Niedobrze.
Moje zdrowie ulega pogorszeniu, już mam dość, a dzień jeszcze nie dobiegł do takiego etapu, w którym chciałabym by się znalazł...
Siedzę właśnie w pociągu z tekstami piosenek Taco Hemingway'a w głowie, bo zapomniałam słuchawek i nie mogę udać się to tej alternatywnej rzeczywistości, która zawsze się przede mną otwiera, gdy tylko odpalam Marmur.
Czekam z niecierpliwością na telefon od pani dyrektor z mojej byłej pracy, bo oczywiście musiały pojawić się komplikacje i próba porównania mnie do śmiecia. Och, te wielkie korpo... Zero zainteresowania pracownikiem, dopóki ten nie zaczyna walczyć o swoje...
Nie myśleć o tym! Nie!
Poprawił mi humor poranek spędzony z E. Kto by pomyślał, że polubię robienie zakupów z mężczyzną obok. Zawsze wyobrażałam sobie to tak, że mój chłopak siedzi gdzieś zażenowany na ławce obok sklepu z telefonem w ręce, pilnując moje rzeczy...
No dobra, nie jestem takim typem kobiety, która chodzi co tydzień na pięciogodzinne zakupy, toteż mój ukochany się za bardzo nie nudził. (Nie nudziłeś się, prawda...?)
Nostalgicznie się zrobiło...
Przez myśl przemknęło mi widmo świąt. Tak działają na mnie przejażdżki pociągiem. Myślę o kilku rzeczach naraz, ale! Staram się nie myśleć o swoich problemach, dopóki nie są aż tak ważne. Dopóki mnie nie przerastają. Wolę myśleć pozytywnie. O wyjeździe do Warszawy, w której spędzimy nie jedną, a dwie noce... O, Pendolino!
W każdym razie! Sunę do domu po torach, wiedząc, że będę musiała znów wsiąść w pociąg za godzinę lub dwie i znów czmychać po tych zatłoczonych ulicach Krakowa. Przynajmniej to zaślepi mój zegar i zniweluje niecierpliwość (jeszcze 9 godzin! ), dopóki On nie przyjedzie..
Panda, panda, panda!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz