Dziś tak jakoś szaro. Jakoś tak ponuro. Nie ma na nic chęci... W głowie wirują mi tylko obrazy swojego wymarzonego życia, ciągle myśląc o E. O jego obecności w nim.
Jej, tak wiele chciałabym zrobić. Tak wiele osiągnąć! Ale nie wiem od czego zacząć. Choć przyznać muszę, że powoli znów zaczynam zmiany, bo szukam nowej pracy. Nie wiem, czy będę miała wystarczająco psychicznej siły w tym okresie, by się nie poddawać, ale pewna jestem, że teraz nie zostanę sama.
Ponieważ on zrobi wszystko, żebym się nie musiała przejmować.
I być może ten obraz wymarzonego życia ziści się szybciej niż przypuszczam, bo na dobrą sprawę mamy podobne wizję naszego życia. NASZEGO WSPÓLNEGO życia.
Nim jednak zrealizuje swój plan, muszę znaleźć lepszą pracę. Och, jak ja tego nienawidzę... Ale tym razem mam większą motywację. Potrzebuję większych funduszy, a kiedy praca będzie mnie satysfakcjonować i będę mieć umowę o pracę, będę mogła nawet zrezygnować ze szkoły, o ile będę mieć pewność, że to praca na lata, a nie na kilka miesięcy.
Dobija mnie już praca w sklepie, który upada, przez co umowa zlecenie na akord jest traktowana jako tania siła robocza. Jedynym promyczkiem w tym całym tonącym okręcie jest ON. Gdy go nie ma, wszystko jest bez SENSU...
Dostałam zastrzyk pozytywnych myśli i mam nadzieje, że one pozostaną takie na dłużej. Obejmują one chęci do działania, choć nie pozbyłam się jeszcze tych chmur nade mną. Ale kiedy E. jest obok wszystko wydaje się być prostsze.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz