Zabrakło mi chyba siły.
Czuję pustkę, pogłębiającą się z kazdym moim słowem. Czuję też pretensje do samej siebie za to, że wszystko jest w porządku, a jednak nie czuję się na siłach by się uśmiechnąć i poczuć że jest dobrze, że lepiej być nie może.
Nie wiem skąd te przeczucie, że coś jest nie tak. Jestem zmęczona tym ciągłym myśleniem. Martwieniem się o wszystko. Zmęczona próbowaniem ustalić przyczynę.
I zmęczona próbowaniem ukierunkować S.
Nie chcę mówić mu co ma robić, ale to cholernie mnie frustruje, kiedy jego zachowanie jest tak chaotyczne, że sam powoli się w tym gubi. Boję się o to, że kiedyś nie będzie odpowiedzialnym człowiekiem, który zadba o swoją rodzinę.
Najgorsze w tym jest to, że nie mam ochoty na rozmowę o tym, bo S. jest trudnym człowiekiem i wiem, że cokolwiek bym nie powiedziała, nie dopuści do siebie moich słów.
Kocham go i przez to czuje się zdołowana, ponieważ nie potrafię z nim rozmawiać, chociaż bardzo bym chciała.
Przykro mi, że ponownie jestem beznadziejną kobietą.
S. jest w młodym wieku, więc wiadome jest to, że myśląc o przyszłości widzi tylko te jaskrawe drogi, które są pełne dobrobytu. Wiem, że mówi o tym szczerze. Aż się uśmiech pcha sam na moje usta, kiedy przypomnę sobie jego iskrzące się z podniecenia oczy, kiedy opowiada o swoich planach, w których ja jestem ich częścią. Jednak kiedy ja sama nie jestem pewna swoich dróg i przez całe życie chodzę po omacku, wpadając w coraz to najgłębsze doły, nie mogąc znaleźć tego, czego w życiu chcę osiągnąć, nie mogę pomóć mu oświetlać drogi do celu. Staram się to robić, ale chyba moje intencje nie są zbyt wyraźne i kurwa mać, chciałabym umieć wyrazić to co czuję prostymi słowami!
Jedyne co potrafię wyjaśnić to to, że go kocham i chcę z nim ułożyć swoje życie, lecz martwi mnie jego lekkomyślność i brak odpowiedzialności. I chcę zmienić jego zachowanie, żeby wiedział, że nie robię tego, bo mi się tak podoba, tylko mi na nim zależy i chcę cieszyć się z jego sukcesów wspólnie. By wiedział, że ma we mnie oparcie.
Tak ciężko jest być mną...
Nie wiem skąd te przeczucie, że coś jest nie tak. Jestem zmęczona tym ciągłym myśleniem. Martwieniem się o wszystko. Zmęczona próbowaniem ustalić przyczynę.
I zmęczona próbowaniem ukierunkować S.
Nie chcę mówić mu co ma robić, ale to cholernie mnie frustruje, kiedy jego zachowanie jest tak chaotyczne, że sam powoli się w tym gubi. Boję się o to, że kiedyś nie będzie odpowiedzialnym człowiekiem, który zadba o swoją rodzinę.
Najgorsze w tym jest to, że nie mam ochoty na rozmowę o tym, bo S. jest trudnym człowiekiem i wiem, że cokolwiek bym nie powiedziała, nie dopuści do siebie moich słów.
Kocham go i przez to czuje się zdołowana, ponieważ nie potrafię z nim rozmawiać, chociaż bardzo bym chciała.
Przykro mi, że ponownie jestem beznadziejną kobietą.
S. jest w młodym wieku, więc wiadome jest to, że myśląc o przyszłości widzi tylko te jaskrawe drogi, które są pełne dobrobytu. Wiem, że mówi o tym szczerze. Aż się uśmiech pcha sam na moje usta, kiedy przypomnę sobie jego iskrzące się z podniecenia oczy, kiedy opowiada o swoich planach, w których ja jestem ich częścią. Jednak kiedy ja sama nie jestem pewna swoich dróg i przez całe życie chodzę po omacku, wpadając w coraz to najgłębsze doły, nie mogąc znaleźć tego, czego w życiu chcę osiągnąć, nie mogę pomóć mu oświetlać drogi do celu. Staram się to robić, ale chyba moje intencje nie są zbyt wyraźne i kurwa mać, chciałabym umieć wyrazić to co czuję prostymi słowami!
Jedyne co potrafię wyjaśnić to to, że go kocham i chcę z nim ułożyć swoje życie, lecz martwi mnie jego lekkomyślność i brak odpowiedzialności. I chcę zmienić jego zachowanie, żeby wiedział, że nie robię tego, bo mi się tak podoba, tylko mi na nim zależy i chcę cieszyć się z jego sukcesów wspólnie. By wiedział, że ma we mnie oparcie.
Tak ciężko jest być mną...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz