Nauka pisania...?

Myślałam dzisiaj o tym, jak osiągnąć swój sukces pisarski nie mając teraz żadnego doświadczenia, jeśli chodzi o wykształcenie. Z polskiego miałam słabe oceny. Jedynie w gimnazjum moja nauczycielka wierzyła w mój talent pisarski. Wyróżniała moje wypracowania, pochwalała za sposób pisania, pomagała w poprawianiu błędów. W technikum mój potencjał został przygaszony przez edukacyjny program. Nauczycielka krytykowała mnie za indywidualne myślenie. Za to, że postrzegam pewne sprawy inaczej niż jest to zaplanowane w programie. Przez brak jakiegokolwiek pochwalenia, zwrócenie uwagi na mój styl, zaczęłam w siebie wątpić. A raczej przestało mi się... chcieć starać. Bo nikt nie doceniał mojego talentu. Zwracali uwagę tylko na błędy, które popełniałam. Kiedy miałam pisać wypracowania, musiałam cholernie się starać, by nie użyć słów, które uznane będą za nieprawidłowe. Dlatego też były one... byle jakie. Nauczycielka podziwiała pisarzy, ich dzieła, a mając przed sobą młody talent, zgniotła go w zarodku. 

Tak właśnie działa... nasza edukacja. Każą nam interpretować wiersze według schematów. 

Na szczęście mam swoje lata i wiem, jak działa cały system, z którego się wybijam i staram się to robić codziennie, choć nie raz zapominam o swoich teoriach i przekonaniach. Tylko, aby się wybić, znów odzyskać stracony potencjał, potrzebuję czasu i pomysłu. Pomysłu na coś, co pozwoli mi się otworzyć na pisanie. Odzyskać swój styl pisania, albo... stworzyć nowy.

Poczułam dzisiaj przypływ chęci na napisanie czegoś... inspiracyjnego, ale znowu mój entuzjazm ucichł, kiedy włączyłam komputer. Na to wygląda, że muszę zacząć ćwiczyć pisanie. Szukać tej inspiracji, choć natchnienie, pomysły na pisanie przychodzą i odchodzą równie szybko, jak się pojawiają. Jak widać daleka droga przede mną, by przywrócić się do świetności...