Okaleczenie słowem

Mi się miesza. 

Myślałam, że staram się nie sprawiać nikomu przykrości, a jednak zawsze coś muszę odstawić. To sprawia, że nienawidzę siebie coraz bardziej i popadam we wściekłość, a potem dostaje jakże wspaniałej depresji i czuję się źle przez tydzień albo i dwa, ponieważ analizuje wszystko po kolei i zatracam się w tym, nie mając ochoty wstać z łóżka. 

Nie wszyscy zdają sobie z tego sprawę, że jestem wrażliwą osobą i każde słowo powiedziane w moją stronę może skończyć się źle. To też sprawia mi ogromną przykrość.

 S. nie potrafi tego zrozumieć.

Powiedziałam coś głupiego, choć nie wiem co, ale go to uraziło i poczułam się z tym okropnie, więc go przeprosiłam, ale jak to ja zaczęłam myśleć. I... się przeraziłam, ponieważ S. napisał coś w stylu, że nie wie dlaczego ze mną jest.

 Nóż wbity w serce.

Kiedy to on zawalił sprawę, nigdy nie pomyślałam, choć na chwilke, że nie wiem dlaczego z nim jestem. Nigdy! To jest dla mnie dzisiejsza katastrofa związkowa. Skoro nie wie dlaczego ze mną jest, to po co nadal jest?

To bezczelne, kiedy podczas kłótni rzuca się taką oto bombę. Nie wiem co też było tego celem. Żebym się przestraszyła i padła na kolana z przeprosinami, bo nie chce go stracić?  Idiotyzm.

Chciałam o tym z nim porozmawiać, ale jak zwykle mnie zbył. A ja jestem typem człowieka, który bardzo potrzebuje rozmowy, bo przez samotność i myśli kłębiące się w głowie, wyniszczam się od środka.

To bardzo frustrujące.