Cztery miesiące, a wydaję się, że jestem z nim ponad rok. Mogłabym zrobić dla niego wszystko, bo oszalałam na jego punkcie. Dlatego rodzą się we mnie obawy...
Czy jestem wystarczająco dobra dla niego?
Czy moją osobowością nie skrzywdzę jego uczuć?
Czy nie narzucam się mu za bardzo?
Czy nie robię błędu bezgranicznie mu ufając...?
Czy on czuję to samo?
Tłumaczę sobie to tak, iż tak mi zależy na nim i na naszym związku, że zaczynam się przejmować takimi właśnie sprawami.
Niczym się nie przejmuj...?
Nie potrafię.
Będę się przejmować, bo ciągle będę się starać. I wyciskać z siebie najwięcej, by jemu to ofiarować. Czy będzie mnie złościł, drażnił, czy będzie niemiły - dalej będę się starać, bo związek to układ między dwojgiem ludzi, którzy godzą się na to, aby być ze sobą pomimo wad, pomimo złych humorów, pomimo błędów i błędnych zachowań. Bo ten związek wchłoną w moje serce. W moją duszę. Ja żyję dla niego. A bez niego to tylko egzystencja. Przetrwanie kolejnego dnia bez niego. A on z premedytacją mnie od siebie uzależnił. I kurwa niech mówią co chcą, ale ja nadal będę tak myśleć. Choćby nasz związek miał legnąć w gruzach. Ale nawet jeśli to miało by się stać i tak łatwo się nie poddam.
Co prawda powinnam się uczyć na błędach, bo przecież już jeden związek próbowałam uparcie wyleczyć, ale z debila nie zrobi się człowieka, więc się poddałam, gdyż to nie było dla mnie dobre. W każdym razie nie był to normalny związek.
I cieszę się, że podjęłam taką decyzję.
Każdy post od pewnego czasu na tym blogu jest przesiąknięty zapachem E. Bo tylko z nim łączę nadzieję na moje wymarzone życie...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz