Nie jestem pewna, czy moje myśli zmierzają w dobrym kierunku. Nie jestem przygotowana do takiego mętliku w głowie, którego nie mogę ogarnąć. Chcąc niechcąc znalazłam się w sytuacji, która przynosi mi szczęście. To chyba nic złego czuć radość ze spotykania człowieka, który mówi, że dobrze się ze mną rozmawia? Tak, gdzieś głęboko w mojej podświadomości zbierają się różne nieprzyjemne myśli, ale czy wszystko musi być sprowadzane do jednego etapu? Otóź nie i tego się trzymam. Nie mam zamiaru znów podejmować pochopnych decyzji i jestem pewna, że On zrozumie. Tak, tak... jak zwykle chodzi o faceta... A tymczasem z niecierpliwością czekam, kiedy znów będę mogła zobaczyć jego uśmiech.
Ale czy to nie jest przypadkiem myślenie o krok za daleko? Niezależnie od tego, kiedy widzę czyiś uśmiech, skierowany w moją stronę, czuję się o niebo lepiej, niż w mojej małej samotni. A to, że padło na Niego i jeszcze na dodatek chce ze mną spędzać swój wolny czas to już zupełnie coś innego. Może przez to, że poświęca mi trochę swojej uwagi, nie mogę doczekać się naszej kolejnej rozmowy. Mimo to, że jest w młodszej klasie ode mnie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz