Chcenie

Nie znam go. Nie powinnam była okazywać swojego entuzjazmu, kiedy tylko zamienie z nim słowo. Nie powinnam szczeżyć się, jak głupia, kiedy się do mnie uśmiechnie. Nie powinnam się zachowywać jak głupia nastolatka, która świruję z tego powodu, że jakiś fajny chłopak z nią chcę rozmawiać. Wiem, że nie powinnam, a mimo to cieszę się z kontaktu z nim, choć dostałam już ostrzeżenie od swojej siostry. Ale czy to jest powód, dla którego miałabym nie rozmawiać z ludźmi? To niedorzeczne! Przecież rozmowa nie jest czymś złym, prawda? Chciałabym, żebym nie czuła się tak, jak czuję się teraz, bo ta radość, jaką odczuwam może skończyć się przepełnionymi smutkami noce. Zabawne, bo właśnie już czuję się niezbyt przyjemnie, gdyż nie mam pojęcia co o tym myśleć. 
To wszystko przez tą samotność. Zdecydowanie byłam za bardzo samotna i teraz jestem gotowa ucałować wszystkich ludzi, którzy chcą utrzymywać ze mną kontakt. 
Jestem wdzięczna za to, że mnie odprowadza na przystanek, że romawiamy o wszystkim i o niczym, że chcę ze mną rozmawiać. Chciałabym nie myśleć o tym tak, jakby to wszystko miało ze sobą jakieś wymagania. Czy jak już tak się zadaję z jakimś chłopakiem to od razu musi się to skończyc tylko jakimś zobowiązaniem? Naprawdę te stereotypy muszą tak żądzić wszystkimi poglądami? 
To nie tak, że zaczynam coś do niego czuć. Boże, byłabym chora, gdyby tak było. Cieszę się po prostu. Co, nie mogę? Nie mogę być szczęśliwa, bo ktoś na mnie patrzy, ktoś się do mnie uśmiecha i mówi mi: "lubię mówić z tobą"? Do diabła, czy dziewczyny muszą być tak bardzo dociekliwe i niepewne wszystkiego?!

Chciałabym, żeby to nie okazało się moim kolejnym problemem, którego nie mogę rozwiązać. Chciałabym się nie wygłupić ze swoimmi uczuciami... I to "chcenie" przepełnia mnie całą, gdyż już się w tym gubię.

 

 

A wcześniej pisałam, że chciałabym mieć przyjaciela...