"Oh you know you had it coming my friend"

Zawsze starałam się przeskakiwać te kłody, które los rzuca mi pod nogi. Albo te dołki, które sama sobie nieustannie wykopuję. Czasami jednak nie wiem dlaczego to robię i katuję sama siebie myślami. Zbędnymi myślami. Truję swoje serce żalem i smutkiem, a przecież mogę tego uniknąć i zamiast się dołować, mogę myśleć o szczęściu, jakie czuję na samą myśl o E.
Dzisiaj jednak czuję smutek.
Coś w rodzaju żałoby, która rozsiewa się po całym ciele. To nie tak, że jakoś bardzo przejęłam się tym, że wykopali mnie na zbity pysk z pracy, informując mnie i całą resztę załogi przez kilka słów zapisanych na stronie internetowej. To nie jest jakoś bardzo dołujące, że zostałam bez pracy. Dołuję mnie tylko i wyłącznie fakt, że tak chamsko zostaliśmy potraktowani przez naszych pracodawców i ukrywać ich nazwisk nie będę na tym blogu, bo byli to: Rokosz, Sobczyk i Mazgaj. Jak można być takim bezczelnym człowiekiem, by w ten sam dzień zamknąć internetowy sklep, nie informując nawet kierownika, czy dyrektora sklepu, a o samym fakcie dowiedzieć się zupełnie przypadkowo...?
Drugim powodem jest to, że pracując w almie24 wiele przeżyłam. Poznałam nowych ludzi. Stworzyliśmy zgrany zespół, choć czasami nie zawsze było kolorowo. Nie zapomnę tego, kiedy na przerwie zajmowaliśmy cały pokój śniadań i inni pracownicy nie mieli gdzie zjeść drugiego śniadania. Kiedy śmialiśmy się z rozmów z klientami, kiedy ich wymagania były za bardzo wygórowane. Kiedy nasz kierownik opowiadał przeróżne śmieszne historie związanymi z pracą i częstował nas słodyczami, które miały trafiać do klientów, ale tak się nie działo... Kiedy kierowcy krzyczeli na mnie: DO LODÓWKI! choć powinno mnie to urazić za brak szacunku do mojej osoby (nie będzie szczegółów dla nie rozumujących o co chodzi). I w końcu to, że kiedy miałam zły humor, a przychodziłam do pracy od razu pojawiał mi się uśmiech na ustach. Bo idąc przez cały sklep, widząc uśmiechy w moją stronę, słysząc CZEŚĆ! poczułam się, jakbym była małą cząstką czegoś... jakieś... społeczności, zespołu. Odebrali mi to żywcem i nie miałam nawet czasu na to, aby to przetrawić.
Oczywiśnie nie mogę nie wspomnieć o tym, że już nie będę jeździć z E. rano pociągiem w to samo miejsce. Nie będę już leciała szybko drukować zamówienia, żeby tylko się zdążyć jeszcze namówić (zapalić)  z nim przed zaczęciem pracy. Nie zobaczę jego zadziornego spojrzenia i uśmiechu zza lady, kiedy przechodziłam z wózkiem zakupowym  obok. Nie usłyszę Movements dwa regały dalej od stoiska z serami. Nie pójdziemy razem na przerwę. Nie będę mogła znów się zaśmiać, kiedy zapominał portfela i szybko po niego leciał. Nie będę już ponownie się namawiać po jedzeniu. Nie będę mogła już usłyszeć rozmów z innymi pracownikami przy jego ramieniu...
Tego mi jest żal. Jak już mówiłam. Taka... mini żałoba. Choć to przeklęte chujowe trio nie zasługuję na jakiekolwiek łzy, tylko siarczyste CHUJ WAM W DUPY,NICPONIE PIERDOLENI!
Ubolewam nad tym, czego oczywiście nikt nie potrafi zrozumieć, prócz E.
Po raz kolejny ktoś niszczy fragment mojego świata i po raz kolejny czuję się bezsilna w tej kwestii...
W każdym razie... starałam się o tym nie myśleć, ale przyszedł mi sms, od byłego już kierownika i poczułam... pustkę.
Bezsilność i pustka...
Oto mój powód katowania swojego serca i umysł.
A jeszcze niedawno pisałam do E., że nic nie dzieję się przypadkiem i wierzę w to, że to przyczyni się do czegoś niesamowitego w naszym życiu. I nadal właściwie tak myślę.
Musiałam jedynie pozbyć się tych smutnych myśli.