Lubię słuchać innych ludzi. Każdy ma jakąś swoją historię, swoje poglądy, wierzenia, wiedzę. Wole słuchać innych niż mówić coś od siebie, bo często miałam problem z wysłowieniem się.
Odkąd zaczęłam pracować, otworzyłam się na innych i zaczęłam rozmawiać z innymi chętniej. Ale od jakiegoś czasu zaczęłam znów mieć z tym problem. I znalazłam przyczynę. Stres, gniew, zmęczenie, frustracja. Zaczynam czuć się niepewnie, co jest nawrotem zbyt niskiej samooceny, która uciska mi żołądek. I znów tkwię w tym gównie. I tym razem muszę się sama z tego wyciągnąć, bo S. nie przyjdzie mi z pomocą. Nie będzie nawet miał o niczym pojęcia i pomyśli, że znów się nad sobą użalam, choć on jest główną przyczyną.
Kurwa, jak ja tego nienawidzę!
Tego kiedy nie rozumie, że robi mi przykrość, myśląc tylko o swojej szkodzie, bo znów się czepiam. Nie widzi on w tym problemu tylko to, że jestem beznadziejna w tworzeniu życiowych planów.
Nie rozumie jak krucha może być kobieta.
Tak już mają narcystyczne osoby. Myślą że robią coś dla kogoś, ale tak naprawdę mają w tym swój ukryty cel.
Prócz tego wykazują się wysokim stężeniem hipokryzji, która z narcyzmem jest gigantycznym combo i z takim człowiekiem nie da się normalnie rozmawiać.
Miałam się nie żalić, ale cały dzień miałam posuty i jest mi ciężko na sercu.
Wiele się nasłuchałam już i nie mogę już nawet do niego napisać, bo ręce mi się trzęsą ze wściekłości na niego, jak tylko wezmę telefon do ręki.
Tak bardzo mi przykro. Znów się zawiodłam.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz