"4 nad ranem. Może sen przyjdzie. Może mnie odwiedzisz..."

W słuchawkach Kings of Leon. Jest 3:40 a ja spałam może z godzinę. Tak już mam, kiedy zaczyna się lato, a ja nie mam nic do roboty. Może i coś by się znalazło do zrobienia, ale ja to mam chyba nasrane w głowie i totalnego lenia. Brakuję mi celu no i tej... no... jak się to nazywa... ach tak - jebanej motywacji. Daleko tak nie zajdę, wiem o tym, ale najwyraźniej tak mi jest wygodnie, by nie wskrzeszać w sobie energii. W poniedziałek mam egzamin zawodowy pierwszą część. Mam taką cichą nadzieję, że po egzaminach i wynikach maturalnych wezmę się za siebie. 

Będąc dziś, poprawka, wczoraj u cioci, którą uwielbiam, dostałam małe pocieszenie od kuzynki M. i cioci B. które powiedziały mi, że to są moje najdłuższe wakacje i żebym odpoczęła, bo to są jedyne takie długie wakacje, jakie mi teraz zostały. Mam czas wolny, a nie wykorzystuję go tak, jakbym chciała. Poszalałabym gdzieś, a jakoś ciężko jest mi się z kimś umówić, a jak się umawiam to nie zawsze to wychodzi. Przynajmniej wiem, że jutro pójdę z siostrą na Wianki i gdyby nie to, to chyba bym ześwirowała do reszty.

D. nie daję mi o sobie znać. Nie wiem, czy to z mojego powodu, czy znów pokazuje mi swoje dawne oblicze. Taki już jest, dlatego się już przestałam dziwić, dlaczego przestałam pisać pierwsza (choć czasem mi się to zdarza). Ale mógłby coś napisać, prawda? Albo zadzwonić. Lubię te długie rozmowy z nim. Nie żeby mi zależało...

A R. nie odzywa się do mnie wcale, prawdopodobnie posłuchał swoich kolegów, żeby mnie totalnie olał i to zrobił, albo sam sobie powiedział, że mnie olewa po całości i chuja go już interesuje. Z jednej strony bardzo dobrze. Zaczęłam dostrzegać pewne sprawy, które będąc z nim umknęły mojej uwadze. I cieszę się już, że ten rozdział mam za sobą. Tak. Zamknęłam go.

Manchester Orchestra. Przy tym chyba usnę. Mam nadzieję. 
Jest 4 nad ranem. Po prostu wspaniale...