W końcu koniec...?

Doczekałam się końca i raduję się w duchu, lecz... jak to bywa w moim nudnym życiu, postanowiłam się trochę zasmucić myśląc o R. Nie, nie zrobiłam tego świadomie, nie jestem aż tak wielką masochistką. Po prostu, kiedy skończyła się matura, a emocje opadły pozostawiając błogi spokój, zaczęłam rozmyślać. I to jest największy błąd jaki mogłam uczynić.
A. ma racje - wspomnienia bolą. I choć uważałam zawsze, że wspomnienia to najpiękniejsze co może być, dzisiaj nie chciałabym ich posiadać. Pech chciał, że niestety tylko one mi zostały...

R. mówił, że będziemy przyjaciółmi. Wiedziałam, że to skończy się tak a nie inaczej, że nie będzie do mnie się odzywać. Owszem odpisuję mi, lecz nie ciągnie dalej rozmowy, nie pyta już co u mnie słychać, jak się czuję i.t.p.

To sprawia mi przykrość, ale nie zamierzam ja sama próbować się starać, bo i po co mam to robić, skoro to on mnie odrzucił, a nie ja jego. 

Koniec końców zostaję zawodowy egzamin pod koniec czerwca i czekamy na wyniki z matur!