Daj spokój, Weronika...
Naprawdę to tak ciężko zrozumieć, że ja widzę co się dzieje wokół mnie i nie akceptuję jakichkolwiek środków odurzających? Ale nie, mój kuzyn wie najlepiej.
Daj spokój, Weronika, buchnij sobie, to ci przejdzie. Coś ty taka spięta? Wyluzuj.
Cóż... prędzej upiję się do nieprzytomności, niż zajaram.
Swoją drogą zaczęłam sie tak zastanawiać nad sobą i nad tym co ja wyczyniam. Nie uważam, że to coś złego, ale widzę to, jak się zmieniam. Inni ludzie mogliby powiedzieć, że nigdy taka nie byłam, że się zmieniłam na gorsze czy coś w tym stylu, a tak naprawdę ja zawsze taka byłam, tylko nigdy nie miałam odwagi, by być w stu procentach sobą.
Dlatego w wielu kwestiach jestem niezdecydowana, bo mieszają mi się w głowie myśli.
Spędziłam dzień z R. K. i J.
Coś niesamowitego. I pomimo tego, że było nieco zamulająco, naprawdę się cieszę, że do mnie przyjechali. Szkoda tylko, że M. nie przyjechał. Założę się, że gdyby się jednak zjawił, było by bardziej weselej. Ja jednak zmuszać do niczego nie będę. Będzie jeszcze okazja się spotkać wspólnie.
W każdym razie, uwielbiam już to wspomnienie, kiedy siedzieliśmy na tym peronie po północy, kiedy siedzieliśmy w ogrodzie na mrozie i kiedy kopałam piłkę z R. No i oczywiście ten moment, w którym pilnowaliśmy kiełbasek na grillu.
Ból po bokach, którego właśnie teraz poczułam po wbijających się łaskoczących mnie palców pana R. też daje się we znaki. Uduszę go kiedyś... Ale chyba, jak będzie spał bo nie mam na tyle siły... (muszę chyba zacząć ćwiczyć biceps)
Co za wredny łobuz!
I tak go kocham.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz