Cierpliwie czekam na mojego ukochanego, z nadzieją, że niebawem się zobaczymy. Serce mi krwawi, gdyż ma pewien problem do rozwiązania, a ja nie mogę nic zrobić, prócz czekania. Nie wiem czy w ogóle można nazwać to problemem. To dość delikatna sprawa, gdyż jego mama nie czuję się najlepiej w kwestii... tej psychologicznej. A ja nie jestem w stanie im pomóc.
To bardzo boli, kiedy chcesz pomóc komuś bliskiemu, ale nie możesz. I mimo, że to nie dotyczy mnie, czekając na jakieś wieści ryczę jak bóbr, czując po raz kolejny tą niemoc i cholernie wielką miłość do niego, ale także i do jego mamy.
Chciałabym jej powiedzieć, że może na mnie liczyć i że nigdy jej nie opuścimy razem z E. ale z jakiej racji? Przecież jestem dla niej obcą osobą. Dlaczego mam wtrącać się do jej życia? Mówić jej coś, co może jej się nie spodobać...? Mimo to, czuję do niej wielką sympatię i wdzięczność. Gdyby nie ona, nie spotkałabym tak wspaniałego mężczyzny. Gdyby nie przeszła tak wiele, los nie ukształtowałby jej życia w taki sposób, a przez to E. byłby prawdopodobnie innym człowiekiem. Jej cierpienie, jej odwaga oraz wspaniałość zasługują na wielki szacunek. Jest niesamowitą osobą, a ja nie mogę wyrazić swojego podziwu do niej, gdyż... wszystko to, co mówi mi o niej E. jest tajemnicą. Dlaczego miałabym mówić jej takie rzeczy, skoro w teorii nic o niej nie wiem...?
Dlatego jest mi przykro. Bo mogę tylko cierpliwie czekać. I nic więcej nie mogę dla nich zrobić...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz