieszką nadziei i pozytywnych myśli...

Zastrzyk pozytywnych myśli

Dziś tak jakoś szaro. Jakoś tak ponuro. Nie ma na nic chęci... W głowie wirują mi tylko obrazy swojego wymarzonego życia, ciągle myśląc o E. O jego obecności w nim.

Jej, tak wiele chciałabym zrobić. Tak wiele osiągnąć! Ale nie wiem od czego zacząć. Choć przyznać muszę, że powoli znów zaczynam zmiany, bo szukam nowej pracy. Nie wiem, czy będę miała wystarczająco psychicznej siły w tym okresie, by się nie poddawać, ale pewna jestem, że teraz nie zostanę sama. 

Ponieważ on zrobi wszystko, żebym się nie musiała przejmować. 

I być może ten obraz wymarzonego życia ziści się szybciej niż przypuszczam, bo na dobrą sprawę mamy podobne wizję naszego życia. NASZEGO WSPÓLNEGO życia. 

Nim jednak zrealizuje swój plan, muszę znaleźć lepszą pracę. Och, jak ja tego nienawidzę... Ale tym razem mam większą motywację. Potrzebuję większych funduszy, a kiedy praca będzie mnie satysfakcjonować i będę mieć umowę o pracę, będę mogła nawet zrezygnować ze szkoły, o ile będę mieć pewność, że to praca na lata, a nie na kilka miesięcy. 

Dobija mnie już praca w sklepie, który upada, przez co umowa zlecenie na akord jest traktowana jako tania siła robocza. Jedynym promyczkiem w tym całym tonącym okręcie jest ON. Gdy go nie ma, wszystko jest bez SENSU... 

Dostałam zastrzyk pozytywnych myśli i mam nadzieje, że one pozostaną takie na dłużej. Obejmują one chęci do działania, choć nie pozbyłam się jeszcze tych chmur nade mną. Ale kiedy E. jest obok wszystko wydaje się być prostsze.