I co? Zamiast spać, żeby o 6 być wypoczętym przed trzema lotami do Bługarii, On pisze jak zwykle ze mną. I jak tu go nie lubić...?
Zdecydowanie wielu ludzi w szkole go zna. Dlatego przez to zaczynam być obserwowana przez innych. Przyznam się, że sprawia mi to przyjemność, a zarazem peszy. A jemu ciągle dogryzają z mojego powodu. Hah! No ale teraz może kozaczyć, że wyrwał czwartoklasistkę... I wtedy jak z nim o tym rozmawiałam przyszła mi do głowy pewna sytuacja, że jak będziemy się witać na szkolnych korytarzach całusem w policzek to dopiero inni będą o nas gadać. Mam pewne wątpliwości, czy aby przypadkiem nie będę postrzegana w złym świetle.
Nagle poczułam taką dziwną potrzebę zaopiekowania się nim. To nie tak, że czuję się przy nim wznioślej, bo jestem starsza. Ciągle mu to tłumaczę, że nie zależy mi na tym, żeby go obrażać z tego powodu, a on już chyba ma tego dość. Pisze, że nie muszę się przecież tłumaczyć, mogę nawet po nim jeździć. Chciałabym pacnąć go w głowę, kiedy znów gdzieś pije piwo na ławce, wytrącić z jego ręki papierosa, szturchnąć go, kiedy za dużo przeklina. Ale też całować za każdy komplement i mówić o nim w samych superlatywach, tulić do siebie, kiedy tylko będzie chciał...Mam zwidy, moje oczy ledwo co patrzą.
Ale i tak nadal z nim piszę, bo go bardzo lubię. I mam ochotę go teraz przytulić.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz