Fuck!

Za bardzo byłam pewna siebie. No i dostałam nauczkę. Tylko z czasem cholernie mnie to dobija, ze tak bardzo wierzyłam w swój sukces, a dostałam guzik z pętelką. Nie zdałam matury z matematyki. Pieprzona majca. Teraz czekam tylko na to aby wyjść z domu i o tym nie myśleć. Do dupy.

Just keep going!

Dzisiaj no i wczoraj łapanie z życia to co najlepsze nie bardzo mi wychodziło. Pogodziłam się jednak z tym faktem, że na niektóre rzeczy nie mam po prostu wpływu i zaakceptowałam skutki, jakie ponoszą moje decyzje. Nie mogę jednak powiedzieć, że nie czuję... rozczarowania? Tak, to odpowiednie słowo. Rozczarować się. Ale co się odwlecze to nie uciecze, mawiają, więc postanowiłam się nie spierać z niczym i przyjmować pewne fakty, takie jakie są, a nie takie, jakie chciałabym by były. Chciałabym pójść na imprezę, na którą mnie zaproszono, ale obiecałam już siostrze, że zabiorę siostrzenicę na urodziny małego kuzyna. Poza tym lubię urodziny takich dzieciaczków. Lubię patrzeć na ich roześmiane buzie i wspominać te wszystkie urodziny, kiedy byłam małą dziewczyną, taką jaką jest teraz O. Wtedy kiedy problemy dla mnie nie istniały, a raczej może samo pojęcie problem. I to jest w tym najwspanialsze.
Nie potrafię opanować łez, kiedy jestem cholernie wściekła na mojego tatę. Ukrywam się wtedy jak tylko mogę, kuląc się w sobie. Chciałam z nim normalnie porozmawiać o studiach, a ten przerywał mi w połowie zdania, mówiąc: mogłaś już od dwóch tygodni pracować.  Wtedy coś ściskało mi żołądek. Powiedziałam mu wtedy: Dlaczego nie pozwolisz mi dokończyć? Ja teraz dziele się z tobą moimi uczuciami, a ty mi przerywasz. Możesz mnie posłuchać? Wysłuchał pierwszego zdania: Chciałabym znaleźć studia, które będą mnie cieszyły, w których będę mogła znaleźć to co lubię robić. Przerwał mi znów tym samym zdaniem: Mogłaś już od dwóch tygodni pracować. A później...? Zaczął na mnie krzyczeć, bo sprzeciwiłam się jego rozkazowi. Nie wie jeszcze, że nie pozwolę sobie na takie traktowanie, tak jak mama. Nie pozwolę, żeby na mnie krzyczał i się wyżywał. A kiedy już chwyciłam na grabie w ogródku i gdy po cichu śpiewałam piosenkę Simple Plan - Perfect, nie mogłam powstrzymać łez. On nigdy nie będzie ze mnie dumny.

A teraz? Teraz nie mogę zdecydować się na studia, nie mogę znaleźć jakiejkolwiek pracy, nie wychodzi mi z facetami  i choć mam czas wolny, czuję się jakbym wcale go nie miała. I to nie tak, że mam wiele do roboty, tylko że nie mogę go w pełni wykorzystać na spędzenie go z przyjaciółmi, wypady na miasto czy wcześniej wspominana impreza. That sucks... but I keep going!
A jutro jadę do szkoły... po świadectwo maturalne.

Wczorajsze szaleństwo

Wczoraj zaliczyłam trzy krakowskie kluby i wspaniale się bawiłam z J. i z M. Byłyśmy roztańczone i roześmiane. Załapałyśmy się na darmowego drinka i na kilka shotów. Cieszę się, że J. do nas dołączyła, gdyż podobno nie była w najlepszym humorze i bardzo się ucieszyłam, gdy jednak się z nami zobaczyła. Wspaniale jest tak nie myśleć o problemach i o innych przykrych rzeczach, zwłaszcza jeśli ciągnie cię za rękę jakiś ładny mężczyzna i zaczyna z tobą tańczyć. Pozwoliłam się nieco ponieść i nie zapomnę tego tańca. Zwłaszcza jeśli DJ zapuścił kawałek Kid Cudi - Pursuit of Happiness, którego uwielbiam. A później, kiedy już czekałam na podwózkę do domu wraz z M. zadzwonił do mnie D. który nie zaprzeczył, że jest zazdrosny o ten (nie)winny taniec. I to spodobało mi się najbardziej. 

A jutro i we wtorek zawodowy egzamin. Ale podchodzę do tego na spokojnie. Właściwie to teraz to sobie uświadomiłam. Jestem zadowolona ze swojego życia.

"4 nad ranem. Może sen przyjdzie. Może mnie odwiedzisz..."

W słuchawkach Kings of Leon. Jest 3:40 a ja spałam może z godzinę. Tak już mam, kiedy zaczyna się lato, a ja nie mam nic do roboty. Może i coś by się znalazło do zrobienia, ale ja to mam chyba nasrane w głowie i totalnego lenia. Brakuję mi celu no i tej... no... jak się to nazywa... ach tak - jebanej motywacji. Daleko tak nie zajdę, wiem o tym, ale najwyraźniej tak mi jest wygodnie, by nie wskrzeszać w sobie energii. W poniedziałek mam egzamin zawodowy pierwszą część. Mam taką cichą nadzieję, że po egzaminach i wynikach maturalnych wezmę się za siebie. 

Będąc dziś, poprawka, wczoraj u cioci, którą uwielbiam, dostałam małe pocieszenie od kuzynki M. i cioci B. które powiedziały mi, że to są moje najdłuższe wakacje i żebym odpoczęła, bo to są jedyne takie długie wakacje, jakie mi teraz zostały. Mam czas wolny, a nie wykorzystuję go tak, jakbym chciała. Poszalałabym gdzieś, a jakoś ciężko jest mi się z kimś umówić, a jak się umawiam to nie zawsze to wychodzi. Przynajmniej wiem, że jutro pójdę z siostrą na Wianki i gdyby nie to, to chyba bym ześwirowała do reszty.

D. nie daję mi o sobie znać. Nie wiem, czy to z mojego powodu, czy znów pokazuje mi swoje dawne oblicze. Taki już jest, dlatego się już przestałam dziwić, dlaczego przestałam pisać pierwsza (choć czasem mi się to zdarza). Ale mógłby coś napisać, prawda? Albo zadzwonić. Lubię te długie rozmowy z nim. Nie żeby mi zależało...

A R. nie odzywa się do mnie wcale, prawdopodobnie posłuchał swoich kolegów, żeby mnie totalnie olał i to zrobił, albo sam sobie powiedział, że mnie olewa po całości i chuja go już interesuje. Z jednej strony bardzo dobrze. Zaczęłam dostrzegać pewne sprawy, które będąc z nim umknęły mojej uwadze. I cieszę się już, że ten rozdział mam za sobą. Tak. Zamknęłam go.

Manchester Orchestra. Przy tym chyba usnę. Mam nadzieję. 
Jest 4 nad ranem. Po prostu wspaniale...

Z planem przez życie

Będę miała gościa. W końcu! Bo świruję już bez kontaktu ze znajomymi. J. przyjedzie na noc i czuję się z tym faktem wspaniale, bo nie widziałam się z nią od tygodni. Muszę jednak rozplanować sobie czas i kierować się planem, a nie narzekać na swoje nudne dni. Jest wiele ludzi, z którymi chciałabym się zobaczyć, ale nigdy nie planuje żadnych spotkań. Jest wiele rzeczy, które chciałabym zrobić, ale nigdy nie mam ochoty się za nie zabrać. Czas to zmienić. Zacząć planować, a co najważniejsze, przestrzegać swoje plany i nie pozwolić na to, by skończyły się fiaskiem. Bo nikt inny nie zrobi tego za mnie. A kiedy ogarnę swoje postanowienia i zacznę ich realizację, może wtedy zwalczę w sobie to, czego tak bardzo w sobie nienawidzę. Rozkojarzenie i lenistwo...

Głubia baba!

Dziś nie tknęłam książki, co ku mojemu zdziwieniu mnie trochę cieszy, gdyż to jest oznaka, że nie uzależniłam się od uciekania do innego świata i zamykanie się w nim. Ale... Znów zaczęłam myśleć o pewnym panu, który wczoraj w nocy odciągnął mnie na bok mojej psychiki i wydobył ze mnie moje demony. To źle, gdyż już kiedyś przerabiałam z nim to samo i nie do końca jestem w stanie mu zaufać. I gdyby do tego mi nie było jeszcze mało oszustw, rozczarowań i samotności ZNOWU moje myśli kierują się w jego stronę... O D. nie wspominałam tu w ogóle, gdyż w zupełności mi już o na nim nie zależało, jednak teraz doszłam do wniosku, że nadal go lubię i dobrze mi się z nim rozmawia. Nie jestem teraz taką naiwną dziewczynką, jaką byłam kilka lat temu i nie pozwolę sobie na kolejny miłosny zawód. Tylko że... dlaczego zawsze muszę myśleć o takich draniach lub o niedostępnych dla moich rąk facetach...?! Głupia ze mnie baba!

Pustka z wyobraźni

Kiedy przychodzi lato, zgłębiam się w książki, filmy, bądź seriale, zatracając się w ich świecie, zapominając o rzeczywistości. Zazwyczaj wtedy czuję się natchiona do napisania książki. Zawsze jestem przekonana, że tym razem ją dokończę i że półki w księgarniach w całej Polsce, a nawet w innych krajach, będą się ugnały pod ciężarem tysiąca egzemplarzy. I zawsze kończy się na tym, że moje książki nie dotarły dalej niż do piątego rozdziału i zalegają gdzieś w szafkach, na dysku w laptopie lub komputerze. Tak właśnie kończy się moja kariera, gdyż moje inspiracje oddalają się ode mnie wtedy, kiedy ja zaczynam zbliżać się do ludzi. W tym wypadku znów zapełniam pustkę wyżartą przez samotność moją wyobraźnią i czuję się cholernie źle, bo znów na to pozwoliłam. Znów.

Krytyczny przypadek

Nie zaczyna się zdania od słów no więc, więc zaczynam od innych słów. Odpowiedź na moje nurtujące pytanie nie przyszła tak łatwo, jak myślałam. A wręcz zupełnie zniechęciłam się do studiowania... Muszę zebrać więcej informacji, a dopiero później wybiorę możliwe opcje i dokonam wyboru. Tylko taka droga wydaję mi się być racjonalna i w moim aktualnym przypadku  - najlepsza.

Głowa pęka od wyborów

Od samego początku zakończenia szkoły i matur, nic nie jest takie proste, jak mi się wydawało. Nie mogę spać przez dręczące mnie pytania. Nie mogę podjąć decyzji. Choć wiem, że na to jeszcze mam odrobinę czasu, jednak myśląc tak ciągle, że mam jeszcze czas w końcu nadejdzie taki moment, w którym będę musiała dokonać wyboru, co chcę dalej robić w życiu i będę w lesie, nie znając dobrej odpowiedzi. To trudna decyzja. I nikt za mnie jej podjąć nie może. 

Studia...?

No tak, chciałam iść na studia. Ale chciałam też pogodzić je z pracą. Muszę czekać na wyniki z matur, a później jak najszybciej składać papiery na uczelnie. Problem polega na tym, że nie mogę dokonać wyboru. Nie mogę znaleźć czegoś, co będzie mnie wręcz fascynowało i będę chciała to w przyszłości robić. Tak jak mówiła mi M. wspominając o jej kierunku studiów. Ciągnęło ją do tego kierunku. Mnie nie ciągnie do żadnego... Choć z drugiej strony wybrałam kilka, które... moooożeby mnie wciągnęły. Ale ja dupa wołowa jestem i ciąle się obawiam o to, że nie dam sobie rady... Dlatego chcę mieć pewność, że będę robiła coś, co pokocham. Coś co będzie sprawiało mi przyjemność. Bo kiedy chodziłam przymusowo do szkoły nie czułam miłości do nauki. Nauka stała się dla mnie przymusem, który był nieodłącznym elementem dążenia do sukcesu. Teraz chcę, żeby było inaczej. Teraz chcę by nauka sprawiała mi radość i dawała satysfakcję. A żeby to otrzymać muszę dokonać wyboru... 

Nikt mi nie powie, którą mam iść drogą, ale byłoby mi łatwiej gdyby ktoś powiedział mi jak tego wyboru dokonać. Jutro ktoś odwiedzi moją siostrzenicę. Ktoś, kto o studiach co nieco wie. Może owy gość nie wskażę mi drogi, którą mogłabym pójść, ale być może wręczy mi mapę, bym mogła się odnaleźć...?