Jestem zmęczona rzeczywistością i codziennością. I choć bycie na zajęciach jest bardzo... nudne, to i tak się cieszyłam, że mogę wyrwać się z domu. Ponownie. A właściwie nie o taką codzienność mi chodziło, bowiem myślałam tu raczej o dniach w tygodniu, kiedy siedzę w domu i albo gotuję obiad, albo sprzątam, albo pomagam tacie albo nic nie robię, a pod koniec dnia zupełnie nic mi się nie chcę. A powinnam się pouczyć. Zostały mi dwa tygodnie do matury. Świetnie, co? I pomyśleć jeszcze przydałoby się o końcowych egzaminach semestralnych, które są w dniu ślubu A. A ja muszę być na tym ślubie. Zostanę przecież świadkiem. Ale właściwie to teraz nie myślę o tym, tylko o tym, że nie mam ochoty na rzeczywistość.
Mam ochotę na romantyczną przygodę. Tak, chciałabym się zatracić w chwili szczęścia i zapomnienia o całym świecie. Chciałabym poczuć ściskający żołądek przez przyjemne nerwy, poczuć czyjąś bliskość, pośmiać się, wzruszyć. Ile dałabym za wyjątkową chwilę, przesiąkniętą sympatią i romantyzmem.
Właśnie tak. O to mi właśnie chodziło. Ech...Co się stało z galanterią? Czy ona istnieje tylko w filmach z lat osiemdziesiątych? Chcę żeby John Cusack stał z magnetofonem pod moim oknem. A Patrick Dempsey woził mnie na kosiarce. Chcę, żeby Jake z Szesnastu Świeczek czekał na mnie pod kościołem, a Jack Nelson wykonywał triumfalny gest radości, bo jestem jego. Chciałabym żeby choć raz moje życie było jak taki film. Do tego z fajną piosenką, bez szczególnego powodu.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz