Czuję się świetnie.
I nie ma w tym ukrytej żadnej ironii. W końcu odkryłam, że robienie to co wydaje się słuszne może przynieść z tego niesamowicie pozytywne skutki. Zrozumiałam to, co przeczytałam w komentarzu w poście poniżej, co swoją drogą podniosło mnie jeszcze bardziej na duchu i uderzyło w moją motywację. Tu nie chodzi o to, by dążyć do tego, aby być podziwianą tylko o to, by podziwiać samą siebie i być z siebie dumną. Nie myląc oczywiście z narcyzmem oraz egoizmem.
Wstałam rano z lekką niechęcią, ponieważ kiepsko spałam, ale później wszystko działo się swoim tokiem postępowania. W pracy otrzymałam wiele uśmiechów i miłych słów. Muszę przyznać, że tak banalna rzecz, jak przywitanie się z uśmiechem sprawia mi ogromną radość. Każdy uśmiech jest na wagę złota.
To może dziwnie zabrzmi, ale jak w pracy przechodzę obok kogoś znajomego i ta osoba odwzajemni ten uśmiech, czuje się szczęśliwa. I mam większą ochotę wstawać rano, choć przydało by się wolne na odespanie i choćby posprzątanie tego całego syfu w pokoju...
Męczące jest dziesięciogodzinne chodzenie po sklepie i robienie dla kogoś zakupów, ale staram się nie narzekać, a raczej, jakby to w pacy powiedzieli: "nie jojcyć". Chyba nie mają pojęcia, że ich bardzo polubiłam.
Lubię dobre wieści. I wesołe towarzystwo.
S. to łobuz jakich mało. I może jestem zbyt dla niego surowa ostatnio i często dopiero po chwili zdaje sobie z tego sprawę, ale to nie moja wina, że mnie denerwuje.
Dobra teraz na poważnie. Wychodzenie z domu o szóstej i wracanie o szóstej wieczorem do domu jest dość dobijające. Nie myślę o tym co mówię, tylko o tym, żeby zjeść obiad, umyć się i iść spać. I chyba zazdrość mnie zżera, że on robi co chcę beze mnie i ciągle nie mamy czasu nawet wieczorem porozmawiać, bo wiecznie go nie ma w domu. Nie każe mu oczywiście siedzenia na dupsku... Ale to jest takie głupie myślenie, (aż przeklinam samą siebie za to w duchu) typu: dlaczego ja zapieprzam od rana i nie mam na nic czasu, a on robi co chcę? Moja chora natura kłóci się teraz z rozsądkiem. A sama chciałam mieć zapchany grafik.
Po prostu świetnie. Jestem wariatką.
Czas już do łóżka. Doberek.
Wstałam rano z lekką niechęcią, ponieważ kiepsko spałam, ale później wszystko działo się swoim tokiem postępowania. W pracy otrzymałam wiele uśmiechów i miłych słów. Muszę przyznać, że tak banalna rzecz, jak przywitanie się z uśmiechem sprawia mi ogromną radość. Każdy uśmiech jest na wagę złota.
To może dziwnie zabrzmi, ale jak w pracy przechodzę obok kogoś znajomego i ta osoba odwzajemni ten uśmiech, czuje się szczęśliwa. I mam większą ochotę wstawać rano, choć przydało by się wolne na odespanie i choćby posprzątanie tego całego syfu w pokoju...
Męczące jest dziesięciogodzinne chodzenie po sklepie i robienie dla kogoś zakupów, ale staram się nie narzekać, a raczej, jakby to w pacy powiedzieli: "nie jojcyć". Chyba nie mają pojęcia, że ich bardzo polubiłam.
Lubię dobre wieści. I wesołe towarzystwo.
S. to łobuz jakich mało. I może jestem zbyt dla niego surowa ostatnio i często dopiero po chwili zdaje sobie z tego sprawę, ale to nie moja wina, że mnie denerwuje.
Dobra teraz na poważnie. Wychodzenie z domu o szóstej i wracanie o szóstej wieczorem do domu jest dość dobijające. Nie myślę o tym co mówię, tylko o tym, żeby zjeść obiad, umyć się i iść spać. I chyba zazdrość mnie zżera, że on robi co chcę beze mnie i ciągle nie mamy czasu nawet wieczorem porozmawiać, bo wiecznie go nie ma w domu. Nie każe mu oczywiście siedzenia na dupsku... Ale to jest takie głupie myślenie, (aż przeklinam samą siebie za to w duchu) typu: dlaczego ja zapieprzam od rana i nie mam na nic czasu, a on robi co chcę? Moja chora natura kłóci się teraz z rozsądkiem. A sama chciałam mieć zapchany grafik.
Po prostu świetnie. Jestem wariatką.
Czas już do łóżka. Doberek.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz