Przeciążenie umysłu,
zagubienie w życiu - fakt faktem nic mi się nie chcę, a tu koniec roku się zbliża,
a matury coraz bliżej (a teraz trwają matury próbne... jutro angielski).
Mam jednak szczęście, że mam w kimś oparcie.
Choć muszę przyznać, że czuję się niemrawo przez kilka dni, ale to przechodzi.
Muszę skupić się na tym, co sprawia mi radość i będzie dobrze.
Nie mogę myśleć negatywnie.
Nie mogę nikogo zawieść.
R. ma racje. Otaczają mnie teraz ludzie, którzy lubią mnie słuchać, widzą we mnie oparcie, którzy lubią ze mną rozmawiać. Ludzie, na których można polegać i tego się trzymam. Doceniają to co dla nich robię.
No i mam jego, który jest dla mnie niczym kamień, na którym stoję.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz