"Być jak palma"

Coś jednak się rozsypało. I gdyby to była moja wina, czuła bym się winna. A tak nie jest. 

Jestem tak zmęczona tym, że chcę mi się śmiać. Tak jak dziś, kiedy dostałam histerii i śmiałam się jak głupia, a potem zaczęłam się dusić, nie mogąc się uspokoić. 

To nie jest to, czego w życiu pragnę. I... muszę to wszystko przemyśleć. 

Roznosi mnie od środka.

Straciłam wiarę w to, że będzie lepiej. Straciłam poczucie humoru. Chociaż nie.

 Nie bawią mnie po prostu głupie żarty. I nie mam ochoty na rozmowę o bzdurach.  Duszę się, kiedy nie mogę porozmawiać o tym co mnie fascynuje, bo jego to nudzi. Nie czuję jakiegoś głębszego szczęścia z tego co razem robimy. Straciłam poczucie własnej wartości. Dołujące były jego komentarze co powinnam zrobić, a czego nie robić. Ciągle się denerwuję, bo on wykazuje się totalną nieodpowiedzialnością. Ale powie, że nie mam racji. I powie, że się czepiam.  A jak przyjdzie co do czego to sam się przekona.
Straciłam zaufanie. A to chyba najgorsze co może być. Wciąż jednak łudzę się, że mnie zrozumie.
Muszę jednak pozostać "palmą, która ugina się pod wpływem wiatru, lecz nigdy się nie łamię" i dlatego skupiam się na tym, co dla mnie najważniejsze.