Czuję się jak idiotka. Jak dziewczyna, która nie potrafi walczyć o swoje. Czy każdy facet sądzi, że pocałunkiem i przeprosinami załatwi każdą sytuację? Strach pomyśleć.
Ważne dla drugiego człowieka jest to, by ten pierwszy poczuł się przy nim bezpieczny. A co jeśli nie czuję się tak, jakbyśmy chcieli? Zazwyczaj w grę wchodzi nieporozumienie. Świat staje wtedy na głowie, nic nie wygląda tak samo. Cokolwiek chciałabym powiedzieć, moje gardło ściska się jak supeł, choć w środku krzyczę ze złości i frustracji. Chore paranoje, ale tak naprawdę nigdy nie chciałam by mój chłopak na mnie krzyczał. By złościł się na mnie przez to, że czegoś nie chcę, że coś mi się nie podoba. By mnie nie słuchał jak do niego mówię.
Ile we mnie siedzi nerwów. Ile złych emocji i wspomnień. Tak... przeszłości nigdy się nie wymarzę, zawsze zostaje ten uraz, kiedy nie rozumiesz o co chodzi, a już zostajesz napchana po uszy patologicznych sytuacji. Wiem jedno. Tylko jedno. Nie chcę być popychadłem. Nie chcę kulić się w sobie i bać się, że pewnego dnia obudzę się z siniakiem na twarzy, bo zupa była za słona. Nie chcę być na każde zawołanie, przynosić śniadanie do łóżka trzesąc się ze strachu, że znów dostanę opierdol, bo do herbaty wsypałam o jedno ziarnko cukru za dużo.
Zasługuję na więcej. Na pewno nie na życie w ciągłym strachu.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz