Just keep going!

Dzisiaj no i wczoraj łapanie z życia to co najlepsze nie bardzo mi wychodziło. Pogodziłam się jednak z tym faktem, że na niektóre rzeczy nie mam po prostu wpływu i zaakceptowałam skutki, jakie ponoszą moje decyzje. Nie mogę jednak powiedzieć, że nie czuję... rozczarowania? Tak, to odpowiednie słowo. Rozczarować się. Ale co się odwlecze to nie uciecze, mawiają, więc postanowiłam się nie spierać z niczym i przyjmować pewne fakty, takie jakie są, a nie takie, jakie chciałabym by były. Chciałabym pójść na imprezę, na którą mnie zaproszono, ale obiecałam już siostrze, że zabiorę siostrzenicę na urodziny małego kuzyna. Poza tym lubię urodziny takich dzieciaczków. Lubię patrzeć na ich roześmiane buzie i wspominać te wszystkie urodziny, kiedy byłam małą dziewczyną, taką jaką jest teraz O. Wtedy kiedy problemy dla mnie nie istniały, a raczej może samo pojęcie problem. I to jest w tym najwspanialsze.
Nie potrafię opanować łez, kiedy jestem cholernie wściekła na mojego tatę. Ukrywam się wtedy jak tylko mogę, kuląc się w sobie. Chciałam z nim normalnie porozmawiać o studiach, a ten przerywał mi w połowie zdania, mówiąc: mogłaś już od dwóch tygodni pracować.  Wtedy coś ściskało mi żołądek. Powiedziałam mu wtedy: Dlaczego nie pozwolisz mi dokończyć? Ja teraz dziele się z tobą moimi uczuciami, a ty mi przerywasz. Możesz mnie posłuchać? Wysłuchał pierwszego zdania: Chciałabym znaleźć studia, które będą mnie cieszyły, w których będę mogła znaleźć to co lubię robić. Przerwał mi znów tym samym zdaniem: Mogłaś już od dwóch tygodni pracować. A później...? Zaczął na mnie krzyczeć, bo sprzeciwiłam się jego rozkazowi. Nie wie jeszcze, że nie pozwolę sobie na takie traktowanie, tak jak mama. Nie pozwolę, żeby na mnie krzyczał i się wyżywał. A kiedy już chwyciłam na grabie w ogródku i gdy po cichu śpiewałam piosenkę Simple Plan - Perfect, nie mogłam powstrzymać łez. On nigdy nie będzie ze mnie dumny.

A teraz? Teraz nie mogę zdecydować się na studia, nie mogę znaleźć jakiejkolwiek pracy, nie wychodzi mi z facetami  i choć mam czas wolny, czuję się jakbym wcale go nie miała. I to nie tak, że mam wiele do roboty, tylko że nie mogę go w pełni wykorzystać na spędzenie go z przyjaciółmi, wypady na miasto czy wcześniej wspominana impreza. That sucks... but I keep going!
A jutro jadę do szkoły... po świadectwo maturalne.