Sumienie i niezdecydowanie

Song (link):                  

 Youth - Daughter

                                    

Chciałam coś dzisiaj zdziałać, posprzątać pokój, czy zrobić jakieś zadanie, coś narysować, ale nie czułam się zbyt dobrze, choć miałam na to wszystko chęci. Rzecz w tym, że kiedy nic dzisiaj nie robiłam, myślałam tylko i wyłącznie o czwartku i o naszym przyszłym spotkaniu. 

R. napisał, że widzi więcej moich zalet niż wad, a jeśli tak nie jest, to chce je widzieć, 

bo coś dla niego znaczę. Jak dla mnie wydaje się to zupełnie nieralne, niczym serial dla zakochanych w komediach romantycznych nastolatek: Dziewczyna w czwartej klasie szkoły średniej, osamotniona, mająca problemy w domu i ze samą sobą, gubiąca plany na przyszłość w książkach i historiach fantastycznych. Chłopak z drugiej klasy tej samej szkoły, mający problem z używkami, mieszkający z matką starający się nie wyróżniać z tłumu, żyjący w rzeczywistości. I tak oto mijali się na szkolnym korytarzu przez caluśki rok, patrząc sobie w oczy i lekko się do siebie uśmiechając. Powiedzieli by ludzie, że zupełnie do siebie nie pasują. W końcu zaczęli ze sobą rozmawiać. On odprowadzał ją na przystanek, kiedy tylko kończyli o tej samej godzinie.  Ona cieszyła się, jak tylko go zobaczyła. Postanowiili się przed sobą otworzyć i okazało się, że wiele ich łączy, choć ona podchodziła do tego sceptycznie. Ale zrozumiała to później, kiedy go nie widząc choć na ułamek sekundy w szkole wpada w przygnębienie. I tak dalej, i tak dalej...

Chciałam, by mówił mi otwarcie o tym co o mnie uważa, bo chcę by był ze mną szczery, 

a nie pozwalał mi obrastać w piórka, mówiąc o mnie w samych superlatywach. Nie lubię żyć w kłamstwie, o czym go poinformowałam. Nie jestem już dzieckiem. Mam dość ułudy 

i braku świadomości. Zaczynam otwierać się na świat i na nowe doświadczenia.

Ale chwileczkę... co będzie, kiedy okażę się, że poczujemy coś silniejszego do siebie? 

No tak, mam obawy, myślę naprzód i jestem naiwna. Ale naprawdę wspaniale się czuję, kiedy mam taką świadomość, że jest ktoś, kto patrzy na mnie tak, jak On.

 Nie chcę się z niczym śpieszyć. Nie chciałabym byśmy byli szkolną parą.

A może bym chciała...?

Cholerna ze mnie hipokrytka - okłamuję samą siebie, choć bardzo, ale to bardzo tego nie chcę. Nie chcę także okłamywać i ranić moich bliskich. 

Mam takie wrażenie, że ja po prostu waham się pomiędzy jednym a drugim, bo nigdy nie zadawałam sobie pytań, czego tak naprawdę chcę. Nikt nie zadawał mi takich pytań. Dlatego nie jestem zdecydowana. I chyba mam gorączkę.
Źyję z wieloma twarzami, a tylko On widzi tą właściwą. Moją twarz Wodnika.
Przebiegły Skorpion.