Okaleczenie słowem

Mi się miesza. 

Myślałam, że staram się nie sprawiać nikomu przykrości, a jednak zawsze coś muszę odstawić. To sprawia, że nienawidzę siebie coraz bardziej i popadam we wściekłość, a potem dostaje jakże wspaniałej depresji i czuję się źle przez tydzień albo i dwa, ponieważ analizuje wszystko po kolei i zatracam się w tym, nie mając ochoty wstać z łóżka. 

Nie wszyscy zdają sobie z tego sprawę, że jestem wrażliwą osobą i każde słowo powiedziane w moją stronę może skończyć się źle. To też sprawia mi ogromną przykrość.

 S. nie potrafi tego zrozumieć.

Powiedziałam coś głupiego, choć nie wiem co, ale go to uraziło i poczułam się z tym okropnie, więc go przeprosiłam, ale jak to ja zaczęłam myśleć. I... się przeraziłam, ponieważ S. napisał coś w stylu, że nie wie dlaczego ze mną jest.

 Nóż wbity w serce.

Kiedy to on zawalił sprawę, nigdy nie pomyślałam, choć na chwilke, że nie wiem dlaczego z nim jestem. Nigdy! To jest dla mnie dzisiejsza katastrofa związkowa. Skoro nie wie dlaczego ze mną jest, to po co nadal jest?

To bezczelne, kiedy podczas kłótni rzuca się taką oto bombę. Nie wiem co też było tego celem. Żebym się przestraszyła i padła na kolana z przeprosinami, bo nie chce go stracić?  Idiotyzm.

Chciałam o tym z nim porozmawiać, ale jak zwykle mnie zbył. A ja jestem typem człowieka, który bardzo potrzebuje rozmowy, bo przez samotność i myśli kłębiące się w głowie, wyniszczam się od środka.

To bardzo frustrujące.

Jest tyle pytań...

  Dzisiaj moja głowa przepełniona była dziwnymi myślami, które brały się z nikąd i nie mogłam sobie z nimi poradzić. Gdzieś na pograniczu świadomości, że jednak muszę funkcjonować, by inni nie potraktowali mnie jak zombie, znalazłam w głębi siebie tą część, która sprawiła, że poczułam szczęście zwykłego normalnego, jak zawsze dnia. Oczywiście żeby nie zwariować od nadmiaru radości, zaczęłam myśleć o rzeczach, które na codzień nie przyszły by mi do głowy. Dla przykładu - co ratowałabym z pokoju, kiedy stanąłby w ogniu.  W takim rozumowaniu szukałam sensu w tym co myślę i przyszło mi do głowy pytanie, dlaczego S. zakochał się we mnie. 

 Dręczyło mnie to przez pół dnia. Próbowałam bardziej dowartościować siebie niż poznać uczucia S., będąc szczera. Chciałam po prostu dowiedzieć się czy jest coś we mnie wyjątkowego, że chciał się ze mną spotykać. 

 Z tym wiąże się kolejne pytanie bez odpowiedzi - czy ludzie lubią spędzać ze mną czas i dlaczego? 

   I popadłam w gniew. 

Gniew, którego nie rozumiem.

Dlaczego jestem zła, skoro wszystko idzie po mojej myśli?  Nareszcie ruszam z miejsca i czuje cholerną ekscytację przed najbliższym moim życiem!

   Wydaję mi się, że to przez pustkę, jaka mi towarzyszy. To śmieszne, ale poczułam złość, kiedy usłyszałam, że S. nie wrócił do domu, jak sam mówił że uczyni. Tylko poszedł do znajomych. Pomijam już fakt, że jest cholernym hipokrytą i kłamcą, ale tu nie chodzi o to.

   To żałosne.

 Nigdy wcześniej nie przeszkadzało mi to. A teraz jestem zła, bo nie mogę być tam razem z nim. I jeszcze chciałam z nim porozmawiać, bo od dłuższego czasu tylko go słucham, a nie zwierzam, ale powiedział że pogadamy później. 

   Teraz już nie mam ochoty rozmawiać.