By odnależć spokój

Dorosłe życie kopie mnie ciągle po nerach... Już niby wszystko zaczyna się układać po mojej myśli, a tu jednak ciągle czuję w sobie taki... niedosyt. Bo ciągle człowiek chcę więcej i więcej! A przecież, zamiast narzekać, mogłabym robić to, co zaczęłam teraz, a nie dwoić swoje myśli i troić, tylko po to, by się zadręczać i biec za tłumem jak ta głupia owca. Mam nową pracę! Wspaniałego chłopaka! I znowu puste konto w banku... Priorytety człowieka sukcesu to zdrowie, szczęście i miłość, a nie kasa, kasa, kasa! Przez wykreowany system, gdzie światem i ludźmi rządzi piniondz, w podświadomości czuję się źlę, kiedy portfel znów zaczyna mnie zasmucać. Nic dziwnego, przecież ciągle wszyscy kładą nacisk na to, abym miała tych parę groszy na swoje utrzymanie, albo sama to robię, jak inni odpuszczają, bo mam już plany do lutego, gdzie potrzebuje funduszy (!), a moje marzenia o wyprowadzce wprost kopią mnie... gorzej niż dorosłe życie...

Niby pierdoła, a jednak założenie konta bankowego podniosło mnie na duchu, po pierwszym dniu pracy. Bo w podświadomości zaczynam akceptować stan rzeczy, który ma miejsce. Widzę najbliższą przyszłość w jasnych barwach, choć zaczynam popadać w stan depresyjny przez hormony. (Jebać krwawą marry!) Nie mniej jednak, staram się poukładać swoje życie, tak jak robi to dojrzała kobieta, a nie dziewczyna z depresją głębszą, niż czarna dziura. Myślę pozytywnie, biorę się w garść i zamykam stare rozdziały. Nowy rok (muahahaha, ileż to razy to mówiłam! Ileż to razy inni o tym mówili, pisali etc. Żenujące i poniżające...) chcę zacząć już w innym stylu. Myśleć przyszłościowo i odpowiedzialnie. (Brzmi jak list motywacyjny - chcę u państwa pracować, bo mam ambitne plany na przyszłość i potrzebuje hajsu, czaicie?! ) Czuję, że te zmiany już zaczynają wpływać na moją psychikę, bo zaczynam odpędzać od siebie demotywujące myśli i zyskuję chęci do działania. Swoją drogą zmiany te są zdecydowanie spowodowane dzięki E. Może nie do końca przez niego samego, a przez chęci, które wprost mi każą doprowadzić do porządku swoje życie. Kiedyś nawet mówiłam o tym, że nienawidzę budować czegoś na ruinach, tylko na solidnych fundamentach. Niby odstąpiłam od tej reguły, kiedy zaczęłam być z E. bo przecież nim zaczęliśmy się spotykać byłam w totalnej rozsypce. Lecz po pewnym czasie ruiny zniknęły. Zostały wywiezione. Tylko fundamentów brakowało. Z przepływem czasu wszystko zaczynało się klarować i byłam (nadal jestem) pewna, że to teraz są naprawdę solidne fundamenty i nawet jeśli przyjdzie trzęsienie ziemi, to nadal ten dom będzie stał na swoim miejsu...

To właśnie sprawiło, że chcę zmienić swoje nastawienie i być bardziej otwarta na szczęście. Dawać z siebie jak najwięcej. Nie zadręczać się pierdołami, nie dołować jednym gorszym dniem. Być bardziej opanowana i stanowcza. To sprawiło, że chcę być stabilniejsza emocjonalnie oraz silniejsza w niektórych momentach. Chcę stać się lepszą wersją mnie. V. która nie zazdrości, zna swoją wartość i robi to, co sprawia jej satysfakcję oraz przyjemność. V. która zdaje sobię sprawę z konsekwencji swojego działania i z podniesionym czołem  przyjmuję je do siebie, kiedy dokonuje błędnego wyboru. I wreszcze V. która jest gotowa na powaźny związek i staje się jego podporą, umacnia więź, nie jest samolubna oraz utrapieniem. 

I wiem... wiem, że on nigdy by tak o mnie nie pomyślał. Nie powiedziałby do mnie - jesteś utrapieniem. On rozumie moją delikatność i wrażliwość. Nigdy nie rzuca tekstów typu - ogarnij się, kobieto! Tylko stara się mnie wesprzeć, jak tylko potrafi. Dlatego chcę z tym skończyć. Wiadomo, nie zrobię tego w jeden dzień, bo przecież nie od razu Rzym zbudowano, ale będę robić co w mojej mocy, by zerwać z tymi wadami. 

Dlaczego?

By odnaleźć spokój.
Plus.... dla niego chcę stać się lepszym człowiekiem.

Ileż w tym motywacji! No, no... jestem z siebie wręcz dumna.