To naprawdę przykre, kiedy nie mam pojęcia co powiedzieć. Tak bardzo jest mi żal U. Nie potrafię jej pomóc, choć bym bardzo chciała, bo naprawdę ją lubię. Pieprzony Sz. Uważałam go za kogoś innego, a tymczasem okazał się egoistą...
Opuszczam się w naucę, nie chodzę na pierwsze lekcje. Nie jestem z siebie zadowolna z tego powodu. Ale nie olewam szkoły i nie mówię, że nie chce mi się uczyć. Tracę po prostu głowę, nie myśle racjonalnie. Ja i dopuszczający z angielskiego?! Za słówka?! To jest po prostu koszmar...
Nie powiem nikomu, że przeżywam wewnętrzną wojnę z samą sobą, bo jeszcze ktoś pomyśli, że znów mam problemy sama ze sobą. Tyle, że teraz jest inaczej, Nie mogę doczekać się jego powrotu... Nie potrafię się skupić na niczym innym. Wariuję z radości, bo chciałabym obejrzeć z nim film, tak po przyjacielsku, nie krępując się jego obecnością, śmiać się wraz z nim i obrzucać się popcornem, jak to na tych filmach bywa. A R. ostrzegał mnie przez friendzone, za którą nie przepada. Wobec tego wybrałam inną opcję. No i wiszę mu masaż pleców i całusa... Padaka.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz