Dzisiaj przypomniał się mi nasz pierwszy pocałunek. Taki niewinny i słodki. Przypomniały się także te spojrzenia, kiedy ustaliliśmy, że jesteśmy parą. Nasze pikniki i picie cydru przelanego do plastikowej butelki. A także spontaniczny spacer, kiedy piliśmy cydr na ławcę, zrobionej przez jakiegoś starego pryka.
Przypomniały mi się te świeże wspomnienia z Warszawy - Marsz Niepodległości, kiedy mój ukochany trzymał nad głową flagę Polski, kiedy trzymałam go za rękę i szliśmy razem z tłumem, krzycząc różne hasła. Nie chcę być arogancka, ale teraz sobie tak myślę o tym, że czułam się wtedy przy jego boku... jakby to określić... jakbyśmy mogli ruszyć na naszych wrogów, dumnie nosząc kolory biało-czerwone. Kiedy trzymał mnie tak za rękę i prowadził przed siebie, mogłabym nawet zginąć razem z nim lub za niego.
A potem spędziliśmy wspólnie czas w hotelu...(Dla tych, którzy czytają tego bloga czasami lub wpadają przez przypadek - spędzać czas w hotelu nie oznacza od razu, że spółkowaliśmy! Nie mniej jednak szczegóły zostawiam sobie. I jemu... A zresztą kogo to obchodzi.) również i na mieście.
Dzisiaj te wszystkie wspomnienia, odkąd jesteśmy razem, kiedy jeszcze spędziliśmy ze sobą czas w Krakowie, a także nasze wspólne plany, jakie chcemy zrealizować napełniły moje serce szczęściem i spokojem. Bycie z nim, to jak wygranie szóstki w lotka. Jak ostatni dostępny egzemplarz długo oczekiwanej książki. Jak gorąca kąpięl po ciężkim dniu. Jak przepyszny deser ze świeżymi malinami, albo niebiańska ulubioma kawa albo też sernik kuzynki M. Nowy sezon ulubionego serialu, albo długo oczekiwana cześć ulubionego filmu. Mogłabym tak bez końca!
Tak mnie to zastanawia jakie było prawdopodobieństwo, żebym była z mężczyzną, którego mijałam w sklepie na stoisku? Ile szans było w tym, że codziennie przejeżdżałam pociągiem obok jego bloku, nie wiedząc, że tam mieszka? Nie mieści mi się w głowie to, że po tylu latach błądzenia, próbowania odnaleźć samej siebie, nagle zaczynam spotykać się z taką wspaniałą osobą, która akceptuje moje wady lub ich wcale nie traktuje jako wady, docenia, szanuje, troszczy się i to wszystko bezinteresownie! Szaleństwo!
I teraz czuję lekkie ukłucie smutku. Bowiem spędziliśmy ze sobą kilka dni, a teraz musieliśmy się rozstać (cóż za lament, niczym pierwszy raz zakochana gimnazjalistka! ) i przez to, czuję pustkę... jak pączek bez róży. Taką, którą wypełnić może tylko jego obecność. Ta obsesja jest nie groźna. Minie z czasem, coś na zasadzie detoksu, czy wytrzeźwienia. Jutro będę mogła zebrać myśli. Stworzyć plan działania.
Utkwiłam w szaleństwie.
Pełnego szczęścia, nadziei i miłości...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz