Hollow

To wszystko jakaś paranoja...

Te wszystkie schematy, wytarte drogi, wymagania od zepsutego społeczeństwa. Brak oryginalności.
Codziennie, jadąc rano pociągiem, widuję (albo widujemy...) ludzi, którzy  zmagają się ze swoją rzeczywistością. Ledwo zaczął się dzień, a oni wygladają na zmęczonych. Zmęczeni życiem. Rutyną. Wymogiem wstawania wcześnie rano, by stać się niewolnikami wielkich lub małych (whatever) korpo. Na próżno szukać w pociągu o piątej rano uśmiechu od kogokolwiek. Niczym pociąg do Birkenau. Albo "pociąg zombie". Puści...
Tutaj ratują mnie dwie sytuacje: słuchawki na uszach i ulubiona muzyka albo E.
Zawsze mogę liczyć na jego uśmiech. Na jego zalotne spojrzenie i zrozumienie, że nasze wspólne myśli zostały nadal w łóżku, gdzie zasypiamy wtuleni do siebie.
Szumą mi w głowie jego słowa: "Niczym się nie przejmuj." Tak jakby od początku wiedział, że potrzebuję właśnie takich słów. Takiego wsparcia i zrozumienia. Jakby przeczuwał to, że jestem kruchą osobą i zaakceptował to, a co więcej, chciał się mną zaopiekować.

I dlatego czuję w głębi siebie, że nie stanę się jak ci wszyscy ludzie z ponurymi twarzami w pociągu... dzięki niemu. Że pomimo przeciwności losu, mimo depresji z braku jakieś sensownej pracy on stanie obok i powie:

Niczym się nie przejmuj, kochanie. 

Wszystko będzie dobrze.