Opóściłam tego bloga, gdyż nie czułam potrzeby, by sie nadal na nim żalić. Wszystko układało się jakoś samo i całkiem nieźle sobię radziłam. Dziś jednak stwierdziłam, ze tego potrzebuje. A że praktycznie nikt już tu nie zagląda i mój wirtualny pamiętnik nadal istnieje, postanowiłam przelać w końcu tą czatę goryczy, ktora wlewa się do mojego gardła za kazdym razem, gdy próbuję o tym komuś powiedzieć.
Szczerze, to nie wiem nawet od czego zacząć. Od dłuższego czasu czuję się okropnie przytłoczona swoimi myślami i ciągle nieustającymi napadami płaczu. Nie poznaję już samej siebie! Moja aura pozytywnego myślenia legła w gruzach. O co tak naprawdę chodzi?
Moze zacznę od początku. Od samwgo poczatku, gdy zaczęłam czuć przygnębienie. A było to w październiku, gdy wróciłam z Czech z mym E. do domu. A konkretnie w dniu, w którym po raz pierwszy po naszym powrocie E. wrócił do swojego domu. Czułam się tak jakbym obudziła się ze wspaniałego snu, jakby ktoś urwał mi rękę. Nie wiedziałam co ze sobą zrobić. Teraz wiem, ze głupotą było zwlekać. Mimo, że nie przywieźliśmy ze sobą wielkiej fortuny, mogliśmy od razu szukać pracy w Polsce i zamieszkać od razu ze sobą. Nasze lenistwo i odkładanie tego na potem sprawiło, że teraz zostaliśmy z niczym. Przynajmniej ja...
Żyło nam się tak wygodnie: E. przyjeżdżał do mnie, a potem ja do niego, dopóki nie przyszedł czas na to, by odświeżyć CV i wziąć się do roboty. A przygnębienie rosło. Nie mieliśmy z góry ustalonego planu. Nadal go nie mamy. Wbrew pozorom powinniśmy poruszyć tą kwestię związaną z zamieszkaniem razem. Tutaj nie wystarczy tylko wiedza o tym, że oboje tego chcemy. To ważna decyzja, a nie wybór pomiędzy kawą a gorącą czekoladą.
W końcu mój ukochany znalazł pracę, jaką chciał i teraz naprawdę się stara. Ja nadal jej nie mam, choć się również staram. Poranna kawa i przeglądanie ogłoszeń jest teraz moim codziennym rytuałem. Nie wyobrażam sobie teraz mojego dnia bez tego. Jest teraz cieżko o pracę w tygodniu, w konkretnych godzinach. Nie chcę pracować inaczej niz on, bo to bedzie upierdliwe i przygnębiające. Nie chciałabym mijać się z nim w domu. To bezsensowne!
Moje przygnębienie zaczęło rosnąć. Stopniowo, ale nabierało na sile w szybkim tempie. Czułam się okropnie, że on ma pracę, a ja nie. Byłam wręcz o to zazdrosna. Gdy przyjeżdżał w weekendy nie chciałam go wypuszczać. Byłam zbyt słaba bez niego. Poprawka, nadal jestem. Potrzebowałam wsparcia, którego on mi nie dawał, bo nie potrafił mnie zrozumieć poprzez rozmowę na mesie. Tak, nadal nie potrafi. Czułam w sobie złość i smutek i... Rozczarowanie. Tak bardzo dobrze rozumieliśmy się będąc razem w Czechach. Teraz nie możemy ze sobą rozmawiać, bo od razu się kłócimy. Zamiast sie zbliżyć i planować przyszłość, oddalamy się od siebie. I ja wiem, że to minie. Taki związek nie może się rozpaść tylko dlatego, że nie widujemy się teraz zbyt często! Mowy nie ma!
Nie mogę sobie poradzić od tamtego czasu z emocjami. Zwłaszcza teraz, gdy moja rodzina przeżywa ciężkie chwilę po stracie... Wszystko wydaje się takie odległe i... Nie realne do zrealizowania. Próbuję się pozbierać, ale to mi nie wychodzi. Zaczynam znów przypominać starą mnie, gdy wylewałam tu swoje żale o tym jak mi źle i użalać sie nad sobą. Prawda jest taka, że mam kryzys, z którym muszę się uporać, ale nie mam bladego pojęcia jak. Zapewne muszę odpuścić i pozwolić na to, aby wszystko samo sie jakoś ułożyło. Nie jestem jednak pewna czy to dobry pomysł. Może powinnam spróbować jeszcze raz porozmawiać otwarcie z E. Może muszę przestać się zadręczać?
Zbliżają się moje dwudziestopęcioletnie urodziny, a ja się cofam zamiast rozwijać...
Nie zdradziłam więcej szczegółów, bo musiałabym pisać o tym całą noc, a jestem już zmęczona. Tym o to akcentem zakończę to... Coś.
Stęskiłam się za moimi tagami.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz