Dziś mój ukochany musiał wrócić do domu. Mam lekkie wyrzuty sumienia, że przez moją samolubność, próbowałam go zatrzymać w swoich objęciach jeszcze przez tą noc. Co prawda wszystko było w żartach, ale i tak ta cicha desperacja, że musi dziś jechać sprawiła, że zrobiło mi się troszkę głupio... Przecież nie mogę pozwolić sobie na tą samolubność, kiedy chcę tworzyć z nim ten wspaniały związek. Nie mogę stawiać go w niezręcznej sytuacji i wymagać od niego, by wybrał między mną, a swoją mamą. To byłoby naprawdę chamskie z mojej strony... Nie mogę w ogóle stawiać go w takiej sytuacji. Gdybym była na jego miejsu, postąpiłabym tak samo, ponieważ rodzina jest dla mnie najważniejsza. Poza tym mamy mnóstwo czasu na to, by spędzać czas ze sobą, a myśl o tym, że jedziemy razem do Warszawy bardzo mnie tutaj pociesza.
W końcu będziemy mogli w pełni cieszyć się swoją obecnością.
Już od kilkanastu dni wyobrażam sobie ten dzień i nie mogę się doczekać. To tak, jakbyśmy wyjeżdżali na miesiąc na wakacje, a to przecież tylko jeden dzień w Warszawie! Coś jednak mówi mi, że to będzie najszczęśliwszy dzień w moim życiu...
Rozmarzyłam się i już tracę wątek...
Mam jasny plan działania dzień przed wyjazdem i mam takie wrażenie, jakbyśmy mieli jechać już jutro. Muszę jednak cierpliwie czekać.
Cierpliwości...
Kilka napisanych zdań, a ja siedzę na tym blogu chyba od godziny. Czy naprawdę, aż tak się zamyśliłam...?
Nieistotne.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz